III SA/Wr 469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. L. na decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] Starosta K. zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kategorii B. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. stwierdziło, że odwołanie skarżącego od w/w decyzji Starosty wniesione zostało z uchybieniem terminu. Na niniejsze postanowienie SKO w J. G. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który po jej rozpoznaniu, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. skargę skarżącego oddalił (sygn. akt III SA/Wr 149/13). W trakcie posiedzenia jawnego, na którym zapadł wyrok w sprawie zawisłej pod sygn. akt III SA/Wr 149/13, skarżący oświadczył, że "przedmiotem skargi jest zarówno I instancyjna decyzja Starosty K. z dnia [...] września 2012 r., jak i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] grudnia 2012 r". W wyniku powyższego skarga na "I instancyjną decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2012 r" zawisła przed tutejszym Sądem pod sygnaturą "III SA/Wr 469/13" (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] czerwca 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 Nr 270 t.j.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w I instancji. Skarga do sądu administracyjnego, złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008r., nr II SA/Bk 721/07 Legalis). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zgłoszona przez skarżącego w czasie trwania posiedzenia jawnego w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 149/13, skarga na decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B (która zawisła przed tutejszym sądem pod sygn. akt III SA/Wr 469/13) dotyczy bezspornie decyzji organu I instancji. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. wniesienie skargi na orzeczenie organu I instancji, niezależnie od tego czy skarga dotyczy wprost aktu organu I instancji niepoddanego uprzednio instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też dotyczy bezpośrednio orzeczenia pierwszoinstancyjnego poddanego kontroli instancyjnej (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie). Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie