II GSK 1851/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 633/13 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 633/13, odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona w dniu 3 stycznia 2013 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Termin do złożenia skargi upływał w dniu 4 lutego 2013 r. Skoro skarga został nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 lutego 2013 r., skarżąca uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.). M. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższe postanowienie skargą kasacyjną domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1, w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. wskutek błędnego stwierdzenia, że strona uchybiła terminowi na wniesienie skargi w niniejszej sprawie, gdyż w ocenie WSA strona nadała ją w Urzędzie Pocztowym w B. w dniu 5 lutego 2013 r., w sytuacji, gdy strona nadała skargę w Urzędzie Pocztowym B. 1 – w dniu 1 lutego 2013 r. Strona podniosła, że w dniu 5 lutego 2013 r. wysłała wyłącznie pismo w ślad za skargą z załącznikami wymienionymi w skardze, które nie zostały omyłkowo do niej załączone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W okolicznościach sprawy istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy odrzucona zaskarżonym postanowieniem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 3 stycznia 2013 r. Termin na złożenie skargi upływał w dniu 4 lutego 2013 r. Należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 lutego 2013 r. Koperta, którą Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę przy określaniu daty wniesienia skargi, na której widnieje data stempla pocztowego - 5 luty 2013 r. - nie zawierała skargi. Znajdowało się w niej pismo przewodnie skarżącej spółki, wraz z załącznikami do skargi, tj. wypisem z KRS oraz dowodem wniesienia opłaty od skargi. Z akt sprawy, z prezentaty Izby Celnej w W., znajdującej się na pierwszej stronie skargi (karta nr 2 akt sądowych), wynika, że skarga ta dotarła do Izby Celnej w W. w dniu 4 lutego 2013 r. Co prawda w aktach sprawy nie ma koperty, w której została nadana przesyłka zawierająca skargę, jednakże prezentata Izby Celnej w W. potwierdza okoliczność wpłynięcia skargi za pośrednictwem organu w terminie trzydziestodniowym określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Tym samym skargę kasacyjną należało uznać za uzasadnioną, gdyż Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu naruszył art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w skardze kasacyjnej żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.