I SA/Kr 675/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Skarżący J.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług W skardze, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji motywowany jest możliwością wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku. Podał, że organy podatkowe wydały szereg decyzji o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek kapitałowych powiązanych z C. S.A. Suma tych zaległości jest tak znaczna, że skierowanie ich egzekucji do majątku skarżącego może spowodować znaczną szkodę w jego majątku, którego obecnie jedynym źródeł jest świadczenie emerytalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09). Skarżący podniósł, że organ podatkowy wydał szereg decyzji wskazujących na jego odpowiedzialność podatkową. Z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, że poza rozpatrywaną sprawą, w której wartość przedmiotu sporu wynosi 1 131 zł, skarżący wniósł do tutejszego Sądu jeszcze sześć skarg zarejestrowanych pod sygnaturami akt: I SA/Kr 610/13, I SA/Kr 586/13, I SA/Kr 674/13, I SA/Kr 675/13, I SA/Kr 676/13, I SA/Kr 661/13, w których łączna wartość przedmiotu zaskarżenia daje kwotę 1 974 476 zł (1573 zł, 58 zł, 149 zł, 7151 zł, 1655 443 zł, 310 102 zł) a łącznie z rozpatrywaną sprawą - kwotę 1 975 607 zł. Zdaniem Sądu, zestawienie wymienionej kwoty z faktem, że obecnie jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie emerytalne, daje podstawę do udzielenia skarżącemu wnioskowanej ochrony tymczasowej. Co prawda, nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Wobec powyższego, Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.