I SA/Sz 351/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] (powinno być: [...]; przyp. sądu) określającą T. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "spółka") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] r. wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...]. Powodem wszczęcia postępowania było złożenie przez spółkę deklaracji podatkowej z dnia [...] r., w której wykazała podatek od nieruchomości w pozycji "budowle", w stosunku do podatku zadeklarowanego w [...] r. za te same nieruchomości, w wysokości pomniejszonej o kwotę [...] zł, tj. za linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, co do których spółka zmieniła stanowisko i uznała, że nie są one przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż nie są budowlami. Organ odwoławczy wskazał także, że organ podatkowy I instancji dwukrotnie prowadził postępowanie podatkowe, gdyż pierwszą wydaną decyzję (z dnia [...] r. nr [...]), którą określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] na kwotę [...] zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na wady postępowania dowodowego. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy (w pismach z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r.) bezskutecznie wzywał spółkę do przedstawienia wskazanych w decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokumentów, tj.: 1) wykazu wszystkich przedmiotów opodatkowania ujętych w deklaracji na rok [...] oraz ich wartości, stanowiących podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych na dzień [...] r.; 2) informacji o zmianach w posiadanych przez spółkę budowlach w roku [...]; 3) informacji o wyłączonych budowlach z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości; 4) wyciągu z ewidencji środków trwałych obejmującego budowle sieci telekomunikacyjnej (w tym linie kablowe, kanalizacje kablowe i pozostałe elementy sieci) z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych na dzień [...] r. Odpowiadając na wezwanie organu, spółka przedłożyła nośnik danych, tj. płytę CD, zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru miasta [...]. Z danych umieszczonych na płycie CD wynikało, że wartość niektórych linii kablowych wynosi "0". Wobec tego, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. określił spółce wysokość podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania budowli przyjęto wartość budowli określoną przez spółkę w deklaracji z dnia [...] r. w wysokości [...] zł, gdyż spółka zadeklarowała do opodatkowania budowle stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość oraz wartość budowli zmniejszoną od dnia [...] r. w kwocie [...] zł, z uwagi na złożoną przez spółkę korektę deklaracji na podatek od nieruchomości z dnia [...] r., w której podała niższą wartość budowli o kwotę [...] zł, uzasadniając to likwidacją środka trwałego. Organ wyjaśnił, że poprzednie korekty deklaracji na podatek od nieruchomości od roku [...] nie miały wpływu na podaną wartość budowli, gdyż z załączonego uzasadnienia do korekty wynikało, że powodem jej złożenia nie była wadliwość oświadczenia co do wartości samych budowli, lecz zmiana oceny prawnej zasad opodatkowania wykazanego przedmiotu opodatkowania. Organ dodał, że za podstawę opodatkowania dla gruntów i budynków przyjęto dane wykazane w deklaracji z dnia [...] r. Według organu, ustawa wprost wymienia jako budowle sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu, zatem - na podstawie obowiązujących przepisów prawa - linie telekomunikacyjne jako sieć techniczna są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka wniosła odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zażądała uchylenia decyzji organu podatkowego i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez brak prawidłowego rozstrzygnięcia; 2) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: a) spółka byłą właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok [...], choć powinna była je zadeklarować, b) należące do spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej posiadały cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznaczał, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość linii kablowych, która - przy założeniu ich opodatkowania - powinna zostać ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiadała wartości wykazanej przez spółkę w deklaracji złożonej pierwotnie za poprzedni rok podatkowy - brak ustalenia opisanego w pkt c) oznaczał, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowiły one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określoną w tym przepisie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, w pełni podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji oraz ich prawnopodatkową ocenę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy zawęził rozważania do opodatkowania budowli należących do spółki, gdyż spółka nie zakwestionowała opodatkowania budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a organ ten nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa. Według organu odwoławczego, spółka w sposób nieuprawniony powołała się na przepisy prawa budowlanego (w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie), które w sprawie podatkowej znajdują zastosowanie w niewielkim zakresie. Odwołując się do definicji "budowli" na gruncie przepisów prawa podatkowego, organ wskazał, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla, którą tworzą dwie części składowe: kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe, natomiast spółka w sposób nieuprawniony podzieliła całość techniczno - użytkową (jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z zawartością) na dwa odrębne, posiadające różny charakter elementy. Ponadto, według organu odwoławczego, w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia ustaleń faktycznych - co podnosiła spółka - gdyż stan faktyczny nie zmienił się w [...] r. w stosunku do istniejącego w latach poprzednich, poza likwidacją środka trwałego od [...] r. (pomniejszenie wartości budowli o [...] zł od [...] do [...] r.). Powodem zmniejszenia w deklaracji na rok [...] podstawy opodatkowania w pozycji "budowle" była odmienna interpretacja przepisów prawa przeprowadzona przez spółkę w kwestii charakteru linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej i samej kanalizacji kablowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad postępowania podatkowego, organ odwoławczy uznał go za nieuzasadniony i wskazał, że organ I instancji dążył do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, natomiast spółka nie przedstawiła na żądanie organu dokumentów, zaś przekazane przez spółkę dane zamieszczone na nośniku CD nie dotyczyły wskazania wartości znajdujących się na terenie miasta [...] budowli, stanowiły jedynie zbiorcze zestawienie do celów statystycznych (GUS) środków trwałych położonych w części województwa [...]. W zestawieniu tym nie zamieszczono rubryki dotyczącej wartości początkowej środków trwałych oraz ich amortyzacji, zaś konstrukcja tabel nie pozwoliła na wyodrębnienie środków trwałych położonych na terenie miasta [...], co czyniło to zestawienie bezużytecznym dla określenia przez organ podatkowy wartości budowli. Wobec tego, organ odwoławczy uznał, że prawidłowo organ I instancji wydał rozstrzygnięcie na podstawie posiadanych informacji. Organ podniósł również, że - wbrew twierdzeniom spółki - zgodnie z brzmieniem art. 180 Ordynacji podatkowej, deklaracje mogą stanowić dowód w sprawie. Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wskazując, że decyzja organu I instancji zawierała wyodrębnione od uzasadnienia rozstrzygnięcie, w którym spółce określono wysokość zobowiązania podatkowego, ponadto z treści decyzji - w sposób niebudzący wątpliwości - wynika nazwa podatnika będącego adresatem decyzji. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, ponawiając w całości zarzuty i argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji. Dodatkowo, spółka podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, jednak go nie uzasadniła. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.) Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają (...) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., użyte określenie: "budowla" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z uwagi na to, że istotne dla sprawy, użyte w przytoczonym przepisie prawa podatkowego terminy: "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w u.p.o.l., należy odwołać się w tej kwestii do niepodatkowych regulacji prawnych. Jak wynika z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., termin: "obiekt budowlany" należy rozumieć zgodnie z jego definicją zawartą w prawie budowlanym. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty techniczne, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Stosownie natomiast do brzmienia art. 3 ust. 9 tej ustawy, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ma to swoje następstwa przy ustalaniu rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podlegają wszystkie obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, z wyjątkiem tzw. obiektów małej architektury. Natomiast, o tym, czy te obiekty budowlane będą opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, decydują regulacje u.p.o.l., w której znajdują się definicje tych pojęć. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury. Obiekty małej architektury są to, co wynika z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, niewielkie obiekty, a w szczególności: 1) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, 2) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, 3) użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli. Obiekty małej architektury nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Z przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany. Budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Zaznaczyć należy, że art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog otwarty, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia obiektów budowlanych. Jednakże, załącznik do ustawy Prawo budowlane zalicza w kategorii XXVI obiektów budowlanych - sieci telekomunikacyjne. Sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sieć telekomunikacyjna, to obiekt budowlany, będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Sieć telekomunikacyjna wykonuje przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami. Sieci telekomunikacyjne nie są urządzeniem technicznym służącym do prawidłowego użytkowania obiektu budowlanego, tj. kanału w którym ułożone są kable telekomunikacyjne. To obiekt budowlany - kanał, umożliwia korzystanie z sieci telekomunikacyjnej, która jest odrębnym obiektem budowlanym. Brak fizycznego połączenia kabla i kanalizacji kablowej nie powoduje, że kabel przestaje być częścią sieci, która jako całość powstaje w procesie budowlanym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest sieć telekomunikacyjna. Jest to budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. O tym, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą, czyli obiektem budowlanym jako przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, świadczą jej cechy indywidualne. Zaliczenie w załączniku do ustawy Prawo budowlane sieci telekomunikacyjnych do kategorii obiektów budowlanych powoduje, że zbędne są dalsze ustalenia, czy sieć ta stanowi sieć techniczną, czy też sieć uzbrojenia terenu, które są wymienione jako budowle w art. 3 tejże ustawy. Należy także mieć na uwadze, że ustawa Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1) oraz, że przepisy tej ustawy są skorelowane z przepisami innych ustaw normującymi inne dziedziny życia powiązane z procesem budowlanym, np. ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, która m.in. reguluje sprawy związane z inwentaryzacją i ewidencją sieci uzbrojenia terenu (art. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). W ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp., zaś przez pojęcie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu rozumie się uporządkowany zbiór danych przestrzennych i opisowych sieci uzbrojenia terenu, a także informacje o podmiotach władających siecią (art. 2 pkt 11 i pkt 14 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Mimo, że u.p.o.l. w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 odsyła do przepisów prawa budowlanego, a więc nie tylko do ustawy Prawo budowlane, ale przepisów prawa budowlanego w szerokim rozumieniu, nie należy zapominać, że powyższe przepisy mają na celu przede wszystkim uregulowanie procesu budowlanego. Wskazuje na to, m.in. art. 7 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w którym określono, że do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: 1) warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5; 2) warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Dlatego też, według sądu, skarżąca spółka przykłada zbyt dużą wagę do unormowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), a zwłaszcza do definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia, w którym za taki obiekt uznaje się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Dalsze przepisy tego rozporządzenia potwierdzają, że mają one bezpośredni związek z procesem budowlanym. Określenie obiektów budowlanych wymienione w tym rozporządzeniu podane są na potrzeby, m.in. uzyskiwania pozwoleń na budowę na podstawie ustawy Prawo budowlane. Uzyskiwanie pozwolenia na budowę nie ma zaś decydującego znaczenia dla zaliczenia danego obiektu do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Tym samym, definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zawarta w rozporządzeniu, które zostało wydane w sprawie warunków technicznych, nie ma znaczenia dla ustalenia znaczenia terminu "budowla" dla celów podatkowych. W konsekwencji, należy stwierdzić, że zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalać wartość sieci telekomunikacyjnej należy więc na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych, będącego załącznikiem do ustawy. W tym właśnie załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ujęte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 2.1. Ustalenie to pozwala stwierdzić, że wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Linia telekomunikacyjna jest budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona, zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wobec braku danych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, na skutek niezłożenia przez spółkę tabel amortyzacji środków trwałych, za podstawę opodatkowania, prawidłowo organ przyjął wartość określoną przez spółkę w deklaracji podatkowej za [...] r., która stanowi sui generis jej oświadczenie co do wartości stanowiącej przedmiot opodatkowania, przy czym na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu późniejsze złożenie przez spółkę deklaracji za rok [...] w innej wysokości, bowiem przyczyną jej złożenia nie była wadliwość samego oświadczenia, ale dokonana przez spółkę zmiana oceny prawnej co do zasad opodatkowania przedmiotu opodatkowania. Skład orzekający w sprawie nie podziela argumentacji skarżącej spółki, że w powołanych przez nią wyrokach sądów administracyjnych wskazano na niedopuszczalność powoływania się przez organy podatkowe na deklaracje podatników z lat poprzedzających kontrolowany rok, gdyż w rozstrzyganej sprawie organ podatkowy I instancji podjął wszelkie istniejące w zakresie jego możliwości czynności mające na celu ustalenie wartości budowli na dzień [...] r., jednak - przy biernej postawie skarżącej spółki - ustaleń tych nie był w stanie poczynić, zatem konieczne było przyjęcie tej wartości zadeklarowanej przez spółkę w deklaracji za [...] r. (analogiczny pogląd wyraził WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 859/11, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za nieuprawniony należało uznać zarzut sformułowany jako naruszenie przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za [...] r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy w deklaracjach za rok [...] i rok [...]. Należy zauważyć, że organ podatkowy w tym zakresie wzywał spółkę do pisemnych wyjaśnień w przedmiocie wartości przedmiotowych budowli wynikającej z ewidencji środków trwałych, lecz spółka nie złożyła stosownych dokumentów jak i nie udzieliła organowi wyjaśnień. A, ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna umieszczona w kanałach technologicznych, organy podatkowe w tej sytuacji prawidłowo przyjęły wartość budowli w zakresie wartości linii kablowych określoną w deklaracji za rok [...]. Spółka, uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Spółka, kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonej przez nią deklaracji, w której wyłączone zostały z podstawy opodatkowania linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, bowiem obiekty te, niebędące - według spółki - budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że spółka, kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nie próbowała nawet określić, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Organ uprawniony był zatem przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy, bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli, stanowiącej całość funkcjonalno-techniczną, skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. Organy podatkowe, określając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez spółkę wartości linii kablowych. Natomiast spółka, negując przyjęte przez organy ustalenia, nie wskazała na niezgodność ww. danych z rzeczywistym stanem rzeczy, nie było zatem także podstaw do powoływania biegłego lub w inny sposób ustalania podstaw opodatkowania w tej sprawie. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przy czym, spór nie dotyczył ilości obiektów, czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Zatem, zaniechanie przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych w siedzibie spółki w [...], dotyczących wartości budowli, nie miały wpływu na wynik sprawy, spółka nie podniosła bowiem argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania jako nieodpowiadającą podstawie obliczania amortyzacji. Według sądu, organy podatkowe - w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki, bez przekroczenia granic ustawowej swobody oceny dowodów, poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. A zatem, wbrew stanowisku strony skarżącej, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.