VI SA/Wa 671/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr Sp. [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec decyzji o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej I. Sp. j. z siedzibą w S. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też Urząd Patentowy RP) decyzją nr Sp.[...] z dnia [...] lipca 2012 r., działając w oparciu o art. 129 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił sprzeciw spółki I. Spółka Jawna z siedzibą w [...] (dalej również jako wnosząca sprzeciw, skarżąca spółka) w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy słowno-graficzny [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz B. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako uprawniona, uczestnik postępowania) oraz przyznał uprawnionej spółce kwotę 840 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Przedmiotowa decyzja Urzędu Patentowego RP została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2006 r. spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny [...] Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny [...] o nr [...], przeznaczony do oznaczania towarów z klas 03, 05, 16, 35, 44 klasyfikacji nicejskiej oraz 24.13.1, 26.4.1, 26.4.2, 27.5.1, 29.1.13 klasyfikacji wiedeńskiej. Pismem z dnia [...] marca 2010 r., spółka I. Spółka Jawna, wniosła od powyższej decyzji sprzeciw, wskazując jako podstawę prawną swojego żądania art. 129 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 131 ust. 2 pkt 1, oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. Zdaniem wnoszącej sprzeciw, sporny znak został zgłoszony w złej wierze z wykorzystaniem elementów lub nawiązania do powszechnie znanych na rynku [...] znaków towarowych charakterystycznych dla sieci [...] tj. [...]. Podniosła, że sporny znak towarowy zawiera elementy wszystkich ww. znaków towarowych. W jej ocenie, warstwa słowna znaku spornego tj. [...], może być mylnie zrozumiana przez przeciętnego odbiorcę. Ponadto, w piśmie z [...] marca 2011 r., podniosła, że sporny znak towarowy narusza prawa osobiste i majątkowe podmiotów uprawnionych do znaków [...]- pod tymi znakami są prowadzone [...] w całym kraju. Nadto, zdaniem wnoszącej sprzeciw spółki, sporny znak towarowy narusza dobre obyczaje, ponieważ wykorzystuje nieprzypadkowo elementy zarejestrowanych i niezarejestrowanych znaków towarowych. W piśmie z dnia [...] września 2011 r. skarżąca spółka rozszerzyła podstawę prawną sprzeciwu o art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p., podnosząc, że sporny znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, ponieważ zbitka wyrazów [...] nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów i usług, do oznaczania których znak ten został przeznaczony, w szczególności w zakresie prowadzenia [...]. Stwierdziła również, że z uwagi na fakt, iż znaki [...] dotyczą takich samych lub podobnych towarów i usług, zawierają to samo wyrażenie [...], działają na polskim rynku [...] oczywistym jest, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. W odpowiedzi, uprawniona spółka stanęła na stanowisku, że większość znaków przeciwstawionych spornemu znakowi nie została zarejestrowana na rzecz wnioskodawczyni. Zarzuciła, że wnosząca sprzeciw wskazała wiele podstaw unieważnienia prawa ochronnego, a żadnej nie uzasadniła. Uprawniona spółka podniosła, że znak sporny posiada abstrakcyjną zdolność odróżniającą, ponieważ spełnia wszystkie przesłanki wynikające z definicji znaku towarowego. Podniosła, że wnosząca sprzeciw nie wskazała, jakie prawa mogą zostać naruszone na gruncie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., a używanie spornego znaku towarowego nie narusza prawa do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącej sprzeciw. Podkreśliła, że nie ma żadnych podstaw aby stwierdzić, że sporny znak towarowy narusza porządek publiczny lub dobre obyczaje. Zauważyła również, że wnosząca sprzeciw nie przedstawiła żadnych dowodów na renomę czy powszechną znajomość spornego znaku towarowego, ani też dowodów na poparcie tezy, iż uprawniona spółka działała w złej wierze, zgłaszając sporny znak do Urzędu Patentowego. Podtrzymała także swoje stanowisko w kwestii braku naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i stwierdziła, że nie istnieje podobieństwo mogące wprowadzić w błąd odbiorców w zakresie wszystkich trzech płaszczyzn - fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Urząd Patentowy RP oddalając sprzeciw wskazał, iż sporny znak towarowy spełnia wszystkie wymagania uznania go za znak towarowy, o których mowa w art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p., jest znakiem słowno - graficznym, który składa się z napisu [...]. Wyraz [...]. Obok znajduje się wyeksponowane wyrażenie [...], które zostało wpisane w prostokąt z zaokrąglonymi rogami, a litery [...] są w sposób fantazyjny połączone z liniami prostokąta. Pod nim umieszczone zostało wyrażenie [...]. Sporny znak towarowy został wykonany w kolorach białym i różnych odcieniach zieleni. Jest on zatem postrzegalny zmysłowo za pomocą zmysłu wzroku i zmysłu słuchu oraz wyraźnie odrębny od towarów i usług, do oznaczania których został przeznaczony. Jest on także jednolity, ponieważ posiada konkretną i stałą postać, która pozwala na jego łatwe i szybie zapamiętanie. Za niezasadne organ uznał zarzuty sprzeciwu, dotyczące naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 - 3 p.w.p., bowiem przepis ten nie chroni dodatkowo znaków towarowych, na które zostały udzielone prawa ochronne, gdyż są one chronione na podstawie innych przepisów p.w.p. Nie dostrzegł zatem naruszenia praw majątkowych wnoszącej sprzeciw. Nadto, treść i forma przedstawieniowa spornego oznaczenia nie pozostają w sprzeczności z obowiązującym prawem, jak również z dobrymi obyczajami. Nie przekazuje ono również - w ocenie organu - mylnych informacji odnoszących się do cech towarów i usług oznaczonych tym znakiem. W dalszej części Urząd Patentowy RP wywiódł, że zarzut złej wiary w dokonaniu zgłoszenia znaku towarowego w oparciu o podobieństwo, lub identyczność z innym znakiem jest uzasadniony jedynie w sytuacji gdy właściciel tego znaku zapewnił mu pewną pozycję na rynku ponadlokalnym. Tymczasem marka [...] cieszy się wysoką rozpoznawalnością jedynie w miastach położonych na terenie województwa [...], podczas gdy aby można było mówić o powszechnej znajomości znaku, musi ona mieć miejsce na znacznym terytorium Polski. Po dokonaniu we wszystkich płaszczyznach: fonetycznej, wizualnej i analizy porównawczej spornego znaku towarowego i znaków: [...] Urząd Patentowy RP stwierdził, że nie są one podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wobec powyższego, w ocenie organu, sporny znak towarowy oraz przeciwstawione mu znaki oceniane jako całość nie są podobne w warstwach fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej w stopniu mogącym wprowadzić odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów i usług oznaczanych tymi znakami. Organ nie znalazł również podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., ponieważ brak podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami czyniło zbędnym badanie, czy zostały spełnione pozostałe przesłanki konieczne do jego zastosowania. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego uznało, że znak towarowy [...] , który nie został zgłoszony w sprzeciwie, a dopiero w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. nie może stanowić przeciwstawienia dla spornego znaku towarowego, albowiem został zgłoszony po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Z tego samego powodu, za niedopuszczalne Urząd Patentowy RP uznał zarzuty, zgłoszone w piśmie z dnia [...] września 2011 r, że prawo ochronne na znak towarowy [...] zostało udzielone z naruszeniem art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 p.w.p. W ocenie Urzędu, zarówno zgłoszony dodatkowy przeciwstawiony znak towarowy jak i podniesine podstawy prawne, po upływie powyższego terminu stanowią niedopuszczalne rozszerzenie podstaw prawnych sprzeciwu. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia, zarzuciła naruszenie: - art. 129 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie z całkowitym pominięciem warstwy słownej (fonetycznej) spornego znaku, - art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami dotyczyć może jedynie samego oznaczenia znaku, a nie całokształtu okoliczności dotyczących zgłoszenia i motywów działania zgłaszającego, - art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż wprowadzenie odbiorców w błąd odnosi się jedynie do cech użytkowych towaru (usługi), a nie innych kwestii, m.in. co do źródła pochodzenia towaru (usługi), czy też podmiotu uprawnionego z innego znaku, - art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu pozaustawowej przesłanki powszechnej znajomości i renomy na rynku ponadlokalnym, - art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 p.w.p., poprzez jego niezastosowanie z uwagi na błędną interpretację skutkującą brakiem ustalenia przesłanek podobieństwa i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, - art. 246 ust. 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż doprecyzowanie okoliczności zgłoszonej w samym sprzeciwie wniesionym w terminie (zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podobieństwa do znaku z udzieloną wcześniej ochroną poprzez wskazanie konkretnego znaku), jest nową okolicznością zgłoszoną po terminie, a w związku z tym nie podlega w ogóle rozpoznaniu, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w wyniku nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, co do renomy i powszechnej znajomości przeciwstawionych znaków towarowych, w tym znaku [...]. W uzasadnieniu, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, przytaczając na ich poparcie stosowne orzecznictwo. W odpowiedzi, Urząd Patentowy RP wniósł oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując iż zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne, zaś organ dokonując jej ponownej analizy pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze nie dopatrzył się zarzucanych uchybień. Stanowisko strony skarżącej w ocenie organu nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, zgromadzonym w aktach sprawy. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca spólka podtrzymała zarzuty zawarte w skardze. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi podzielajac argumantację Urzędu Patentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Stosownie do art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Urząd Patentowy - w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o unieważnienie patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Przepis ten określa ten etap postępowania, do którego dochodzi skutkiem zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 247 ust. 2 p.w.p., tj. wówczas, gdy uprawniony z rejestracji w odpowiedzi na zawiadomienie przez Urząd Patentowy, o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246 p.w.p. podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny. Wówczas sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku, przy braku odpowiedzi uprawnionego na sprzeciw, Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie rejestracyjne. Innymi słowy, gdy uprawniony z prawa rejestracji znaku towarowego nie złoży, na skutek zawiadomienia przez Urząd Patentowy o wniesieniu sprzeciwu, odpowiedzi na to zawiadomienie, nie podnosząc zarzutu bezzasadności sprzeciwu, to do postępowania spornego nie dochodzi, bowiem nie dojdzie do sporu pomiędzy uprawnionym a składającym sprzeciw co do okoliczności wskazanych w art. 246 ust. 2 p.w.p., gdyż postępowanie sporne zostaje zainicjowane odpowiedzią uprawnionego na sprzeciw. Prawodawca tymi postanowieniami wyraźnie rozgraniczył postępowanie sporne wszczynane wnioskiem, od tego postępowania spornego, do którego dochodzi na skutek złożenia przez uprawnionego z prawa z rejestracji znaku towarowego odpowiedzi na zawiadomienie przez Urząd Patentowy o złożeniu sprzeciwu. Aby zatem mogło dojść do skierowania sprawy do postępowania spornego osoba zainteresowana unieważnieniem prawa z rejestracji posiadanego na znak towarowy przez uprawnionego musi spełnić wymagania z art. 246 p.w.p. Stosownie do jego regulacji (art. 246 p.w.p.) każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa (ust. 1), a podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji (ust. 2). Termin 6 miesięcy podany w art. 246 ust. 1 p.w.p. zakreśla ramy czasowe do złożenia sprzeciwu, przekroczenie których powoduje nieskuteczność złożenia sprzeciwu. W terminie tym składający sprzeciw powinien złożyć sprzeciw z właściwą jego motywacją. Jest to uzasadnione faktem, iż w trybie art. 246 p.w.p. sprzeciw, zmierzający do unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, może wnieść każdy w przeciwieństwie do złożenia wniosku na podstawie art. 164 p.w.p., gdyż osoba składająca sprzeciw nie musi wykazywać interesu prawnego w unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego uprawnionego, natomiast składająca wniosek w tym samym celu ten interes prawny wykazać musi. Zatem prawodawca w art. 246 ust. 1 p.w.p. rygorystycznie zakreślił ramy czasowe do złożenia sprzeciwu, ustanawiając jednocześnie dodatkowe wymaganie dla składającego sprzeciw, sprowadzające się do tego, że wniesiony sprzeciw musi być umotywowany. Jak stanowi bowiem art. 246 w ust. 2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które (w ramach motywów przedstawionych w sprzeciwie) uzasadniają unieważnienie prawa z rejestracji. To, że motywy sprzeciwu muszą zostać przedstawione w samym sprzeciwie daje się wyprowadzić ze zdania pierwszego art. 246 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym "każdy może wnieść umotywowany sprzeciw...", natomiast to, że motywacja sprzeciwu (w zakresie zasadniczym wskazanym w ust. 2 tego przepisu) nie może wykraczać poza ramy 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa, daje się wywieść ze zdania drugiego art. 246 ust. 1 p.w.p. Innymi słowy, aby pismo podmiotu żądającego unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego osoby uprawnionej spełniało wymagania sprzeciwu z art. 246 p.w.p. powinno zawierać motywację tego żądania, a sprzeciw i ta motywacja powinny zostać wniesione w terminie 6 miesięcy od dnia publikacji w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa ochronnego (prawa z rejestracji), gdyż jedynie przy spełnieniu tych warunków sprzeciw może zostać wniesiony przez każdego, a nie jedynie przez osobę, która wykaże się interesem prawnym w żądaniu unieważnienia prawa uprawnionego z rejestracji. Wymóg ustawowy, że sprzeciw ma być umotywowany, bez jednoczesnego określenia elementów, które powinien on zawierać, musi oznaczać pozostawienie swobody w kształtowaniu formy sprzeciwu podmiotowi, który go składa. To z kolei nakłada na organ administracyjny obowiązek szerokiej interpretacji tego pojęcia. Zatem wymaganie, by sprzeciw był umotywowany oznacza, w ocenie Sądu, że podmiot go składający powinien wyjaśnić, dlaczego zdecydował się na złożenie sprzeciwu, co niekoniecznie musi, już na tym etapie, oznaczać wskazanie okoliczności, a zwłaszcza wszystkich okoliczności uzasadniających unieważnienie. Z chwilą podniesienia zarzutu przez uprawnionego, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym, w którym stosuje się przepisy art. 2551 – 25511 p.w.p. odpowiednio do spraw, o których mowa w art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. (unieważnienie patentu, prawa ochronnego, albo prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny). To oznacza, ze wnoszący sprzeciw został zwolniony od spełnienia wymogów formalnych, jakie przewidziane zostały dla wniosku w postępowaniu spornym. Wobec braku precyzyjności pojęcia "okoliczności uzasadniających żądanie" przyjąć należy i nie ma takich przeszkód ustawowych, aby w trakcie postępowania spornego powoływać nowe okoliczności, a także dowody na ich poparcie, mogące skutkować także na jeszcze inną podstawę prawną żądania. Ani z ustawy prawo własności przemysłowej, ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, mających zastosowanie w takich sprawach, nie wynika przecież, aby wnoszący sprzeciw nie mógł zmieniać (modyfikować) swojego wniosku wszczynającego postępowanie sporne, po wszczęciu tego postępowania. Co więcej, ze względu na istotę postępowania spornego, zakładającego niejako większą aktywność stron w tym postępowaniu, w porównaniu ze zwykłym postępowaniem administracyjnym, należałoby takie działanie wnioskodawcy uznać za całkowicie zrozumiałe i dopuszczalne (por. wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. II GSK 647?10 Lex nr 1083332). Zatem każde ochronne prawo wskazane w sprzeciwie jak i jego uzupełnieniu stanowi odrębną okoliczność do zbadania dla Urzędu Patentowego, w odniesieniu do wskazanej podstawy prawnej. Wskazanie nowego wcześniejszego prawa, rozszerzenie argumentacji sprzeciwu o nową podstawę prawną nawet po upływie 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa, jest dopuszczalne i zasługuje na rozpatrzenie przez Urząd Patentowy. W świetle powyższych rozważań zarzut skarżącej spółki o naruszeniu art. 246 ust. 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż doprecyzowanie okoliczności zgłoszonej w samym sprzeciwie wniesionym w terminie (zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podobieństwa do znaku z udzieloną wcześniej ochroną poprzez wskazanie konkretnego znaku), jest nową okolicznością zgłoszoną po terminie, a w związku z tym nie podlega w ogóle rozpoznaniu jest, zdaniem Sądu zasadny. Sąd podziela pogląd strony skarżącej, że umotywowaną okolicznością sprzeciwu, wywiedzioną w terminie był sam fakt dyspozycji art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez zarzut ryzyka wprowadzenia w błąd, z uwagi na podobieństwo do znaków towarowych, na które zostało udzielone prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem, na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych. Samo uzasadnienie tej okoliczności poprzez wskazanie kolejnego znaku towarowego, wchodzącego w grę może nastąpić także już w postępowaniu spornym. Organ dopuścił się zatem naruszenia przepisu art. 246 ust. 1 p.w.p., z uwagi na nieuwzględnienie znaku towarowego [...] jako przeciwstawionego do spornego znaku towarowego. Wobec zasadności zarzutu naruszenia art. 246 ust. 1 p.w.p. i w konsekwencji naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, sąd nie może ocenić zastosowania prawa materialnego, gdyż jest to przedwczesne. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego można ocenić tylko przy założeniu, że poczynione ustalenia są prawidłowe. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe rozważania Sądu, uwzględniając w swoich rozważaniach zmodyfikowaną argumentację spółki wnoszącej sprzeciw. Mając powyższe na uwadze i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżona decyzję. O wykonalności uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.