IV SA/Wa 865/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego "J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółki komandytowej z siedzibą w W. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2013 r. nr. [...]- dalej Postanowienie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - dalej GDKiA ,na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 9 Ustawy z 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). dalej p.z.p. i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.U. 2012, poz. 267) - dalej K.p.a, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej dwutablicowej podświetlanej konstrukcji reklamowej na terenie działki nr. [...] położonej przy drodze krajowej [...] w obrębie K., gmina O. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Spółka J. Spółka z.o.o., spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o wydanie przez burmistrza O. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej dwutablicowej, podświetlanej konstrukcji reklamowej na terenie działki nr. [...] położonej przy drodze krajowej [...] w obrębie K., gmina O. Burmistrz O., w trybie art. 106 k.p.a. wystąpił o uzgodnienie decyzji do GDGKiA, Oddział w O. Postanowieniem z [...] października 2012 r. GDDKiA odmówił uzgodnienia wskazując, że usytuowanie reklamy poza obszarem zabudowanym, w obrębie pasa drogowego drogi ekspresowej powodować będzie rozpraszanie uwagi kierowców, co w konsekwencji może zagrażać bezpieczeństwu jazdy na drodze. Ponadto w myśl pkt. Vll.4 Załącznika do umowy Europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r. (D.U: z 11 marca 1985 r.) przyjęto, że lokowanie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zabronione. Droga [...] (oznaczenie międzynarodowe [...]) jest obecnie zaliczona do takiej kategorii dróg. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy GDDKiA zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy swe wcześniejsze postanowienie. Dokonując ponownej oceny zebranego materiału wskazał, że przy uzgadnianiu decyzji o warunkach zabudowy organ uzgadniający przede wszystkim bada kwestie związane z zachowaniem warunków bezpieczeństwa. Powołując się na Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007 Gambit 2005, przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r., zwrócił uwagę na konieczność zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i dążenie do ograniczenia liczby wypadków w transporcie i ofiar tych wypadków. Organ co prawda uznał, że przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczący tablicy reklamowej nie narusza przepisów ustawy z dnia 31 marca 1985 r. o drogach publicznych tj. art. 43 ust. 1. L.p.2 kolumna 4 tabeli (D.U. 2013.poz.260), gdyż nie będzie ulokowany w odległości mniejszej niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, to jednak ten nośnik reklamowy stanowiłby "znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność" Reklamy powodują dekoncentrację kierowców co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu. Średnia liczba pojazdów przejeżdżająca przez tę drogę wynosi 14 759 pojazdów na dobę. Dopuszczalna prędkość wynosi 120 km/h, reklama jest o znacznych gabarytach a jej pojawienie się spowoduje zdekoncentrowanie kierowcy na 0,2 - 0,5 sek. Powtórzył nadto argument dotyczący zakazu lokowania reklam wynikający z pkt. VII.4 Załącznika do umowy Europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r. Wskazał również na sprzeczność dopuszczenia tej lokalizacji z przepisem art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy o ruchu drogowym, który zabrania umieszczania na drodze lub jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób który powoduje oślepienie albo wprowadza w błąd uczestników ruchu. Reklama ta w ocenie organu stwarza niebezpieczeństwo na drodze. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wskazywane przez. Skarżącego liczne przypadki lokowania przez samego GDDKiA reklam przy drodze organ wskazał, że reklamy te mają na celu promowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie można ich porównywać z reklamą komercyjną. GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo ruchu na drogach a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją reklam. Ważąc słuszny interes strony i interes publiczny które to cele nie są tożsame, organ dał prymat interesowi publicznemu rozumianemu jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes strony winien ustąpić. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca Spółka. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych; b) pkt. Vll.4 załącznika II do Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego - AGR; c) art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 43 ust. 1 tej ustawy; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 40 § 2, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 15, 77 § 1, 80, 107§3, 124 § 1 i 2 K.p.a. Wniosła o uchylenie postanowienia z [...] lutego 2003 r. i rozważenie uchylenia postanowienia z [...] października 2012 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na następujące okoliczności: 1. powołane w podstawie prawnej przepisy art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy p.z.p. zw. z art. 35 ust. 3 nakazują uzgodnienie z zarządcą drogi projektu decyzji dotyczącej budowy obiektu budowlanego lub innych robót budowlanych a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części podczas gdy przedmiotem uzgodnienia nie była kwestia możliwości skomunikowania działki objętej wnioskiem inwestora z drogą krajową [...] lecz zachowanie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ulokowanie reklamy nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania działki [...], pasa przyległego do pasa krajowego drogi krajowej z uwagi na zajęcie przez reklamę małej części gruntu. Montaż urządzenia nie spowoduje zmiany w zakresie możliwości podłączenia się do ruchu drogowego spowodowanego zmianą. Art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie może być więc podstawą do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. 2. Zarządca drogi nie ma prawa uzgadniać obiektów budowlanych usytuowanych w odległości większej niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej poza terenem zabudowy, gdyż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, określający granice obszaru obowiązywania zakazu ustawiania tablic reklamowych wyłącza spod tego trybu obiekty posadowione w odległości większej niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. 3. Wadliwie przyjęto, że droga [...] stanowi drogę międzynarodową, gdyż droga ta powstała znacznie później niż została podpisana umowa AGR i dlatego nie może mieć ta umowa zastosowania w niniejszej sprawie. Nawet gdyby przyjąć, że umowa ta może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie to i tak, z uwagi na art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie może być podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia. 4. Organ nie zbadał i nie udowodnił, że planowana inwestycja będzie się znajdować w pobliżu drogi, będzie oślepiać kierowców i wprowadzać ich w błąd, koncentrować ich uwagę na reklamie jak również nie dokonał oceny materiału dowodowego pod kątem art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym. 5. Organ naruszył art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczanie korespondencji stronie a nie jej pełnomocnikowi. 6. Organ nie zebrał, nie odniósł się w sposób wyczerpujący do zebranego materiału dowodowego, nie wskazał faktów które uznał za udowodnione ani faktów na których się oparł i nie wskazał przyczyn dla których nie dał wiary innym dowodom. Postanowienie nie zawiera uzasadnienia prawnego. Organ wadliwie wskazał podstawę prawną, nie podjął wszystkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego czym doprowadził do podważenia zaufania obywatela do władzy publicznej, nie informował stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, nie wskazał przesłanek jakimi kierował się wydając postanowienie, zaniedbał obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, naruszył zasadę dwuinstancyjności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wniosku. W szczególności zaniechał zbadania sąsiedztwa miejsca gdzie ma być posadowiona reklama, błędnie założył że reklama będzie oślepiać, nie wyjaśnił dlaczego uznał, że reklama będzie jednocześnie oślepiać i koncentrować uwagę kierowców, nie wyjaśnił czy droga [...] jest drogą o dużym natężeniu ruchu, nie udowodnił, że rzekome rozproszenie uwagi kierowcy przez nośnik reklamowy może być jednym z powodów zaistnienia wypadku drogowego, nie udowodnił, że reklamy ustawiane przez zarządcę drogi powinny być oceniane inaczej niż nośniki ustawiane przez Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 201Or. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę należało uwzględnić ponieważ postanowienie zapadło z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p. a w zw. z art. 124 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści postanowienia z [...] października 2012 r. podstawą prawną do jego wydania był, obok art. 106 k.p.a., art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nim decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W § 2 przepis odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt. 9 p.z.p. z którego wynika, że decyzje w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego uzgadnia się z właściwym zarządcą drogi. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym wypadku są przepisy ustawy o drogach publicznych. Z art. 4 ust. 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym pasem przyległym jest pas bezpośrednio przylegający do terenu pasa drogowego. Przepis len jest nieostry tak jak i art. 45 ust. 1 pkt. 7 tej ustawy, który zabrania umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. W tym jednak wypadku art. 43 tej ustawy zezwala na lokowanie obiektów budowlanych, w zależności od rodzaju drogi, w określonych odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni, wymienionych w tabeli do tego przepisu. I tak w przypadku drogi ekspresowej w terenie niezabudowanych ustawodawca dopuścił możliwość lokowania obiektów budowlanych w odległości co najmniej 40 m. Działka na której ma być posadowiony nośnik reklamowy znajduje się w terenie niezabudowanym w odległości większej niż 40 m, przy drodze ekspresowej (okoliczność niesporna). Tym samym, co do zasady, w świetle wyżej powołanych przepisów brak było podstaw do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ponieważ nośnik reklamowy znajdować się miał w większej niż dozwolona odległości od krawędzi zewnętrznej jezdni, czego organ nie kwestionował. GDDKiA uznał jednak, że ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego zasadna jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego jakie niesie za sobą lokalizacja tego nośnika. W ocenie Sądu opinia GDDKiA o istnieniu negatywnych przesłanek do umieszczenia nośnika reklamowego nie została poparta przekonującymi argumentami i nosi cechy dowolności. Ponadto GDDKiA nie odniósł się do podniesionych przez skarżącą we wniosku kwestii dotyczących istnienia na tej samej drodze innych reklam, nie wyjaśnił w sposób przekonujący kwestii związanych z oślepianiem kierowców reklamą, co w świetle powoływanego przez organ art. 45 ustawy prawo o ruchu drogowym - jest kwestią kluczową. Ustalenia organu w tym zakresie noszą cechy niepopartych twierdzeń w szczególności w świetle oświadczeń strony o tym, że nośnik reklamowy nie jest reklamą świetną a jedynie będzie oświetlana przez reflektory. W ocenie sądu poprzestanie jedynie na ogólnych stwierdzeniach dotyczących zachowania bezpieczeństwa na drodze nie jest wystarczające do tego aby odmówić uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji w której nośnik reklamowy ma być posadowiony w odległości o jakiej mowa w art. 43 prawa o ruchu drogowym a więc dozwolonym przepisami prawa polskiego. W ocenie sądu w takiej sytuacji tylko w wyjątkowych wypadkach może dojść do odmowy uzgodnienia. Dlatego z uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia musi w sposób nie budzący wątpliwości wynikać dlaczego uznano, że mimo dozwolonej odległości od krawędzi zewnętrznej jezdni posadowienie takiego nośnika reklamowego jest niedopuszczalne. Do każdej lokalizacji takiego nośnika, oprócz powołania się na ogólne zasady umieszczania takich obiektów w pasie drogowym i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, należy każdorazowo odnieść się indywidualnie, uwzględniając przede wszystkim takie cechy danej drogi, jak jej funkcja, otoczenie, dopuszczalna prędkość, widoczność, lokalizacja pionowych znaków drogowych, natężenie ruchu. Samo wskazanie ilości samochodów przejeżdżających po drodze w czasie doby tych kryteriów nie spełnia gdyż nie ma odniesienia do żadnej obiektywnej miary. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie wyżej wymienionych kryteriów nie spełnia ponieważ: 1. organ nie ustalił jakiego rodzaju będzie to tablica (świetlna, migająca, naklejana na nośnik czy inna a jeżeli nie świetlna to dlaczego uznał, że będzie oślepiać kierowców) 2. dlaczego będzie, ogólnie mówiąc, niebezpieczna dla kierowców w sytuacji w której na podobnym terenie posadowione są inne duże tablice informujące czy reklamy, co wynika ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej. Sąd w tym wypadku nie podziela twierdzeń organu, że nośniki informacji GDDKiA mają walor edukacyjny i ostrzegający kierowców i dlatego są dozwolone a reklamy komercyjne takiego waloru nie mają. Istota każdego przekazu informacyjnego umieszczonego przy drodze sprowadza się do skupienia na nim uwagi bez względu na treść owego przekazu. Zaprezentowane w postępowaniu tablice informacyjne "Sprawdź czy musisz zostać w domu", wyprzedzaj myśleniem", "drogi zaufania" czy "kto zabił" także mogą powodować odwrócenie uwagi kierowców od drogi, choćby z powodu ich rozmiarów, kolorów i położenia nie bezpośrednio w polu widzenia kierowcy (na poboczu) i to raczej miejsce usytuowania nośnika a nie jego treść ma wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego organ musi wyjaśnić dlaczego właśnie bliżej nie określona reklama komercyjna stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego - na co zwrócił uwagę skarżący w skardze na str. 7.3. a takie niebezpieczeństwo nie płynie z informacji zamieszczanych przez GDDKiA. 3. dlaczego będzie wprowadzać kierowców w błąd. 4. Dlaczego nośnik tego rodzaju może być wyłącznym powodem wypadków na drodze w świetle notoryjnej wiedzy iż także nadmierna prędkość i spożywany przez kierowców alkohol są przyczynami wypadków drogowych. Tym samym WSA uznał, że zebrany materiał dowodowy wymaga uzupełniania w wyżej wskazanym zakresie. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi w szczególności w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego. Z naruszeniem przepisów prawa materialnego mamy do czynienia w sytuacji w której organ wadliwie zastosował przepisy tego prawa - co nie ma miejsca w tym wypadku. Powoływana przez organ umowa o głównych drogach ruchu międzynarodowego /AGR/ została przez Polskę ratyfikowana i zgodnie z art. 91 Konstytucji RP stanowi część porządku krajowego i jest bezpośrednio stosowana. Zgodnie z nią - pkt. Vll.4. - ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawianie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zakazane. Umowa nie precyzuje jednak co oznacza określenie "przy" drogach międzynarodowych. Sąd podziela argumentację organu, że droga [...] jest drogą międzynarodową ponieważ stanowi fragment trasy [...] przewidzianej w tej umowie jako części sieci dróg międzynarodowych. Bez znaczenia jest, że nie istniała w czasie kiedy ratyfikowana była umowa dlatego, że umowa ta miała m.in. na celu stworzenie planu budowy i rozbudowy dróg przystosowanych do wymagań przyszłego ruchu międzynarodowego, określa parametry dróg w tym ich szerokość oraz szerokość poboczy w zależności od rodzaju drogi a umawiające się strony przyjęły projekt międzynarodowej sieci drogowej.(art. 1). Umowa międzynarodowa jako stanowiąca część polskiego porządku prawnego może być, co do zasady, podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia. W tym jednak wypadku skoro zapisy tej umowy są nie precyzyjne należy ją wykładać łącznie z innymi przepisami prawa polskiego - w tym ustawy o drogach publicznych z których wynikają ograniczenia w zakresie możliwości lokowania obiektów budowlanych przy drogach. W tym wypadku pojęcie "przy drogach" zostało sprecyzowane w tej ustawie za pomocą ustalenia odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tym samym w sytuacji gdy ustawa nie zabrania lokowania tablic w określonej odległości od drogi, mając na uwadze zapisy umowy międzynarodowej tylko w wyjątkowych wypadkach organ może wydać rozstrzygnięcie odmowne - o czym była już mowa wyżej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy prawo o ruchu drogowym stanowiącego o zakazie umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających światło lub je odbijających brak ustaleń organu co do charakteru nośnika reklamowego uniemożliwia ocenę tego zarzutu. Sąd nie stwierdził aby organ naruszył inne niż wymienione na wstępie przepisy prawa procesowego w tym zasadę legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. gdyż kwestionowane rozstrzygnięcie, co do zasady, znajduje podstawę we wskazywanych przez organ przepisach prawa. Nie trafny jest zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. gdyż strona nie wykazała, że na skutek nienależytego informowania stron o podejmowanych czynnościach faktycznych czy procesowych doszło do naruszenia interesu strony w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Także nie może odnieść oczekiwanego skutku zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., choć istotnie z akt administracyjnych wynika iż korespondencja była kierowana nie do pełnomocnika ale bezpośrednio strony - co jednak nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia skoro strona mimo to podejmowała czynności w sprawie. Strona nie wykazała także aby organ w toku postępowania uniemożliwił stronie czynny udział w postępowaniu (art. 11 k.p.a.) Zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. nie dotyczy sytuacji w których orzekła dwukrotnie ten sam organ. W tego rodzaju sytuacji art. 15 k.p.a. nie ma w ogóle zastosowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.