II SA/Gd 692/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" S. A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w G. z dnia 3 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Wnioskiem datowanym na dzień 1grudnia 2010 r. S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Urzędu Miasta o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego (stopy fundamentowej, trzony i tablicy reklamowej) wraz z instalacją oświetleniową na terenie nieruchomości przy Al. N. 851 w S. (działka nr 127/4 k.m. 16) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. . Wnioskodawca uzasadnił konieczność wydania zaświadczenia legalizacją przedmiotowej budowli. W odpowiedzi Prezydent Miasta w zaświadczeniu z dnia 8 grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 217 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623), dalej jako U.p.b. stwierdził, że budowa wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr 127/4 przy Alei N. 851 w S. nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia powyższego planu dla przedmiotowego terenu wprowadzają bowiem zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących, nie został zatem spełniony warunek wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaświadczenia sprzecznego z treścią wniosku spółki z dnia 1 grudnia 2010 r. w którym wnioskowano o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu 30 grudnia 2004 r. W przekonaniu skarżącej wydanie zaświadczenia o niezgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu obowiązującego w dacie jego wydania należy interpretować jako odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej przez S.A. z siedzibą w W. i tym samym naruszenie wskazanych w zażaleniu przepisów k.p.a. Ponadto wątpliwość co do planu miejscowego którego miało dotyczyć zaświadczenie winna zostać wyjaśniona przez organ przed jego wydaniem, a zaniechanie tego obowiązku również narusza przepisy. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium po przywołaniu treści art. 217 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a., wyjaśniło, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie ma obowiązku prowadzenia postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów. Przyznano również rację wnoszącemu zażalenie, że nie znajdując podstaw do wydania zaświadczenia organ I instancji winien był postanowieniem odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jednakże zdaniem Kolegium to uchybienie formalne nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie zmienia bowiem faktu, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z planu dla tej części S. wynika bowiem kategoryczny zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Kolegium wskazało również, że wobec klarowności wniosku, który dotyczył wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było potrzeby jego doprecyzowania czy uzupełniania. S.A. z siedzibą w W. zaskarżyła postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając mu naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 217 i 218 k.p.a. poprzez samowolne ustalenie zakresu żądania strony, naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na zaniechaniu wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz naruszenie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zarzutów zażalenia. Wreszcie naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na pominięciu dowodu z wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazało, odnosząc się zarzutu pominięcia dowodu z wniosku z dnia 30 listopada 2010 r., iż jest to nowy wniosek Spółki o wydanie zaświadczenia, który został rozpatrzony przez Prezydenta Miasta postanowieniem z dnia 29 grudnia 2010 r., które nie zostało zaskarżone przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że w granicach danej sprawy sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze i może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jak zaś stanowi art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Podstawą prawną żądania skarżącej była treść art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. a więc żądanie wydania zaświadczenia z uwagi na wymogi przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 U.p.b., jeżeli obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę organ administracji nakłada między innymi obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości postanowienia o niezgodności wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr 127/4 przy Alei N. 851 w S. z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, po rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia 1 grudnia 2010 r.. Skarżący uzasadnił konieczność wydania zaświadczenia legalizacją przedmiotowej budowli, a w szczególności koniecznością przedłożenia zaświadczenia właściwym organom nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie istniała podstawa prawna dla rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, którą stanowił przepis art. 217 § 1 i § 2 ust. 1 k.p.a., w związku z art. 48 ust. 2 i 3 U.p.b.. Organy prawidłowo ustaliły, że w świetle zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Sopotu na terenie, którego dotyczył wniosek nie ma prawnej możliwości stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Stanowiło to bezpośrednią przyczynę wydania zaświadczenia o niezgodności budowy nośnika reklamowego z planem miejscowym. Słusznie stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając sprawę w trybie kontroli instancyjnej, że organ I instancji zobowiązany był w świetle obowiązujących przepisów do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Równie słuszne było jednak stwierdzenie organu odwoławczego, że wada ta nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy, gdyż w istocie jej znaczenie w postępowaniu legalizacyjnym jest takie same w obu przypadkach, prowadzi bowiem do rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem odmowa wydania zaświadczenia o zgodności z planem, była zgodna z prawem. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 217 i 218 k.p.a., polegające na samowolnym ustaleniu rzez organu zakresu żądania strony. Przepisem prawa umożliwiającym ubieganie się o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. jest powoływany przepis art. 48 ust. 3 U.p.b. stanowiący o przedstawieniu zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami "obowiązującego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten więc w sposób jednoznaczny stanowi o tym, że zaświadczenie o zgodności dotyczy obowiązującego w dacie wydawania zaświadczenia planu miejscowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy plan taki obowiązywał, zatem organ administracji, zgodnie z prawem, rozpoznając wniosek skarżącego, badał czy budowa wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr 127/4 przy Alei N. 851 w S. jest zgodna z planem obowiązującym w dacie rozpoznania tego wniosku. Ustosunkowując się do treści pozostałych zarzutów strony wskazać należy, że one również nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu m.in. kwestionując konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, czy uwzględniając zarzut skarżącej dotyczący formy rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd uznał, że jest on bezzasadny. Organ rozpatrzył bowiem wniosek skarżącego i dokonał urzędowego potwierdzenia określonych faktu niezgodności wolnostojącego nośnika reklamowego z planem miejscowy informując o tym wnioskodawcę i wskazując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Wypełnił zatem obowiązek wyartykułowany w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Pozostałe wnioski skarżącego (wniosek z dnia 18 listopada 2010 r.) nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze i działając, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.