VII SA/Wa 230/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty legalizacyjnej skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia T. B., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy, który miał następujący przebieg: W dniu [...]lipca 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]wpłynął wniosek T. B. w sprawie sprawdzenia zgodności z przepisami technicznymi usytuowania szaf telekomunikacyjnych z urządzeniami elektroenergetycznymi zamontowanymi na nieruchomości w [...]przy ul. [...]. Po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...]września 2011 r. ustalono, że na działce nr [...] zlokalizowanej w [...]przy ul. [...]stanowiącej własność Gminy [...]zostały ustawione dwie wolno stojące szafy telekomunikacyjne w odległości 0,50 m od granicy z działką T. B., bez wymaganego prawem zgłoszenia. [...] S.A. pismem z dnia [...]września 2011 r. wniosła o legalizację szaf [...]jednocześnie przedstawiając w załączeniu pozytywną opinię dokumentacji projektowanej wydaną przez [...]Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. W związku z czym organ powiatowy w [...]postanowieniem nr [...]z dnia [...] lipca 2012 r. nałożył na [...]S.A. obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy szaf [...]zlokalizowanych na działce nr [...]w [...]z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu budowlanego szaf [...]zawierającego odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strona przedłożyła ww. dokumenty w terminie, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]postanowieniem nr [...]z dnia [...] października 2012 r. wymierzył inwestorowi opłatę legalizacyjną z tytułu wybudowania bez wymaganego zgłoszenia wolnostojących szaf [...]w wysokości 2,500 złotych. W świetle przepisu art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo budowlane, budowa wolno stojących szaf [...]wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Inwestor, tj. [...]S.A. [...] wybudował dwie wolno stojące szafy [...]na terenie ww. działki nr [...]w [...]bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a więc w warunkach samowoli budowlanej. W myśl art. 49b ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane oplata legalizacyjna za wybudowanie wolno stojących szaf [...]bez wymaganego zgłoszenia wynosi 2 500.00 zł. Z kolei, zgodnie z art. 49b ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1. Skoro inwestor w niniejszej sprawie złożył wniosek o zalegalizowanie omawianych szaf [...]jednocześnie przedstawiając szereg zaświadczeń potwierdzających zgodność ich budowy z prawem to zgodnie z cytowanym przepisem należało wyliczyć opłatę legalizacyjną, co Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]uczynił, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 49b ust. 5 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.: dalej k.p.a.). Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie organ odwoławczy – [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...]chylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2012 r., Nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie zasługuje na uchylenie, ale nie z przyczyn wskazanych w zażaleniu. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ stwierdził bowiem, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]zasadnie wszczął procedurę legalizacyjną samowoli budowlanej dokonanej przez [...]S.A., przeprowadził czynności kontrolne, które ujawniły dokonanie samowoli budowlanej przez inwestora. Ustalił, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, budowa wolnostojących kabin telefonicznych, szaf i słupków [...]wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Wobec zaś braku zgłoszenia PINB w [...]słusznie zastosował wobec inwestora przepisy art. 49 b Prawa budowlanego, które dotyczą procedury legalizacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu/obiektów bez wymaganego zgłoszenia, jednocześnie zobowiązując do przedłożenia stosownych zaświadczeń, projektu budowlanego szaf [...]zawierającego odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe odpowiada treści art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. Procedura legalizacyjna wskazana w art. 49 b Prawa budowlanego obejmuje obowiązek sprawdzenia przez organ powiatowy dokumentacji budowlanej co do zgodności z obowiązującymi przepisami, a końcowym jej etapem jest ustalenie i nałożenie na inwestora opłaty legalizacyjnej. Pozytywna ocena złożonej dokumentacji, prowadząca do uznania, że zaszły warunki legalizacji samowoli budowlanej, stanowi podstawę do wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że nie zaistniały przesłanki uniemożliwiające zalegalizowanie przedmiotowych szaf [...], stąd organ powiatowy słusznie przeszedł do kolejnego etapu, jakim jest nałożenie opłaty legalizacyjnej. Jak wynika z projektu budowlanego sporządzonego przez mgr inż. A. K. sieć teletechniczna, której częścią są omawiane szafy [...], nie oddziałuje na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. nr 62 poz. 627). W toku realizacji inwestycji nie zostały naruszone również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać [...]obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. nr 219 poz. 1864) . Ponadto z zaświadczenia Wójta Gminy [...]z dnia [...]sierpnia 2012 r. wynika, że budowa przedmiotowych szaf [...]jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]. Argumenty podnoszone przez skarżącego są bezzasadne i nie wnoszą nowych dowodów w sprawie. [...]WINB nie znalazł w aktach sprawy elementów, które wskazywałyby, że przedmiotowe szafy [...]zakłócają możliwość użytkowania nieruchomości przez P. T. B.. Jako że inwestor przedłożył żądane dokumenty w terminie, a powiatowy organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż szafy [...]zostały postawione zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydane zostało w dniu [...] października 2012 r. postanowienie nr [...]nakładające na inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 2,500 zł. Ustalenie opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia procedury legalizacyjnej. Ustawodawca nie przewiduje możliwości odstąpienia od jej wyliczenia i nałożenia. Nieuiszczenie wskazanej opłaty stanowi podstawę do nakazania rozbiórki samowoli budowlanej - art. 49 b ust. 3 Prawa budowlanego. Zdaniem [...]WINB zaskarżone postanowienie należało jednak uchylić, ponieważ powiatowy organ nadzoru budowlanego nałożył opłatę legalizacyjną w wysokości właściwej dla jednego obiektu. Natomiast w omawianej sprawie postępowanie dotyczy dwóch szaf [...]. Powyższe uchybienie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Nie jest możliwe orzeczenie przez tut. organ co do istoty, gdyż uniemożliwiałoby to stronie instancyjną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. Już na marginesie [...]WINB wskazuje skarżącemu, iż stosunki związane z naruszeniem własności są stosunkami cywilnoprawnymi, normowanymi przez przepisy ustawy Kodeks Cywilny, w związku z czym kompetencje w kwestii rozstrzygania ww. kwestii posiadają sądy powszechne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. złożył T. B. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o uchylenie w całości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]grudnia 2012 r., Nr [...], które wydane zostało w wyniku uchylenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], pomimo braku prawomocności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 roku, Nr [...]. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać [...]obiekty budowlane i ich usytuowanie, a także rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. oraz art. 28 i 10 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pomimo nieprawomocności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z [...] grudnia 2012 r. - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]wydał kolejne postanowienie nr [...]z dnia [...]grudnia 2012 r., którym wymierzył inwestorowi [...]S.A. kolejną, zwiększoną opłatę legalizacyjną z tytułu wybudowania bez wymaganego zgłoszenia wolnostojących szaf [...]na spornej działce nr [...]w miejscowości [...]. Skarżący nie zgodził się, że w niniejszej sprawie posadowienie dwóch szaf [...]oraz słupa energetycznego w ostrej granicy działek, w tym działki należącej do skarżącego nie narusza obowiązujących przepisów, gdyż jest to niezgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać [...]obiekty budowlane i ich usytuowanie. Urządzenia należące do [...]S.A. zostały posadowione na granicy działki Urzędu Gminy i działki skarżącego, w bardzo bliskim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącego, gdy tymczasem działka Urzędu Gminy - przedstawiona na załączonym planie sytuacyjnym - sąsiaduje z jednej strony z parkingiem, z drugiej z łąką, a dopiero z trzeciej strony z działką skarżącego. Ponadto od posadowionego tuż przy budynku mieszkalnym skarżącego słupa energetycznego pociągnięto kabel energetyczny do istniejącej linii energetycznej przechodzącej wzdłuż ulicy, kiedy zmiana usytuowania zarówno szaf [...], jak i słupa energetycznego, chociażby wzdłuż granicy działki Urzędu Gminy z parkingiem, nie wymagałoby nowej instalacji energetycznej, zaś szafy [...]miałyby bliższy dostęp do linii energetycznej. Skarżący obawia się negatywnego wpływu instalacji [...]i linii energetycznej, która znajduje się tak blisko jego domu mieszkalnego. Uznał także, że zostały naruszone prawa skarżącego jako strony postępowania przez organy administracji publicznej, które prowadziły postępowanie. Brak doręczeń pism urzędowych, które pozwalały inwestorowi [...]S.A. na rozpoczęcie inwestycji, która znajduje się w ostrej granicy działek, powoduje naruszenie zasad wyrażonych w art. 10 i art. 28 oraz art. 39, art. 40 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że podstawę prawną kontrolowanego przez Sąd Wojewódzki postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. stanowi art. 138 § 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią było zatem zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a., po Noweli, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta (postanowienie) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako rozstrzygnięcie kasacyjne, które jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego, a wydane może być tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części. Naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej jest zatem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja taka nie może więc być wydana w innych sytuacjach, niż wskazane w powołanym przepisie i żadne inne wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zgodzić należy się z [...]Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]prawidłowo prowadził postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49 b Prawa budowlanego. Inwestor bowiem nie dokonał wymaganego do wybudowania szaf [...]zgłoszenia. Jednakże wobec faktu, że wniósł o zalegalizowanie szaf [...]dostarczając wszelkich niezbędnych dokumentów potwierdzających zgodność ich budowy z przepisami – organ prawidłowo po wszczęciu postępowania legalizacyjnego i dokonaniu pozytywnej oceny złożonej dokumentacji, uznał, że zaistniały warunki do legalizacji samowoli budowlanej, co z kolei stanowi podstawę do wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej Zgodzić należy się również z organem odwoławczym, że organ nadzoru budowlanego nałożył opłatę legalizacyjną w wysokości właściwej dla jednego obiektu. Natomiast w omawianej sprawie postępowanie dotyczy dwóch szaf [...]. Opłatę naliczono jedynie od jednej szafy [...], inwestor zaś wybudował dwie szafy i o zalegalizowanie obu szaf [...]wnosił. Stosownie bowiem do art. 49b ust. 5 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym że wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7-11, 14, 15, 17 i 18 oraz w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4 (czyli jak w niniejszej sprawie) - wynosi 2.500 zł. Skoro w niniejszej sprawie inwestor wnosi o legalizację szaf teletechnicznych to opłata winna być naliczona w innej wysokości, a zatem od więcej niż jednego obiektu. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że powyższe uchybienie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie bowiem organ II instancji zauważył, nie jest możliwe orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty, gdyż uniemożliwiałoby to stronie instancyjną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia. A zatem naruszałoby art. 15 k.p.a. Za przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przemawia zatem konieczność zapewnienia stronie (każdej stronie postępowania, zatem zarówno inwestorowi, jak i skarżącemu) możliwości instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia w przedmiocie zebranego materiału dowodowego i jego kwalifikacji prawnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że w przedmiotowym postępowaniu orzeczenie, które zapadło w pierwszej instancji orzeka o jednym obiekcie budowlanym a powinno o dwóch, co całkowicie zmienia stan faktyczny, a zatem i treść orzeczenia. Jeszcze raz zatem organ powiatowy przeanalizuje dokumentację szaf [...]wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej, sprawdzi czy wniosek dotyczył zalegalizowania jednej czy więcej szaf, następnie prawidłowo wyliczy opłatę legalizacyjną od tylu obiektów ilu wniosek o zalegalizowanie dotyczy. Ponieważ zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane organem właściwym do zbadania i oceny przedłożonego projektu zamiennego powinien być organ nadzoru budowlanego I instancji, w tym wypadku PINB w [...], dlatego prawidłowo organ odwoławczy postanowienie uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Wobec zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. prawidłowo organ odwoławczy również stwierdził, że nie mógł odnieść się merytorycznie do całokształtu sprawy, czyli orzec merytorycznie, naruszyłby w takim wypadku art. 15 k.p.a. czyli zasadę dwuinstancyjności postępowania. Orzeczenie wydane w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. jest orzeczeniem proceduralnym i organ w tym postępowaniu stwierdza jedynie, że kontrolowane przez niego orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co również w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy uczynił. Analiza twierdzeń skarżącego prowadzi do wniosku, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy zlokalizowanie szaf [...]w odległości 0,50 m od granicy z działką skarżącego nie narusza przepisów w stopniu uniemożliwiającym przeprowadzenie postępowania W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze a odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajduja uzasadnienia. W szczególności- wbrew twierdzeniom skarżącego- nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać [...]obiekty budowlane i ich usytuowanie. Żaden z tych przepisów nie reguluje kwestii odległości przedmiotowych szaf od granicy działki. Nie mają również zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia wskazują wszak na odległości, w jakich powinny być posadowione budynki na działce budowlanej od granicy z sąsiednia działką budowlaną. Przedmiotowe szafy niewątpliwie nie są budynkami w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia. I wreszcie nie uszło uwadze Sądu, że przepisy rozporządzenia w § 96 ust.1 wskazują, że pomieszczenia techniczne, w których są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania mogą być sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi pod warunkiem zastosowania rozwiązań konstrukcyjno- materiałowych zapewniających utrzymanie Polskich Norm w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu lub drgań. Przepis ten nie może mieć zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy już tylko z tego powodu, że przedmiotowe szafy nie można uznać za pomieszczenie techniczne. Konkludując Sad ocenił- odnośnie negatywnego wpływu instalacji [...]i linii energetycznych na dom mieszkalny skarżącego, że pozytywna opinia organu o możliwości legalizacji szaf wydawana jest w oparciu o zgodność budowy legalizowanych obiektów z szeregiem przepisów, opinii i uzgodnień wydanych przez specjalistów z dziedziny [...]i wszystkich dziedzin wiedzy i nauki mających ocenić wpływ również ewentualny – negatywny- takiego obiektu na otoczenie, w szczególności wpływ na przebywających na stałe w tym otoczeniu ludzi. W konsekwencji prawidłowo organ uznał, że w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do zalegalizowania obiektu. Natomiast jeśli skarżący uzna, że hałas urządzeń zainstalowanych w szafie [...]przekracza prawnie dopuszczalne normy przysługują mu stosowne roszczenia negatoryjne określone w Kodeksie cywilnym. Nie ma także racji skarżący, że organ pierwszej instancji po otrzymaniu zaskarżonej decyzji zobligowany był do niewydawania nowej decyzji w sprawie do czasu uprawomocnienia się decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzja wydana przez ten organ, mimo wniesienia skargi, była ostateczna, co obligowało organ pierwszej instancji do dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Ewentualnie wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji mogłoby- co najwyżej stanowić przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a skoro Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.