II SA/Kr 511/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel / spr. / Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Krystyna Daniel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A.C. i R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 14 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. - po rozpatrzeniu wniosku A. i R.C. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006r, znak: [...] w przedmiocie ustalenia na wniosek A. i R.C. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w C. - odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. z 2000r. Nr 98 póz. 1071) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, póz. 1925). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Burmistrz C. na wniosek A. i R.C. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w C. . W dniu 5 grudnia 2012r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wpłynął wniosek A. i R.C. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. We wniosku wskazano, że 13 września 2012 r. Sąd Okręgowy w T. Wydział l Cywilny wydał postanowienie ([...]) w którym stwierdził w pkt 2, iż M.J. i M.J. z dniem 4 listopada 1971 r. nabyli z mocy samego prawa na prawach małżeńskiej wspólnoty ustawowej, własność działki nr [...] o powierzchni 0,09 h położonej w C. W pkt 1 wyżej przywoływanego postanowienia Sąd nakazał uwidocznić, iż działka ewid. nr [...], położona w C. podzieliła się na działkę nr [...] i działkę nr [...]. W konsekwencji powyższego orzeczenia działka ewid. nr [...], uznana w decyzji Burmistrza C. z dnia 23 stycznia 2006 r. o warunkach zabudowy za drogę gminną przestała istnieć. W konsekwencji tego teren objęty decyzją o warunkach zabudowy w dniu wydania decyzji nie posiadał dostępu do drogi publicznej, a tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ administracji przytoczył treść art. 156 k.p.a. oraz przywołał poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podkreślił, że rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Przechodząc do oceny decyzji Burmistrza C. z dnia 23 stycznia 2006r, znak: [...] wskazano na art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych tam warunków. Jeden z nich (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy) dotyczy konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z definicją legalną z art. 2 pkt 14 ustawy, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można się dostać - zgodnie z prawem - z drogi publicznej, natomiast w chwili ustalania warunków nie jest wymagane, aby inwestor legitymował się tytułem prawnym, w tym obligacyjnym, do drogi wewnętrznej. Istotne jest natomiast, że faktycznie dostęp taki istnieje tj. droga wewnętrzna jest drogą czy budowlą z drogowymi obiektami, urządzeniami i instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowanego w pasie drogowym (wyrok WSA w Olsztynie z 28 kwietnia 2010 r. II SA/Ol 73/2010). W praktyce chodzi o potencjalnie każdą możliwość skomunikowania działki wskazanej we wniosku o wydanie warunków zabudowy z drogą publiczną. Bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest okoliczność, czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem działki posiadającej utwardzoną nawierzchnię, spełniającą odpowiednie parametry techniczne, czy też za pomocą drogi nieutwardzonej, czy też w ogóle za pomocą drogi lub ścieżki. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że teren działki [...], dla którego ustalono warunki zabudowy, w chwili wydawania tej decyzji posiadał dostęp do drogi publicznej (ulicy Ks.[...]) poprzez stanowiącą drogę wewnętrzną działkę nr [...] - jak wynikało z aktualnego na dzień 14 listopada 2005 r. wypisu z rejestru gruntów, pozostającą w samoistnym posiadaniu Gminy C. . Droga ta spełniała kryteria dla dróg wewnętrznych stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym "drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych(...), są drogami wewnętrznymi". Działka nr [...] w C. wyodrębniona została geodezyjne i oznaczona symbolem "dr", co wskazywałoby, iż jest to działka drogowa. Do użytku gruntowego o nazwie drogi (oznaczonego symbolem "dr") zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie budzi zatem wątpliwości, że zgodnie z definicjami "pasa drogowego" (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych) i "drogi" (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych), pojęcia te są ze sobą związane, bowiem pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt, w którym zlokalizowana jest droga; innymi słowy - jeżeli istnieje taki wydzielony liniami granicznymi grunt spełniający ustawową definicję pasa drogowego, istnieje również droga w znaczeniu nadanym ustawą o drogach publicznych. Wszystkie ewentualnie powstałe ponad 6 lat później - na skutek postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] września 2012 r. - zmiany w stanie faktycznym i prawnym w tym odnośnie działki nr [...] pozostają bez znaczenia z punktu widzenia prawidłowości decyzji wydanej 23 stycznia 2006 r. Wyraźnego zaakcentowania w tym miejscu bowiem wymaga, że rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan faktyczny i stan prawny z dnia wydania kwestionowanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997r., sygn. akt: III SA 1334/96 opubl. ONSA z 1998r. Nr 3, póz. 101). Organ l instancji wydając 23 stycznia 2006 r. decyzję o warunkach zabudowy opierał się na tych dokumentach, które wówczas znajdowały się w aktach sprawy. Z dokumentów tych, a w szczególności z mapy zasadniczej oraz wypisu z rejestru gruntu wynikało, iż działka nr [...] stanowi drogę, pozostającą w samoistnym posiadaniu Gminy C . Również analiza pozostałych przesłanek warunkujących wydanie pozytywnej decyzji, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy każe stwierdzić, iż przesłanki te zostały spełnione. Brak jest również innych przepisów, które na skutek wydania decyzji z dnia 23 stycznia 2006 r. mogłyby być w sposób rażący naruszone. Przesłanka rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na którą powołali się A. i R.C. nie została zatem w niniejszej sprawie spełniona. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.C. i R.C. podtrzymali stanowisko wyrażone we wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreślili, że działka nr [...] nie była drogą publiczną. Działka ta nie posiadała księgi wieczystej, a Gmina C. nigdy nie występowała o uregulowanie jej stanu prawnego, nie było więc podstaw prawnych do uznania jej za drogę gminną -publiczną. Zdaniem skarżących wydano decyzję o warunkach zabudowy mimo, że nie była spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obecnie wnioskodawcy nie mają możliwości dojazdu do swojej działki, nie ma też możliwości dojazdu karetki czy straży pożarnej. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracji publicznej orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma obowiązek zbadać, czy działka, na której ma powstać planowana inwestycja, ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo możliwy dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy). Warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można się dostać - zgodnie z prawem - z drogi publicznej, natomiast w chwili ustalania warunków nie jest wymagane, aby inwestor legitymował się tytułem prawnym, w tym obligacyjnym, do drogi wewnętrznej. Istotne jest natomiast, że faktycznie dostęp taki istnieje. Kolegium podtrzymało ocenę, iż teren działki [...] w C. , dla którego decyzją Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006 r. ustalono na wniosek A. i R.C. warunki zabudowy, w chwili wydawania tej decyzji posiadał dostęp do drogi publicznej (ulicy [...]), poprzez stanowiącą drogę wewnętrzną działkę nr [...] - jak wynikało z aktualnego na dzień 14 listopada 2005 r. wypisu z rejestru gruntów - pozostającą w samoistnym posiadaniu Gminy C . Organ administracji niemal dosłownie powtórzył swoje wcześniejsze rozważania dotyczące statusu działki nr [...] w świetle art. 4 i art. 8 ustawy o drogach publicznych. Powtórzono również, iż "wszystkie powstałe ponad 6 lat później, na skutek wydania przez Sąd Okręgowy w T. postanowienia z dnia 13 września 2012 r., zmiany w stanie faktycznym i prawnym - w tym odnośnie działki nr [...] - pozostają bez znaczenia z punktu widzenia prawidłowości decyzji wydanej 23 stycznia 2006 r." Wobec powyższego - wbrew twierdzeniom A. i R.C. - za spełniony uznać należało warunek określony treścią art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy, statuujący obowiązek aby teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiadał "dostęp do drogi publicznej", tj. bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 ustawy). Kolegium stwierdziło również spełnienie pozostałych przesłanek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 - 5. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium ustaliło również, że kwestionowana decyzja Burmistrza C. , nie jest obarczona pozostałymi, kwalifikowanymi wadami o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.C. i R.C. , zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji poprzez błędne uznanie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. l p. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji odmowy stwierdzenia, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności prawomocnej decyzji Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006 r. o warunkach zabudowy ([...] ) dla inwestycji pn.: budynek mieszkalny, jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na dz. nr [...] w m. C. , gm.C. , jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że w decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: budynek mieszkalny, jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na dz. nr [...] w m. C. , gm. C. stwierdzono m.in., że "2. Funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu: a) teren inwestycji kubaturowej stanowi zabudowana działka nr [...] w m. C. gm. C. położona w istniejącym zespole zabudowy mieszkaniowe - zagrodowej zlokalizowanym wzdłuż publicznej drogi gminnej nr [...]" i dalej "[...]. Teren ma dostęp do drogi publicznej". Z kolei w uzasadnieniu ww. decyzji zapisano, m.in. że teren spełnia warunki planistyczne określone w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia 5. enumeratywnie wskazanych warunków - w tym m.in. warunku dostępności terenu do drogi publicznej. W skardze powołano się na opisane we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt.[...] . Zdaniem skarżących należy uznać, wbrew stanowisku SKO, że w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. 23 stycznia 2006 r., "publiczna droga gminna nr [...] " nie była drogą publiczną, a częścią działki będącej od dnia 4 listopada 1971 r. własnością M. i M.J. . Co więcej, należy też podnieść, że Gmina C. nigdy nie występowała o uregulowanie statusu prawnego ww. nieruchomości. Działka nie posiadała księgi wieczystej. Stąd też można wysnuć wniosek, że nie było podstaw prawnych do oceny, że wskazana droga (dz. ewid. [...] ) jest publiczną drogą gminną. Za błędne należy też uznać stanowisko SKO, w którym to stwierdza się, że przedmiotowa działka mogła być skomunikowana z inną drogą publiczną poprzez drogę wewnętrzną [...] , a co za tym idzie przesłanka z art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została spełniona. Decyzja Burmistrza C. wyraźnie wskazywała bowiem na dostęp do drogi publicznej nr [...] jako spełnienie przesłanek ustawowych w tym zakresie. Osobną kwestią jest odniesienie się do oceny, czy taka a nie inna ocena stanu faktycznego i prawnego przez wydającego decyzję stanowiła rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, opubl. ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, opubl. ONSA 1993, z. l, póz. 23). Badając stan faktyczny i prawny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, wbrew stanowisku SKO w T. należy uznać, że decyzja Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uznanie bowiem za drogę publiczną gminną terenu będącego własnością prywatną i tym samym uznanie spełnienia przesłanki ustawowej (ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) dot. dostępu działki wnioskodawców do drogi publicznej było takim właśnie naruszeniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). W kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uznało, że decyzja Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006r., znak: [...] ustalająca warunki zabudowy nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność, a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela to stanowisko mimo, iż nie wszystkie ustalenia Kolegium są prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w pkt 6 "b" decyzji Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006 r., znak [...] stwierdzono, że "do działki należy zapewnić bezpośredni dostęp z publicznej drogi gminnej nr [...] poprzez ustanowienie służebności gruntowej". Nie ma więc racji Kolegium stwierdzając, że "teren działki [...] dla którego ustalono warunki zabudowy, w chwili wydawania tej decyzji posiadał dostęp do drogi publicznej (ulicy K[...] ) poprzez stanowiącą drogę wewnętrzną działkę nr [...]". W decyzji ustalającej warunki zabudowy przyjęto, że drogą publiczną, do której dostęp ma mieć inwestycja nie jest ul [...] lecz działka drogowa nr [...] . Wbrew twierdzeniom Kolegium w decyzji o warunkach zabudowy działka nr [...] nie była traktowana jak "droga wewnętrzna". Zgodnie z art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. póz. 260) "Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych". Drogi gminne są jedną z kategorii dróg publicznych, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących, że działka nr [...] stanowiła w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy drogę publiczną -gminną. Trzeba jednak podkreślić, że w taki sposób została określona przez skarżących we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. A.C. i R.C. w punkcie IIIA podpunkt 5 tego wniosku wskazali: "Układ komunikacyjny: projektowany zjazd z drogi gminnej nr [...]". Również w dostarczonym przez wnioskodawców, a obecnie skarżących, oświadczeniu W.K. i H.K. (k. [...] akt administracyjnych dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy) o wyrażeniu zgody na przejazd z drogi gminnej nr [...] przez należącą do nich działkę nr [...] w C. stwierdzono, że "niniejsza zgoda stanowi prawo dysponowania nieruchomością tj. dz. nr [...] położoną w m. C. , gm. C. rozumianym jako "dostęp do drogi publicznej" w pojęciu art. 2 pkt 14 i art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) dla PP A. i R.C. ". W aktach sprawy o ustalenie warunków zabudowy (k. [...] ) znajduje się także skrócony wypis ze skorowidza działek, gdzie w pkt 6 wskazano działkę nr [...], zaś jako jedyny właściciel tej nieruchomości o pow. 0,1200 ha ujawniona była Gmina C. . Również na wszystkich mapach znajdujących się w aktach tej sprawy działka ta oznaczona jest symbolem "dr.". Jak wynika z powyższego Burmistrz C. nie zweryfikował twierdzeń wnioskodawców poprzez sprawdzenie, czy rada gminy wydała na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych uchwałę o zaliczeniu działki nr [...] do kategorii dróg gminnych i przyjął, że działka nr [...] jest drogą publiczną- drogą gminną. W ocenie Sądu uchybienie to nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz jedynie błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Z rażącym naruszeniem prawa mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby organ ustalający warunki zabudowy całkowicie pominął przesłankę dostępu do drogi publicznej lub gdyby wydał decyzję mimo stwierdzenia braku takiego dostępu. Tymczasem w niniejszej sprawie w sposób błędny uznano powyższą przesłankę za spełnioną, opierając się na twierdzeniach inwestora zawartych we wniosku oraz na oznaczeniach działki w ewidencji gruntów i na mapach ewidencyjnych. Odnosząc się do wydanego przez Sąd Okręgowy w T. Wydział l Cywilny postanowienia z dnia 13 września 2012 r. sygn. [...] przede wszystkim należy wskazać, że stwierdza ono nabycie części działki nr [...] przez M.J. i M.J. z dniem 4 listopada 1971 r. z mocy samego prawa. Orzeczenie to ma charakter deklaratoryjny, a więc jedynie potwierdza stan prawny istniejący od ponad 40 lat. Oczywistym jest jednak, że przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy w 2006 roku Burmistrz C. nie mógł przewidzieć, że takie postanowienie zostanie wydane przez sąd powszechny 6 lat później. Nie miał on również kompetencji do ustalania w tym postępowaniu stanu prawnego działki nr [...], a jego czynności (których bezprawnie zaniechał) powinno ograniczyć się do stwierdzenia, czy działka ta została zaliczona uchwałą rady gminy do kategorii dróg gminnych. Skutkiem wydania wskazanego wyżej postanowienia niewątpliwie jest sytuacja, w której działka objęta decyzją o warunkach zabudowy nie ma dostępu do drogi publicznej. Sama ta okoliczność nie jest jednak wystarczająca do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Biorąc pod uwagę opisany wyżej przebieg postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zakres uchybień popełnionych w tym postępowaniu przez Burmistrza C. trzeba stwierdzić, że uchybienia te miały charakter naruszenia przepisów postępowania, jednakże naruszenia te nie były rażące - a tylko kwalifikowane, rażące naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela również pogląd o braku rażącego naruszenia innych przepisów prawa przez decyzję Burmistrza C. z dnia [...] stycznia 2006r., znak: [...] jak również o braku innych podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z powyższych względów należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.