I FZ 306/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 408/13 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 15 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 408/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił K. B. wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 15 lutego 2007 r. wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2004 r. do września 2005 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Łodzi wskazał, że w polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 15 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r., nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych organu I instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, postępowanie w zakresie rozparzenia skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r. nie obejmuje swoimi granicami postępowania w zakresie decyzji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W zażaleniu wywiedzionym na powyższe postanowienie, pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W myśl art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Odnosząc się do wyżej wymienionego pojęcia szkody, ustawodawca ma na myśli taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 P.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. W powołanym powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej pod warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 15 stycznia 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 15 lutego 2007 r. wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2004 r. do września 2005 r. Istotnym zatem dla rozstrzygnięcia jest rozważenie, jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99 (publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Podzielając to stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, a postępowaniem w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Tym samym należy uznać argumentację Sądu I instancji, że w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. – wrzesień 2005 r., nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych organu I instancji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towar i usług. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także zdanie Sądu I instancji, że postępowanie w zakresie rozpatrzenia skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług nie obejmuje swoimi granicami postępowania w zakresie decyzji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.