V SA/Wa 447/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... listopada 2012 r. nr ... w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez K. Sp. k. (dawniej: "K. Sp. j.), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia ...09.2012 r. nr ..., którym uznano wniesione zarzuty za nieuzasadnione, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia ... listopada 2012 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnego postanowienia organ odwoławczy przywołał m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia ... września 2010 r. nr ..., określił Spółce jawnej "K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. w łącznej kwocie ... zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia ... grudnia 2010 r. nr ..., uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sierpień 2005 r. w wysokości ... zł i wrzesień 2005 r. w wysokości ... zł, oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za sierpień 2005 r. w wysokości ... zł i za wrzesień 2005 r. w wysokości ... zł, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia ... grudnia 2010 r. sygn. akt .... Sąd Rejonowy w C. Wydział Cywilny wyznaczył do prowadzenia egzekucji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., ustalając jednocześnie, że dokonane już czynności pozostają w mocy. W dniu .... lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wystawił wobec K. spółka jawna tytuły wykonawcze od nr ... do nr ... Celem realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi w dniu ...02.2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie sporządził zawiadomienia nr ... o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, które skierował do ... S.A. i ... S.A. w S. "K. Sp. j. pismem z dnia 2 marca 2011 r., złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych i o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia ... marca 2011 r. nr ... Dyrektor Izby Celnej w Warszawie oddalił zarzuty. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła zażalenie, w wyniku którego postanowieniem z dnia ... września 2011 r. nr ..., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał miedzy innymi, że organem właściwym do ponownego rozpatrzenia zarzutów zobowiązanej Spółki będzie Naczelnik Urzędu Skarbowego w M.. Pismem z dnia ... września 2011 r. nr ... Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów. Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., postanowieniem z dnia ... września 2012 r. nr ..., uznał zarzuty za uzasadnione. Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem Spółka złożyła zażalenie, w którym podniosła zarzuty naruszenia art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie pkt 1, 6 i 10. Ponadto na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, wniosła o uznanie zgłoszonych zarzutów za uzasadnione oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu wskazała, że tytuły wykonawcze, na podstawie, których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, dotyczą nieistniejących zobowiązań, z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych z dniem 31 grudnia 2010 r. Uznając bezzasadność powyższego zażalenia organ odwoławczy podniósł, że w zakresie wskazanym w art. 33 pkt 1 i pkt 3 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela natomiast w zakresie wskazanym w art. 33 pkt 6 i pkt 10 ustawy organ egzekucyjny niewiązany stanowiskiem wierzyciela, zobowiązany był do zajęcia własnego stanowiska w postępowaniu wydanym w sprawie zarzutów, chociażby jego stanowisko w tym zakresie było tożsame ze stanowiskiem wierzyciela. Przypomniał, że wierzyciel odnośnie argumentacji do zarzutu z art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej tj. nieistnienia obowiązku w części stwierdził, że jest bezzasadna. Bowiem postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec "K." Sp. j. na podstawie tytułów wykonawczych od nr ... do nr ..., zostało umorzone z uwagi na uwzględnienie zarzutu zawartego w art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 ustawy egzekucyjnej z powodu niespełnienia przez przedmiotowe tytuły wykonawcze wymagań formalnych. W toku prowadzonego postępowania nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z uwagi na niewyegzekwowanie żadnych kwot. Ponadto stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Zobowiązany nie przedstawił dowodu zapłaty należności. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 pkt 3 ustawy dotyczącego błędnego określenia kwot należności, Wierzyciel wskazał, że tytuły z dnia ... lutego 2011 r. od nr ... do nr ..., zostały wystawione na kwoty wynikające z decyzji z dnia ... września 2010 r. nr ... i z dnia ... grudnia 2010 r. nr ... Natomiast w zakresie nieuwzględnienia w przedmiotowych tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek wskazał, na zastosowanie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. jako organ egzekucyjny wydając w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a., zaskarżone postanowienie był związany stanowiskiem wierzyciela i w zakresie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 3 cyt ustawy, uznał zarzuty za nieuzasadnione. Poza tym treść art. 34 § 1 u.p.e.a., nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Podkreślono, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa, na czym polega nadzór nad egzekucją administracyjną, ani nie wskazuje kryteriów, na podstawie których powinien on być wykonywany. W wypadku nadzoru nad egzekucją administracyjną dopuszczalną formą ingerencji w działalność jednostki nadzorowanej jest sprawowanie kontroli przestrzegania w toku czynności egzekucyjnych przepisów ustawy przez wierzycieli i nadzorowane organy egzekucyjne (art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a.). W związku z powyższym wypowiedź wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 ww. ustawy, będąc wiążąca dla organu egzekucyjnego, jest również wiążąca dla organu drugiej instancji, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie jest więc uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela, odnośnie do zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 6 w związku z art. 29 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na to, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez nieuprawnionego wierzyciela uznano za chybioną argumentację Spółki w tym zakresie. Zgodnie z postanowieniem art. 2 pkt 3 ustawy z nia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. nr 137 z 2003 r. poz. 1302) nowe brzmienie otrzymał art. 19 § 5 u.p.e.a. Zgodnie z tą zmianą Dyrektor Izby Celnej został organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w odniesieniu między innymi do należności z tytułu podatku akcyzowego wraz z odsetkami. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie przepisu art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., Dyrektor Izby Celnej jest wierzycielem w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz przyjętych przez Naczelnika Urzędu Celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej. Przepisy tej ustawy wprowadziły również zmiany w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity dz.U. Nr 8 z 2004 r., poz. 65). Zgodnie z tymi zmianami organ kontroli skarbowej po zakończeniu postępowania kontrolnego i wydaniu decyzji, gdy ustalenia dotyczą podatków, oraz podatku akcyzowego doręcza ją kontrolowanemu oraz właściwemu organowi podatkowemu reprezentującemu Skarb Państwa, który staje się wierzycielem obowiązków wynikających z tej decyzji. W myśl art. 13 ustawy o podatku akcyzowym właściwym organem podatkowym w zakresie akcyzy jest stosownie do swojej właściwości Naczelnik Urzędu Celnego i Dyrektor Izby Celnej właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. W związku z tym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, po wydaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie decyzji z dnia ... września 2010 r. nr ...., Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stał się wierzycielem określonego w tej decyzji zobowiązania podatkowego, zaś tytuły wykonawcze spełniają wymagania ustawowe. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśniono, że z art. 27 § 1 pkt 9 cytowanej ustawy wprost wynika, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. W praktyce w związku z wystawianiem tytułów wykonawczych na urzędowych drukach owo pouczenie jest jednym z elementów takiego druku. Tytuły wykonawcze wystawiane przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w dniu ... lutego 2011 r. od nr ..., zawierały takie pouczenie. Pouczenie to było skuteczne w dniu ich doręczenia Stronie, w związku z czym odnosiło się do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, który w tej dacie był organem egzekucyjnym. Powyższe nie oznaczało jednak, że organ ten był uprawniony do ich rozpatrzenia na co wskazywał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w postanowieniu z dnia ... września 2011 r. nr ..., wydanym w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia zobowiązań podatkowych z uwagi na ich przedawnienie z dniem 31 grudnia 2010 r. (art. 33 pkt 1 ww. ustawy) zauważono, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego zarzut ten nie był podnoszony w zarzutach z dnia 2 marca 2011 r. i nie był rozpatrywany przez organ pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe uznano, że zarzut przedawnienia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania bowiem nie został podniesiony w siedmiodniowym terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy. Skoro więc Strona nie podniosła tego zarzutu przed organem pierwszej instancji, zarzut ten nie może być również przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła K. Sp. k. zarzucając mu naruszenie: 1. Art. 19 § 5 u.p.e.a. polegające na utrzymaniu w mocy Postanowienia Organu I Instancji, które zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości organów egzekucyjnych, skutkującym jego nieważnością; 2. art. 33 pkt 6 pkt 1 i 3 u.p.e.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji nieistnienia obowiązku egzekwowanego w części dotyczącej odsetek podatkowych, a w konsekwencji na błędnym określeniu kwoty należności (naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadzi do kontynuowania postępowania egzekucyjnego, które zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. powinno zostać umorzone); 3. art. 33 pkt 6 w zw. z art. 29 § 1 i 2 u.p.e.a. polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawnionego wierzyciela (naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadzi do kontynuowania postępowania egzekucyjnego, które zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. powinno zostać umorzone). Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I Instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i jako taka została oddalona. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153, poz 1270 z późn. zm.) Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy u.p.e.a. W związku z tym wskazać należy, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku tj. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. Podmiotowi zobowiązanemu po otrzymaniu tytułu wykonawczego przysługuje w postępowaniu egzekucyjnym środek obrony w postaci zarzutu, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Podkreślenia wymaga, że zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) – co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). W myśl § 4 ww. artykułu, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponadto w myśl § 5 cytowanego artykułu, na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Mając na względzie treść wyżej przytoczonych regulacji prawnych stwierdzić należy, że organ odwoławczy zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż – zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. – wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Skoro zatem w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia w obiegu prawnym istniało ostateczne stanowisko wierzyciela stwierdzające, że bezzasadny jest zarzut nieistnienia obowiązku i braku wymagalności tegoż obowiązku to organ odwoławczy nie mógł nie uwzględnić tego stanowiska przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Z istoty przyjętego w art. 34 § 1 rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego oraz, że organ egzekucyjny (w zakresie zarzutów z art. 33 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej), nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 19 § 5 u.p.e.a., Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę jest zdania, że jest on bezzasadny. Z akt postępowania administracyjnego wynika bowiem, że Sąd Rejonowy w C. postanowieniem z dnia ... grudnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt ... wyznaczył do łącznego prowadzenia egzekucji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. wskazując jednocześnie, że dokonane dotychczas czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Powyższe postanowienie znajdowało oparcie w treści art. 773 § 1 k.p.c. albowiem przy zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej rzeczy lub prawa majątkowego organ egzekucyjny wskazany przez sąd w ww. postępowaniu obowiązany był do prowadzenia obu egzekucji jednocześnie i w całości, nie zaś do prowadzenia egzekucji z konkretnego składnika majątkowego. To zaś oznacza, iż organem właściwym do ponownego rozpatrzenia zarzutów skarżącej spółki (co miało miejsce w niniejszej sprawie) był Naczelnik Urzędu Skarbowego w M.. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej spółki, którego istotą było twierdzenie jakoby nie istniał obowiązek podatkowy, który ją obciąża albowiem zarówno organ egzekucyjny jak i Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie związani byli stanowiskiem wierzyciela co oznacza iż obowiązani byli uwzględnić jego stanowisko wyrażone w ostatecznym postanowieniu z dnia ... lipca 2012 r., z którego wynikało, że nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, a to dlatego, że zobowiązany nie przedstawił dowodu zapłaty należności, a poza tym nie wyegzekwowano od niego żadnej należnej kwoty. Podkreślenia wymaga również to, że tytuły wykonawcze z dnia ... lutego 2011 r. opiewające na wskazane w nich kwoty zadłużenia były związane z decyzjami z dnia ... września 2010 r. oraz z dnia ... grudnia 2010 r. Tytuły, o których mowa zostały bowiem wystawione na kwoty wynikające z ww. decyzji. Wskazać także należy że bezzasadny jest pogląd skarżącej dotyczący przerw w naliczaniu odsetek związanych ze sporządzonymi tytułami wykonawczymi. Odnosząc się do tej kwestii podnieść należy, że wierzyciel trafnie wskazał na zastosowanie art. 31 ust 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. nr 8/2004 poz. 65 ze zm.) w brzmieniu obwiązującym do dnia 1 lipca 2010 r. Z przepisu tego wynikało, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy skarbowe stosowało się przepisy Ordynacji podatkowej (z pewnymi wyłączeniami). Poza tym ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r., która była nowelą ustawy o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2010 r. nr 127 poz. 858) stanowiła, iż postępowanie kontrolna wszczęte i niezakończone przez organy kontroli skarbowej przed dniem wejścia w życie tejże ustawy prowadzi się stosownie do przepisów dotychczasowych. Sąd nie uznaje za uzasadniony także zarzut opisany w punkcie trzecim skargi. Odnosząc się do tego zarzutu przypomnieć trzeba o nowelizacji kolejnej regulacji prawnej a mianowicie ustawy z dnia 28 kwietnia 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. nr 8/2004 poz. 65). Została ona dokonana ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podlegających ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. nr 137/2003 poz. 1302). Istotą tych zmian było to, że organ kontroli skarbowej po zakończeniu postępowania kontrolnego i wydaniu decyzji dotyczącej ustalenia podatku w tym akcyzowego doręcza ją kontrolowanemu oraz właściwemu organowi podatkowemu. Ten organ, który reprezentuje Skarb Państwa staje się ipso iure wierzycielem obowiązków wynikających z decyzji podatkowej. Z kolei z przepisów ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29/2004 poz. 257 ze zm.) wynika, że właściwym organem podatkowym gdy chodzi o podatek akcyzowy jest właściwy Naczelnik Urzędu Celnego oraz Dyrektor Izby Celnej, których właściwość definiowana jest miejscem wykonywania czynności, które podlegają opodatkowaniu (zob. art. 13 ww. ustawy). Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niejako na marginesie sąd wskazuje, iż wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu opisanego w skardze nie był zasadny, albowiem dowód ten znajdował się w aktach postępowania administracyjnego. Nie był więc dowodem nowym nieznanym organom bądź sądowi.