I SA/Wr 575/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A spółki z o. o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że postanowienie wymienione w punkcie I. nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów, na rzecz A spółki z o. o., z siedzibą we W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy wydane w pierwszej instancji przez ten sam organ postanowienie z dnia [...] styczna 2013 r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A spółki z o.o. z siedzibą we W. (dalej: spółka, wnioskodawca, skarżąca) o udzielenie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku akcyzowego. Z opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m in. wytwarzania energii elektrycznej i ciepła oraz przesyłu i dystrybucji ciepła. W związku z prowadzoną działalności spółka nabywa wyroby węglowe objęte kodem CN 2701, 2702 oraz 2704 00 od podmiotów mających status pośredniczących podmiotów węglowych. Wyroby te są zużywane w działalności do celów opałowych, w tym do produkcji ciepła. W 2011 r. spółka odsprzedawała także wyroby węglowe. Od 2012 r. takiej działalności nie prowadzi. W konsekwencji spółka nie działa w charakterze pośredniczącego podmiotu węglowego. Obok działalności produkcyjnej spółka prowadzi też działalność handlową, przychody z tej działalności odzwierciedlane są w rachunku wyników w części "Przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi" w pozycji "Przychody netto ze sprzedaży towarów i materiałów". Ponadto spółka osiąga również pozostałe przychody operacyjne (głównie: zyski ze zbycia aktywów trwałych, dotacje inwestycyjne) oraz przychody finansowe (głownie: odsetki, dywidendy, zyski ze zbycia inwestycji). Ponieważ część wyrobów węglowych jest zużywana w produkcji, która nie została wprost wskazana w art. 31a ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.), spółka chce doprecyzować sposób kalkulacji proporcji o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a. Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wnioskodawca zapytał: 1) czy w liczniku proporcji o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a. należy uwzględnić zakupy wyrobów węglowych skalkulowane po cenie nabycia dokonane w poprzednim roku kalendarzowym? 2) czy w mianowniku proporcji o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a. należy uwzględnić wyłącznie przychody z tytułu sprzedaży produktów osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym ? 3) czy w sytuacji, gdy proporcja o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a. wyliczona w oparciu o dane dla całej działalności spółki wynosi co najmniej 10%, wnioskodawca ma prawo stosować zwolnienie dla całego zużycia wyrobów węglowych we wszystkich jego jednostkach, niezależnie od faktu czy współczynnik ten w oparciu o dane dla poszczególnych jednostek stanowiących zorganizowana części przedsiębiorstwa osiągnął co najmniej 10% ? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca stwierdził, że: Ad. 1) w liczniku proporcji należy uwzględnić zakupy wyrobów węglowych skalkulowane po cenie nabycia dokonane w poprzednim roku kalendarzowym (tj. z uwzględnieniem dodatkowych kosztów); Ad 2) w mianownik proporcji należy uwzględnić wyłącznie przychody z tytułu sprzedaży produktów osiągnięte w poprzednim roku; Ad 3) gdy proporcja wyliczona w oparciu o dane dla całej działalności spółki wynosi 10 %, wnioskodawca ma prawo stosować zwolnienie dla całego zużycia wyrobów węglowych we wszystkich jednostkach, niezależnie od faktu czy współczynnik ten w oparciu o dane dla poszczególnych jednostek stanowiących zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa osiągnął co najmniej 10%. Spółka wyjaśniła, że dla celów kalkulacji współczynnika z art. 31a ust. 10 u.p.a. na 2012 r spółka winna uwzględnić wszelkie zakupy wyrobów węglowych dokonane w 2011 r. W braku wskazania w przepisie ceny wyrobów węglowych jaka winna być przyjęta do tych wyliczeń, zdaniem spółki, należy przyjąć cenę nabycia (tj. cenę zakupu wraz z dodatkowymi kosztami np. transportu, wyładunku). Dodatkowe koszt mogą być bowiem, zależnie od umowy, wkalkulowane w cenę wyrobów węglowych lub ponoszone odrębnie przez nabywcę. Spółka wskazuje, że ekonomiczny efekt dla nabywcy jest zawsze taki sam, gdyż koszty te zawsze musi ponieść. W mianowniku proporcji, zdaniem spółki, należy uwzględnić wyłącznie przychody ze sprzedaży produktów, nie należy zatem uwzględniać innych przychodów, np. z działalności handlowej czy pozostałych przychodów operacyjnych lub finansowych. Wynika to wprost z brzmienia przepisu, ponadto w ustawie o podatku akcyzowym ustawodawca odróżnia działalność produkcyjną od handlowej (np. przepisy art. 34 ust. 1, art. 32 ust.4 pkt 1 u.p.a). Zdaniem spółki, zakładem energochłonnym może być podmiot posiadający kilka wyodrębnionych jednostek (zorganizowane części przedsiębiorstwa) bowiem spełniony jest wymóg ustawowy wielkości takiego zakładu tj. nie jest mniejszy niż zorganizowana część przedsiębiorstwa. Organ podatkowy uznał, że wniosek spółki nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnie 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm. – dalej: O.p.) i pismem z dnia 18 grudnia 2012 r., na podstawie art. 169 §1 w związku z art. 14h O.p., wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie opisanego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W szczególności wskazanie: - czy wnioskodawca jest zakładem energochłonnym, - czy jest podmiotem u którego udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10 % w skali roku poprzedzającego rok w odniesieniu do którego jest ustalony procentowy udział, - czy wnioskodawca jest zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, rozumianą jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, które zarazem mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Wskazano też, że w ustawie o podatku akcyzowym nie zdefiniowano pojęcia produkcja sprzedana, ale definicja taka zawarta jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2012 (Dz. U. nr 173, poz. 1030) w zał. W poz.1.46. Ponadto organ podatkowy wyjaśnił co należy rozumieć przez zorganizowana część przedsiębiorstwa i zaznaczył, że z opisanego stanu faktycznego wynika, że spółka jest podmiotem zużywającym wyroby akcyzowe, a nie podatnikiem podatku akcyzowego, któremu może być przypisana legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Wezwano też stronę do zredagowania pytań w zakresie zagadnień wynikających z przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na to wezwanie spółka wskazał, że: 1) Celem wniosku jest wyjaśnienie wątpliwości w zakresie możliwości uznania spółki za zakład energochłonny i dopiero po otrzymaniu odpowiedzi na wskazane we wniosku pytania spółka będzie mogła określić czy jest takim zakładem. 2) Celem wniosku jest wyjaśnienie prawidłowej metodologii ustalania czy spółka stanowi zakład energochłonny w rozumieniu art. 31a ust. 10 u.p.a., a nie czy spółka spełnia te definicję. To spółka określi po uzyskaniu interpretacji. Za niezrozumiałe uznała spółka odwoływanie się w wezwaniu do uregulowań zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2012 r. 3) Spółka jako podmiot prawa handlowego jest przedsiębiorstwem w ramach którego mogą występować zorganizowane części przedsiębiorstwa. 4) Spółka jest podatnikiem akcyzy, gdyż zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest m in. osoba prawna która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą, zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 u.p.a. w przypadku wyrobów węglowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m in. sprzedaż wyrobów węglowych za którą uznaje się także ich użycie na potrzeby działalności, jak również użycie wyrobów węglowych do celów innych niż zwolnione z akcyzy. Spółka ponadto przeformułowała pytania w następujący sposób: 1) W celu stwierdzania czy spółka jest zakładem energochłonnym (art. 31a ust. 10 u.p.a.) i czy może korzystać ze zwolnienia podatkowego ze względu na określone zużycie wyrobów węglowych, czy w liczniku proporcji, o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a., należy uwzględnić zakupy wyrobów węglowych skalkulowane po cenie nabycia dokonane w poprzednim roku podatkowym oraz czy w mianowniku proporcji, o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a., należy uwzględnić wyłącznie przychody z tytułu sprzedaży produktów osiągnięte w poprzednim roku. 2) Czy w sytuacji gdy proporcja z art. 31a ust. 10 u.p.a. wyliczona dla całej działalności spółki wynosi co najmniej 10% spółka ma prawo stosować zwolnienie dla całego zużycia wyrobów węglowych we wszystkich jednostkach które spełniają definicje zorganizowanej części przedsiębiorstwa niezależnie od tego czy wyliczona proporcja w każdej jednostce wynosi co najmniej 10%. Spółka przedstawiła też ponownie swoje stanowisko w sprawie, które jest zbieżne z przedstawionym we wniosku. Organ podatkowy, na podstawie art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 14b O.p., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawił bez rozpoznania, jako niespełniający wymogów ustawowych i nieuzupełniony przez spółkę. Po rozpoznaniu zażalenia organ ten utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Wskazał, że spółka nie udzieliła odpowiedzi na wszystkie, zadane w wezwaniu do uzupełnienia braków, pytania co uniemożliwiło dokonanie rzetelnej i wiążącej oceny stanowiska przedstawionego we wniosku, tym samym wydanie interpretacji. W ocenie organu podatkowego, uzupełnienie wniosku, o wskazanie czy spółka jest podmiotem u którego udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10 % w skali roku poprzedzającego rok w odniesieniu do którego jest ustalany procentowy udział oraz innych odpowiedzi, ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ podkreślił, że w ramach posiadanych kompetencji do wydawanie interpretacji prawa podatkowego, nie dokonuje interpretacji przepisów innych niż przepisy podatkowe, stosownie do art. 14b O.p. Ponieważ prawodawca nie zdefiniował pojęcia produkcji sprzedanej w ustawie o podatku akcyzowym, a definicja taka znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2012 (Dz.U. nr 173, poz. 1030), a przepisy te nie są przepisami prawa podatkowego, nie podlegają interpretacji przez organy podatkowe. Przepis ten może być jednak pomocny podatnikowi w interpretacji art. 31a ust. 10 u.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie postanowienia, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego i zarzuciła naruszenie: – art. 14b § 1 O.p. przez odmowę wydania interpretacji, pomimo spełnienia przez spółkę wszystkich przesłanek warunkujących jej wydanie; – art. 169 §1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 3 O.p. przez wezwanie spółki do uzupełnienia braków formalnych, podczas gdy braki takie nie wystąpiły; – art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. przez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu spółka wskazała, że jest podmiotem uprawnionych do wystąpienia o interpretacje przepisów ustawy o podatku akcyzowym, gdyż jest podatnikiem akcyzy. Przepis którego interpretacji się domagała, tj. art. 31a ust. 10 u.p.a. jest przepisem podatkowym, zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p. Spółka podkreśliła, że nie wnosiła o dokonanie wykładni przepisów wskazanego przez organ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2011 r. Jeśli jednak zdaniem organu przy wykładni pojęć użytych w art. 31a ust. 10 u.p.a. należy stosować definicje zawarte w tym rozprzężeniu to informacja taka winna znajdować się w wydanej przez organ interpretacji indywidualnej. Zdaniem spółki, wniosek o wydanie interpretacji zwierał wszystkie istotne dane co do stanu faktycznego oraz stanowisko spółki, zawierał też uzasadnienie prawne. Na wezwanie organu spółka przeformułowała pytania jak i stanowisko w sprawie, celem uczynienia go bardziej precyzyjnym i wyjaśnienia istoty problemu. Wezwanie to było jednak dla spółki niezrozumiałe, gdyż organ żądał wskazania przez spółkę czy spełnia ona warunki wskazane w art. 31a ust. 10 u.p.a.. podczas gdy spółka próbowała to ustalić na podstawie interpretacji o wydanie której wnosiła. Spółka powołała też orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych winno zmierzać do wyjaśnienia jedynie tych kwestii bez których nie jest możliwa ocena prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Żądanie uzupełnia stanu faktycznego w szerszym zakresie narusza art. 169 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. nr z 2012 r., poz. 270 – dalej: "P.p.s.a.") ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy kwestii czy zakres żądanego przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez ten organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez spółkę w piśmie z dnia 28 grudnia 2012 r. wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§1), a przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 §1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy, uzupełnia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p. tj. elementów stanu faktycznego Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3O.p., zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie spółka wskazała, że z uwagi na zakres i sposób prowadzonej działalności gospodarczej, chce doprecyzować sposób kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 31a ust. 10 u.p.a., tj. proporcji która wpływa na uznanie podmiotu z zakład energochłonny. Przepis art. 31a ust. 10 u.p.a. stanowi, że "Przez zakłady energochłonne rozumie się podmioty, u których udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10% w skali roku poprzedzającego rok, w odniesieniu do którego jest ustalany procentowy udział. Zakład energochłonny nie może być mniejszy niż zorganizowana część przedsiębiorstwa rozumiana jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania." Jak wynika z wniosku, skarżąca w ramach działalności gospodarczej wytwarza energię elektryczną i ciepło oraz dokonuje przesyłu i dystrybucji ciepła, prowadzi też działalność handlową. Wyroby węglowe do celów działalności nabywa od podmiotów mających status pośredniczących podmiotów węglowych. W 2011 r. dokonywała także odsprzedaży wyrobów węglowych. Poza przychodami z działalności handlowej i produkcyjnej osiąga przychody operacyjne i finansowe. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, spółka wyjaśniła jak rozumie i dlaczego tak rozumie pojęcia użyte w art. 31a ust. 10 u.p.a., a wpływające na wyliczenia wskaźnika pozwalającego uznać podmiot za zakład energochłonny. Przy tak sformułowanym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wezwanie do uzupełniania braków wniosku, w trybie art. 169 § 1 w związku z art, 14h O.p., poprzez wskazanie czy spółka jest zakładem energochłonnym oraz czy jest podmiotem u którego udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10% w skali roku poprzedzającego rok, w odniesieniu do którego jest ustalany ww. wskaźnik, w ocenie Sądu, było nieuzasadnione. Z wniosku w sposób jednoznaczny wynikało bowiem, że spółka ma wątpliwości jak rozumieć użyte w art. 31a ust. 10 u.p.a. określenia, wpływające na wyliczenie 10% wskaźnika. Nie mogła zatem w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku stwierdzić, że jest zakładem energochłonnym albo, że spełnia warunki wskazane w art. 31a ust. 10 u.p.a., gdyż w istocie to było treścią wątpliwości jakie spółka próbowała wyjaśnić poprzez skorzystanie z instytucji interpretacji indywidualnej. Udzielając odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego, spółka w piśmie z dnia 28 grudnia 2012 r. wyjaśniła, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytania czy spółka jest zakładem energochłonnym i czy wskaźnik udziału w zakupów wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10%. Ponadto uzupełniając wniosek wskazała, że jest podmiotem prawa handlowego w którego skład mogą wchodzić zorganizowane części przedsiębiorstwa i jest podatnikiem podatku akcyzowego. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 u.p.a., podatnikiem akcyzy jest m in. osoba prawna, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą. Zgodnie zaś z art. 9 ust.1 u.p.a., w przypadku wyrobów węglowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m in. sprzedaż wyrobów węglowych, za którą uznaje się też ich użycie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz użycie wyrobów węglowych do celów innych niż zwolnione z akcyzy. Jakkolwiek można mieć wątpliwości czy zasadnym było formułowanie wezwania także i w tym zakresie, to nie ulega wątpliwości, że spółka uzupełniła wniosek o interpretację w zakresie czy jest zorganizowanym zakładem i czy jest podatnikiem akcyzy, realizując wskazania art. 169 §1 O.p., co przyznał także organ podatkowy. Wyjaśnienie spółki, że uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w szerszym zakresie, w ocenie Sądu, winny być uwzględnione przez organ podatkowy. Zasadnie skarżąca spółka podnosiła, że informacje, uzupełnienia których żądał organ podatkowy pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, były w istocie przedmiotem interpretacji indywidualnej. Spółka pytała bowiem jak ma rozumieć użyte w art. 31a ust.10 u.p.a. pojęcia: "wartość produkcji sprzedanej" i "zakup wyrobów węglowych". Przepis art. 31a ust. 10 u.p.a., zawierający definicję zakładu energochłonnego, użalenia uznanie podmiotu za zakład energochłonny od łącznego spełnienia dwóch warunków: (1) udział zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej takiego podmiotu w skali roku poprzedzającego rok w odniesieniu do którego jest ustalany udział procentowy, winien wynosić nie mniej niż 10 %; (2) zakład energochłonny nie może być mniejszy niż zorganizowana cześć przedsiębiorstwa. Rozumienie zatem wskazanych przez stronę skarżącą pojęć ma w każdym konkretnym przypadku decydujący wpływ na wyliczenie 10% wskaźnika. Istotne jest także wyjaśnienie czy wskaźnik ten musi spełnić skarżąca spółka jako całość, czy także wchodzące w jej skład zorganizowane części przedsiębiorstwa. Organ podatkowy, ani w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ani wydanych postanowieniach o pozostawieniu wniosku spółki bez rozpoznania, nie wyjaśnił na jakie wątpliwości skarżącej chciał odpowiedzieć po uzupełnieniu przez nią wniosku o stwierdzenie, że jest lub nie jest zakładem energochłonnych albo, że spełnia lub nie spełnia wskaźnik z art. 31a ust. 10 u.p.a. Nie mogły to jednak być wątpliwości jakie spółka przedstawiła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i piśmie uzupełniającym z dnia 28 grudnia 2012 r. Oznacza to, że formułując wezwanie a następnie pozostawiając wniosek spółki o wydania interpretacji indywidualnej bez rozpoznania naruszył przepisy art. 169 §1 w związku z art. 14h i art. 14g §1 O.p. oraz art. 14b § 3 tej ustawy. Niezrozumiałe jest, co zasadnie podniosła skarżąca, zamieszczenie w wezwaniu, wydanym w trybie art. 169 §1 O.p., informacji, że definicja pojęcia "produkcja sprzedana" zawarta jest w załączniku do rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie programów badań statystycznych statystki publicznej na rok 2012 w poz. 1.46. Jeśli bowiem organ podatkowy uważał, że definicje tę należy stosować przy wykładni zawartego w art. 31a ust. 10 u.p.a. pojęcia "produkcja sprzedana" to winien wskazać to w wydanej interpretacji indywidualnej a nie w wezwaniu i wyjaśnić z jakich przyczyn uważa, że właśnie ta definicja winna być zastosowana. Jeśli zaś przyjął, że spółka winna uzupełnić stan faktyczny o wyliczony w przy wykorzystana tej definicji wskaźnik to naruszył przepisy art. 169 §1 w związku z art. 14b § 3 O.p. Nie jest także możliwe zaakceptowanie stanowiska, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że organ podatkowy nie jest uprawniony do interpretacji przepisu ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 22 lipca 2011 r. gdyż przepis ten nie jest przepisem podatkowym. Organ podatkowy błędnie przyjmuje, że dokonuje interpretacji przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 22 lipca 2011 r. Przepis ten jedynie służy organowi podatkowemu do dokonania wykładni pojęcia "produkcja sprzedana", które to pojęcie zawarte jest w art. 31a ust. 10 u.p.a., będącym niewątpliwie przepisem prawa podatkowego, w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Organ podatkowy przez odesłanie do definicji zwartej w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów, dokonuje wykładni przepisu art. 31a ust. 10 u.p.a. Podsumowując, należy stwierdzić, że w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. organ podatkowy nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby ten we własnym zakresie rozstrzygnął czy, zgodnie z przepisem art. 31a ust.10 u.p.a jest zakładem energochłonnym i czy udziel zakupu wyrobów węglowych w wartości produkcji sprzedanej wynosi nie mniej niż 10%. Trafne są zatem zarzuty strony skarżącej naruszenia art. 14b § 1 i § 3 O.p. w związku z art. 169 §1 i art. 14h oraz art. 14g § 1 O.p. przez pozostawienie wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Takie działanie organu podatkowego, w ocenie Sądu, narusza także, wyrażone w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., zasady praworządności i zaufanie do organów podatkowych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych zobowiązany będzie do udzielenia interpretacji z uwzględnieniem zarówno treści wniosku jak i pisma spółki z dnia 28 grudnia 2012 r. w części w której spółka wyjaśnia, że jest podatnikiem podatku akcyzowego i posiada mniejsze jednostki, które mają status zorganizowanych części przedsiębiorstwa oraz w części w której modyfikuje sformułowane we wniosku pytania i uzupełnia ocenę prawną. Ewentualne wezwanie spółki do uzupełnienia wniosku organ zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne przyczynią się do uzyskania informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchyli zaskarżone postanowienie. Orzeczenie o wykonalności uchylonego postanowienia uzasadnia art. 151 ww. ustawy, a orzeczenie kosztach postępowania sądowego art. 200 tej ustawy.