II GSK 55/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 191/13 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem, objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę A. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: w dniu [...] listopada 2011 r. W. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna: świadczenia w zakresie nefrologii, na obszarze powiatu j., k., K., k., k., o., o. W konkursie zgłoszono 9 ofert. Oferta skarżącego została przekazana do oceny w części niejawnej postępowania konkursowego, po czym w dniu [...] grudnia 2011 r. komisja konkursowa odrzuciła ją z powodu niespełnienia warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej). W dniu [...] grudnia 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert, od wyników którego skarżący złożył odwołanie. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. oddalił odwołanie, zaś decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie spełnił warunku wskazanego w § 11 ust. 5 Zarządzenia nr 81/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna (dalej: Zarządzenie nr 81/2011/DSOZ), bowiem w ofercie oznaczył godziny pracy poradni niezgodnie z tym Zarządzeniem. Odnosząc się do kwestii złożonego przez skarżącego oświadczenia z dnia [...] grudnia 2011 r. o omyłkowym, błędnym określeniu godzin przyjęć poradni nefrologicznej oraz oświadczenia lekarza o gotowości przyjmowania pacjentów w poradni w soboty w godzinach od 10:00 do 14:00 organ stwierdził, iż zgodnie z § 17 ust. 4 Zarządzenia nr 46/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zmienionego Zarządzeniem nr 53/201/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. (dalej: Zarządzenie nr 46/2011/DSOZ), "po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania". Oznacza to, że nie jest dopuszczalna zmiana treści oferty w trakcie postępowania konkursowego, poprzez zmiany w harmonogramie pracy na podstawie osobno dołączanych do oferty pism, po upływie terminu składania ofert, a zatem złożone przez skarżącego oświadczenie nie mogło zostać uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę A. R. wyjaśnił, że szczegółowe zasady prowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert i rokowań określają przepisy art. 142-145 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Sąd przyjął, że wyrazem realizacji zasady zapewniającej równe traktowanie świadczeniodawców jest wynikająca z przepisów art. 146 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej delegacja do wydania przez Prezesa Funduszu dokumentów określających przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców. Te, wydawane w drodze delegacji z art. 146 ustawy zarządzenia, określają warunki zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dla poszczególnych rodzajów świadczeń. Oferent (świadczeniodawca) jest zobowiązany do przygotowania i złożenia oferty zgodnie z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Mają one bowiem charakter wzorca umownego (art. 384 kodeksu cywilnego), przez który rozumie się przygotowane przez proponenta z góry, jeszcze przed zawarciem umowy, postanowienia kształtujące treść stosunku prawnego wiążącego strony. Warunki wymagane od świadczeniodawców (art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) to ustalone przez Prezesa NFZ warunki sine qua non uczestnictwa w postępowaniu. Dotyczą one m.in. organizacji udzielania świadczeń. Formułowane są w ten sposób, że można je spełniać albo nie - spełnianie warunków nie podlega stopniowaniu. Z kolei przepis art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wymienia enumeratywnie przypadki (przyczyny) odrzucenia oferty i skonstruowany jest w ten sposób, że wystąpienie którejkolwiek z tych przyczyn powoduje konieczność (przymus) odrzucenia oferty, bez możliwości podjęcia przez organ innej decyzji. A zatem, niespełnianie warunków wymaganych od świadczeniodawców skutkuje odrzuceniem oferty w części jawnej postępowania konkursowego, kiedy to ustala się (m.in.), które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił przesłanki odrzucenia oferty, bowiem z analizy przedstawionej dokumentacji ofertowej wynika, że skarżący nie spełnił wymogu wskazanego w § 11 ust. 5 Zarządzenia nr 81/2011/DSOZ. Zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem świadczenia w poradniach specjalistycznych udzielane są osobiście przez osoby posiadające kwalifikacje, zgodnie z harmonogramem pracy, który powinien spełniać następujące warunki: "poradnia specjalistyczna czynna nie krócej niż trzy dni w tygodniu po 4 godziny dziennie, w tym, co najmniej raz w tygodniu w godzinach przedpołudniowych w przedziale czasowym między 7:30 a 14:00, oraz co najmniej raz w tygodniu w godzinach popołudniowych w przedziale czasowym między godz. 14:00 a 20:00". Poza sporem pozostaje, że skarżący w swojej ofercie oznaczył godziny pracy poradni nefrologicznej w poniedziałki w godzinach od 16:00 do 20:00, w czwartki w godzinach od 16:00 do 20:00, natomiast w soboty w godzinach od 11:00 do 15:00. Harmonogram ten jest niezgodny z cytowanym zarządzeniem Prezesa NFZ, zatem organ prawidłowo uznał, że skarżący nie spełnił wymaganych warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie ustawowej delegacji z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Ponadto w warunkach przeprowadzanego konkursu organ nie mógł uwzględnić złożonego przez skarżącego oświadczenia o omyłkowym określeniu godzin przyjęć poradni nefrologicznej oraz oświadczenia lekarza o gotowości przyjmowania pacjentów w poradni w soboty w godzinach od 10:00 do 14:00; bowiem wskazywana zmiana harmonogramu (a więc warunków oferty) nastąpiła po upływie terminu składania ofert. Uwzględnienie tej zmiany prowadziłoby do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców przez stworzenie stronie dodatkowych możliwości zmiany (dopasowania) oferty po odrzuceniu oferty pierwotnej, jak również do złamania reguł postępowania konkursowego. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że obowiązek odrzucenia oferty przez komisję konkursową jest aktualny w każdym czasie postępowania, w którym komisja w ramach prowadzonej weryfikacji ofert ustali, że stwierdzone braki wypełniają przesłanki odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Z kolei odrzucenie oferty skarżącego na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy oznaczało, że jego oferta nie będzie brała udziału w dalszych etapach konkursu ofert, w związku z tym nie mogła być także przedmiotem negocjacji. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). II A. R. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: - § 17 ust. 1 i 4 zarządzenia nr 46/2011/DSOZ, poprzez przyjęcie, że oferent, po upływie terminu do składania ofert, nie może wprowadzać nowych elementów do oferty ale również zmieniać dotychczasowych, podczas gdy, w niniejszej sprawie skarżący dokonał jedynie sprostowania omyłki pisarskiej, która była brakiem formalnym oferty i który skarżący uzupełnił bez wezwania organu. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269; dalej: p.u.s.a.), poprzez poczynienie przez Sąd błędnych ustaleń co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, bądź pobieżne ich przeanalizowanie i wyjaśnienie, wówczas gdy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., winien ustalić w sposób wyczerpujący stan faktyczny na podstawie całego materiału i dokonać jego właściwej oceny, zaś uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, wszystkich zarzutów oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie; - § 18 Zarządzenia nr 46/2011/DSOZ w związku z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez błędne przyjęcie, że zarówno Komisja Konkursowa, jak i Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ, słusznie nie wezwali do uzupełnienia braków formalnych przez skarżącego, a przez to uznanie przez Sąd I instancji, że odrzucenie oferty skarżącego było prawidłowe, niezgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a., co w konsekwencji istotnie wpłynęło na niekorzystne dla Skarżącego rozstrzygnięcie sprawy. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: wezwania do wyjaśnienia elementów spornych harmonogramu personelu z dnia [...] grudnia 2011 roku na okoliczność wykazania, że komisje konkursowe, w tożsamych sytuacjach, korzystają z obowiązku wezwania do uzupełnienia braków formalnych przez oferentów, w trakcie postępowania konkursu ofert na świadczenie ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do jej poszczególnych zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Z tego też względu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Mając na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pogląd, że sąd kasacyjny nie prowadzi w żadnym zakresie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, potwierdza także treść art. 188 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, wydanie orzeczenia reformatoryjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, co wiąże się bądź z niezakwestionowaniem przez stronę w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez sąd I instancji, bądź z nieskutecznie postawionymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu z "dokumentów", a ściśle rzecz ujmując, z wezwania skierowanego przez Komisję konkursową do oferenta, biorącego udział w innym konkursie, o wyjaśnienie elementów spornych harmonogramu personelu. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak i naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W świetle jasnej treści art. 174 p.p.s.a. podstawy kasacyjne wyznaczają przepisy prawa, oczywiście te, które w sprawie miały zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie. Tymczasem w obrębie obu podstaw kasacyjnych skarżący nie zarzuca wyrokowi naruszenia przepisów prawa, lecz odpowiednich postanowień zarządzenia Prezesa NFZ określającego warunki postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zarządzenie to nie jest aktem normatywnym, lecz dokumentem (decyzją) wydanym przez Prezesa NFZ. W art. 102 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej ustawodawca określił otwarty katalog zakresu działań Prezesa Funduszu. Punkt 24 tego przepisu stanowi o podejmowaniu decyzji w sprawach określonych w ustawie. W przepisach ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wymienione są zarówno decyzje (art. 163 ust. 2, art. 102 ust. 5 pkt 24), jak i decyzje administracyjne (art. 154 ust. 6 i art. 181 ust. 2), co pozwala na przyjęcie, że pojęcie decyzji użyte w art. 102 ust. 5 pkt 24 obejmuje zarówno decyzje administracyjne jak i decyzje (niebędące decyzjami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego) z zakresu kierowania ustawową i statutową działalnością Funduszu, które to rozstrzygnięcia mogą przyjąć różne nazwy. Nie ma przy tym przeszkód formalnoprawnych, by decyzje, w tym drugim znaczeniu, były określane, jako zarządzenia w ramach pragmatyki wykonywania ustawowych zadań przez Prezesa Funduszu. Niezależnie jednak od przyjętej nazwy brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia tezy, że postanowienia tych decyzji, dokumentów czy też zarządzeń (w zależności od przyjętej nazwy) to akty prawne. Z tego też względu nie poddają się merytorycznej ocenie te zarzuty skargi kasacyjnej, które wadliwość prawną wyroku upatrują w naruszeniu postanowień dokumentu wydanego przez Prezesa NFZ w ramach przyznanych mu ustawą kompetencji. Natomiast za nieusprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszelkie niezbędne elementy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zasygnalizowany "brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, bądź pobieżne ich przeanalizowanie i wyjaśnienie" jest niewystarczający dla uznania zarzutu za usprawiedliwiony. Przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący nie podjął nawet próby wykazania, że potencjalna wadliwość uzasadnienia wyroku miała wpływ na wynik sprawy. Zupełnie niezrozumiałe jest zarzucenie Sądowi I instancji "poczynienie błędnych ustaleń zebranego w sprawie materiału dowodowego". Stan faktyczny tej sprawy nie jest ani skomplikowany, ani sporny. Oferta skarżącego została odrzucona przez komisję konkursową. W ofercie przedstawiono harmonogram pracy poradni specjalistycznej niezgodnie z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców. Przed odrzuceniem oferty, ale po upływie terminu do składania ofert, skarżący poinformował komisję konkursową o "oczywistym błędzie pisarskim" dotyczącym godzin pracy poradni specjalistycznej. Te istotne elementy stanu faktycznego były wystarczające, dla oceny prawidłowości zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Przepis ten stanowi, że odrzuca się ofertę, jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, a jego zastosowanie w sprawie nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Skarżący nie twierdzi bowiem, że harmonogram pracy poradni był zgodny z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców, określonymi na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, lecz próbuje wykazać, że ta sprzeczność była wynikiem oczywistej pomyłki pisarskiej. Z tym zagadnieniem wiąże się kolejny zarzut skargi kasacyjnej obejmujący naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez "błędne przyjęcie, że zarówno Komisja konkursowa, jak i Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ słusznie nie wezwali do uzupełnienia braków formalnych przez skarżącego". Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony i to z wielu powodów. Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd nie wypowiadał się co do możliwości stosowania art. 64 § 2 k.p.a., nie mógł zatem błędnie przyjąć tezy, którą przypisuje mu autor skargi kasacyjnej. Po wtóre, postępowanie prowadzone przez komisję konkursową zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, uregulowanych w Kodeksie cywilnym (art. 66 § 1 i nast. oraz art. 72 § 1 k.c.) i nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie mają zatem zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym komisja konkursowa nie mogła stosować art. 64 § 2 k.p.a. (pomijać kwestię oceny, czy niezgodność oferty z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców jest brakiem w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a.). Po trzecie, sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania, o którym stanowi art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Zainicjowane odwołaniem postępowania administracyjne pozostaje jedynie w funkcjonalnym związku z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy (umów) o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które, o czym już była mowa, nie ma cech postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy, nie jest następnym jego etapem, różniącym się od tego pierwszego charakterem prawnym, a organ prowadzący postępowanie administracyjne nie przejmuje w nim kompetencji komisji konkursowej. Nie może zatem wzywać oferenta do uzupełnienia braków oferty. Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.