III SA/Gl 1881/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – odmowy wypłaty oprocentowania od kwoty stanowiącej nadpłatę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – dalej jako O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. nr [...], na mocy której odmówiono A. K. zwrotu oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. od kwoty [...] zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że A. K. z tytułu dokonanej w dniu [...] r. transakcji dostawy niezabudowanej działki o powierzchni [...] ha położonej w J. , rozliczyła podatek od towarów i usług składając stosowną deklarację VAT-7 i dokonując w dniu [...] r. wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego kwoty [...] zł. Powyższe nastąpiło w oparciu o wydaną na wniosek jej męża T. K. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] . Analogiczne stanowisko odnośnie opodatkowania sprzedaży tej samej działki podatkiem VAT wyrażone zostało w wydanej na wniosek A. K. interpretacji z [...] . nr [...] . Ponieważ zostało ono zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1665/11 potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy odnośnie braku obowiązku podatkowego z tytułu dostawy nieruchomości gruntowych stanowiących majątek prywatny dostawcy, Dyrektor Izby Skarbowej w K. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] zmienił wyrażone wcześniej stanowisko odnośnie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży wskazanej nieruchomości gruntowej. W oparciu o ustalony wyżej stan faktyczny sprawy A. K. , przy piśmie z dnia [...] r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w P. korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2007 r., wnosząc o stwierdzenie i zwrot na konto bankowe nadpłaty niesłusznie wpłaconego podatku wraz z odsetkami od daty jego wpłaty, tj. od [...]r. Powstałą nadpłatę w kwocie [...]zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił w dniu [...]r., natomiast decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił wypłaty oprocentowania. Rozstrzygnięcie to A. K. zaskarżyła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. zarzucając organowi pierwszej instancji, że na skutek odprowadzonego podatku należnego VAT pozbawiona została możliwości dysponowania swoimi pieniędzmi przez okres 4,5 roku. Wyrządzona jej szkoda miała postać utraconych korzyści, albowiem zgodnie z art. 14k O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy. Dlatego też w jej ocenie wydana w chwili obecnej decyzja odmawiająca wypłaty oprocentowania jest niezgodna z przepisami i nie ma oparcia w stanie faktycznym sprawy - tu wskazała na treść przepisów art. 78 § 1 oraz § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 3 O.p. Następnie wyjaśniła, że na podstawie sporządzonych deklaracji VAT-7, łącznie z mężem - wpłacili na konto Urzędu Skarbowego w P. podatek VAT w wysokości po [...] zł każdy z małżonków, z tytułu dokonanej [...] r. sprzedaży niezabudowanej nieruchomości położonej w J. . Powyższe nastąpiło w oparciu o zawarte w interpretacji z dnia [...] r. nr [...] stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K. , który stwierdził, że T. K. zobowiązany jest od dokonanej transakcji zapłacić podatek VAT. Podobne stanowisko w kwestii tej samej sprzedaży zamieszczone zostało w interpretacji z dnia [...] r. nr [...] wydanej na wniosek A. K .. Wprawdzie WSA w Gliwicach, wyrokiem z dnia 30 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Gl 1356/08 podtrzymał ww. interpretację, jednakże w wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. orzekł o zmianie ww. interpretacji, stwierdzając, że od przedmiotowej transakcji kupna-sprzedaży gruntu - VAT się nie należy. W efekcie finalnym, w wyniku wniosku o stwierdzenie nadpłaty zwrócono kwotę podatku VAT w wysokości [...] zł lecz bez należnego oprocentowania, którego w chwili obecnej się domaga. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] r. nr [...] nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu powyższego cytując treść art. 72 § 1 O.p. wyjaśnił, że nadpłatę stanowi między innymi kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Powstaje ona, stosownie do art. 73 § 1 pkt 1 O.p. z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego bądź w wysokości większej od należnej. Z kolei w myśl art. 75 § 2 pkt 1 lit. b i § 3 O.p. w przypadku, gdy podatnik w deklaracji VAT-7 wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek - może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, przy czym równocześnie z wnioskiem jest zobowiązany złożyć skorygowaną deklarację podatkową. Ponieważ z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że istniały podstawy do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a wszelkie niezbędne formalności zostały przez podatnika dopełnione, dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dokonał zwrotu powstałej nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2007r., co nastąpiło 27 lipca 2012 r., czyli w ustawowym terminie określonym w art. 77 § 1 pkt 6 O.p, tj. w ciągu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W tej sytuacji brak było podstaw do naliczania odsetek od przedmiotowej nadpłaty, albowiem oprocentowanie w myśl art. 78 § 3 przysługuje: - w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty; - w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie; - w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent; w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a; w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 7 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w art. 73 § 2 pkt 4, lub od dnia skorygowania deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a. Ponieważ wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji VAT-7 został złożony przez A. K. w dniu [...] r., zatem nadpłata stosownie do art. 77 § 1 pkt 6 powinna zostać zwrócona nie później niż do dnia [...] r., co w niniejszej sprawie miało właśnie miejsce. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej w K. zauważył, że przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1665/11, który potwierdził stanowisko A. K. odnośnie braku obowiązku podatkowego z tytułu dostawy nieruchomości gruntowych, dotyczył wydanej interpretacji z dnia [...]r . nr [...] . Ponieważ interpretacja ta nie jest decyzją w rozumieniu art. 207 O.p., która nakłada na podatnika określony obowiązek zapłaty podatku VAT – a jest jedynie wykładnią przepisów prawa, dokonaną w związku z wnioskiem i przedstawionym w nim stanem faktycznym, wskazującą na zasadność określonych zachowań wnioskodawcy w kontekście jego potencjalnych obowiązków podatkowych, dlatego też w sytuacji, gdy doszło do zmiany stanowiska organów podatkowych zawartego w interpretacji, nie można traktować identycznie jak sytuacji, gdy doszło do wyeliminowania z obrotu indywidualnej decyzji podatkowej. Nie chodzi tu bowiem o modyfikację wymiarowych skutków tych decyzji, co jest warunkiem naliczania oprocentowania od dnia powstania nadpłaty. Wydanie interpretacji nie powoduje konieczności zastosowania się do zawartego w niej poglądu, nie jest jednoznaczne z obowiązkiem jej stosowania, jak to ma miejsce w przypadku decyzji podatkowych, których niewykonanie jest zagrożone przymusem administracyjnym (postępowanie egzekucyjne). Zastosowanie się zaś do interpretacji ma ten skutek, że nie może podatnikowi szkodzić, tj. nie powoduje wszczęcia postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia skarbowe, nie stosuje się sankcji wynikających z przepisów prawa podatkowego i przepisów karnych skarbowych oraz zwalnia z obowiązku zapłaty podatku w zakresie zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji m.in. w przypadku, jeżeli zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji. Ponadto powołany przez stronę art. 78 § 3 pkt 1 O.p. odsyła w swej treści do art. 77 § 1 pkt 3. Ten zaś przepis bezpośrednio i wyraźnie wskazuje, iż chodzi o orzeczenie sądu administracyjnego uchylającego decyzję organu podatkowego lub stwierdzającego jej nieważność. Wobec powyższego sytuacji, gdy doszło do wyeliminowania rozstrzygnięcia o charakterze interpretacyjnym, nie można traktować identycznie, jak sytuacji, gdy doszło do wyeliminowania z obrotu indywidualnej decyzji podatkowej (wymiarowej). Nie dochodzi tu bowiem do modyfikacji wymiarowych skutków tych decyzji, co jest warunkiem naliczania oprocentowania od dnia powstania nadpłaty. Dlatego też przepis art. 78 § 3 pkt 1 w związku z przypadkiem, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 O.p. nie mógł mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Oprocentowanie nadpłaty jest bowiem rodzajem rekompensaty za niezgodne z prawem przetrzymywanie pieniędzy podatnika, a powiązane jest z terminem realizacji przez organ podatkowy obowiązku zwrotu nadpłaty. Ustawodawca ustanowił wszak zamknięty katalog przypadków, w których przysługuje oprocentowanie nadpłaty i zasad jego wyliczenia. W niniejszej sprawie brak było natomiast normy prawnej pozwalającej na oprocentowanie nadpłaty w podatku od towarów i usług. Od powyższego rozstrzygnięcia A. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. występowanie w podwójnej roli - najpierw jako organu dokonującego wykładni przepisów prawa podatkowego, a następnie organu wydającego zaskarżoną decyzję, z której treścią się nie zgadza, jako że jej zdaniem termin wypłaty odsetek powinien być liczony nie od 31 maja 2012 r. (tj. od dnia złożenia korekty deklaracji VAT-7), a od dnia zapłaty podatku, tj. 21 stycznia 2008 r., która nastąpiła na podstawie wadliwie wydanej interpretacji. Tym bardziej, że jej stanowisko w sprawie opodatkowania transakcji zbycia nieruchomości od samego początku było prawidłowe. Dlatego też zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów rozdziału 1 działu II ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz przepisów o nadpłacie i jej oprocentowaniu oraz przepisów rozdziału 1 działu IV Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 § 1 tej ustawy poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wybiórcze interpretowanie przepisów, których konsekwencją jest uchylanie się organu od skutków błędnie wydanej interpretacji, podczas gdy zastosowanie się podatnika do błędnej interpretacji nie powinno powodować po jego stronie negatywnych skutków w zakresie odsetek od nienależnie zapłaconego podatku. Twierdzenie jakoby zastosowanie się do interpretacji przepisów prawa podatkowego pozostawione było decyzji wnioskodawcy uznała za sprzeczne nie tylko z intencją ustawodawcy, który poprzez ujednolicenie praktyki organów podatkowych dążył do ochrony podatników przed różną interpretacją przepisów jak również celem dla którego instytucja urzędowej interpretacji przepisów została stworzona. Ponadto wskazując na konsekwencje niezastosowania się do powyższego (wymiar podatku VAT i naliczanie odsetek za zwłokę od istniejącej zaległości podatkowej) zarzuciła organowi odwoławczemu nierówne traktowanie stron wobec prawa, albowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego ma w tej sytuacji prawo zabezpieczyć należności Skarbu Państwa przy pomocy środków jakie daje mu prawo, a podatnik już nie. Dlatego też, w ocenie skarżącej, zastosowanie się do interpretacji przepisów prawa podatkowego nie można zawężać wyłącznie do skutków w postaci zapłaty odsetek czy postępowania karno-skarbowego wobec podatnika, albowiem powyższe obejmuje również negatywne skutki w zakresie odsetek od nienależnie zapłaconego podatku z winy leżącej po stronie organu podatkowego. Tym bardziej, że gdyby nie orzeczenie NSA wydane w przedmiotowej sprawie nigdy nie istniałyby podstawy do zmiany interpretacji i składania korekty deklaracji. Dlatego też w jej ocenie błędne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, który próbuje oderwać odpowiedzialność Skarbu Państwa powstałą w wyniku wydania błędnej interpretacji od toczącego się obecnie postępowania podatkowego, to jest zmiany deklaracji i wypłaty nienależnie zapłaconego podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że wbrew stanowisku strony skarżącej nie orzekał dwa razy w tej samej sprawie, albowiem pierwsze rozstrzygnięcie, które wydał dotyczyło interpretacji przepisów prawa i w żaden sposób nie przesądzało o obowiązkach strony. Natomiast drugie rozstrzygnięcie dotyczyło prawa do wypłaty odsetek od należnej podatnikowi nadpłaty (która została zwrócona). Nie można zatem mówić o tożsamości obu tych spraw. Prawnopodatkowe ukształtowanie zasad oprocentowania nadpłat nie jest bowiem warunkowane samą okolicznością nienależności spełnionego przez podatnika świadczenia. Przyjęta konstrukcja prawna tego oprocentowania nie pokrywa się z powszechnym rozumieniem prawa do odsetek należnych z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia. Oprocentowanie nadpłaty jest wszakże rodzajem rekompensaty za niezgodne z prawem przetrzymywanie pieniędzy podatnika powiązanym jednak z terminem realizacji przez organ podatkowy obowiązku zwrotu tejże nadpłaty. Przysługuje ono z mocy prawa niezależnie od zamiaru i świadomości zainteresowanych podmiotów, a okres naliczania oprocentowania może się różnić od okresu istnienia nadpłaty, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga A. K. nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jest kwestią bezsporną, że po stronie skarżącej powstała nadpłata w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. z tytułu dostawy niezabudowanej działki gruntu. Wpłaty nienależnej kwoty podatku skarżąca dokonała 21 stycznia 2008 r. Nadpłata ta została uznana przez organ podatkowy i zwrócona 27 lipca 2012 r. Kwestią sporną jest, czy nadpłata ta podlega oprocentowaniu. Ocenę tego zagadnienia należy rozpocząć od stwierdzenia, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu tylko w przypadkach wskazanych w art. 78 Ordynacji podatkowej. Wszelkie inne, nie wymienione w tym przepisie, nie podlegają oprocentowaniu. Art. 78 O.p. przewiduje oprocentowanie następujących nadpłat: - nadpłat powstałych w wskutek wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy (art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 1 lit. a – d), - nadpłat powstałych wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego przez sąd administracyjny (art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 3), - nadpłat ustalonych w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty (art. 78 § 3 pkt 3 w związku z art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6), - nadpłat powstałych wskutek uiszczania zaliczek na podatek (art. 78 § 3 pkt 4 w związku z art. 77 § 1 pkt 5 i pkt 2 oraz art. 78 § 3 pkt 5 w związku z art. 77 § 1 pkt 7), - nadpłat powstałych w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 78 § 5 pkt 1 i 2 w związku z art. 77 § 1 pkt 4). Słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że nadpłata, z jaką mamy do czynienia w tej sprawie, nie została wymieniona w gronie nadpłat podlegających oprocentowaniu. Wskazany przez skarżącą wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie dotyczy takiej sytuacji. Przepis ten mówi o nadpłacie powstałej wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego przez sąd administracyjny, przy czym chodzi w nim o decyzje wymienione w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a – d, a zatem decyzję: ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, określającą wysokość zobowiązania podatkowego, o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy. Jasno wynika to z art. 77 § 3 O.p., który mówi o doręczeniu organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji wymienionej w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a – d. Wracając zatem do założenia poczynionego na wstępie, w myśl którego nadpłaty podlegają oprocentowaniu tylko w przypadkach wskazanych w art. 78 Ordynacji podatkowej przyjdzie stwierdzić, że art. 78 Ordynacji podatkowej nie przewiduje oprocentowania nadpłaty powstałej wskutek zastosowania się do interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, która następnie została uchylona przez sąd administracyjny. Nie może stanowić podstawy prawnej oprocentowania nadpłaty powstałej wskutek zastosowania się podatnika do indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, czyli ten przepis, na który powołuje się skarżąca, a mówiący o tym, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zamianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy. Zdefiniowanie na czym ma polegać zasada nieszkodzenia nastąpiło w art. 14k § 3 O.p. Przepis ten mówi o tym, że nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Ponieważ, zdaniem Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa i prawidłowo je zastosowały, nie może być mowy o naruszeniu art. 120 Ordynacji podatkowej, który mówi o tym, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Nie można też mówić w tej sprawie o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych, ponieważ w tej sprawie nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącej. Odwołując się do zasady zaufania nie można domagać się decyzji, która była by wbrew prawu. Istota konstytucyjnej zasada równości wobec prawa, wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji, na którą skarżąca również powołała się polega na tym, by organy władzy publicznej w jednakowy sposób traktowały podmioty znajdujące się w podobnej sytuacji. Na linii podatnik – organ podatkowy z definicji nie ma równości, ponieważ organ podatkowy w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatników, powinien to czynić na podstawie i w zgodzie z prawem i tak postąpił w niniejszej sprawie. Powołany w skardze art. 122 Ordynacji podatkowej dotyczy wyjaśnienia stanu faktycznego i trudno organom orzekającym w tej sprawie zarzut taki postawić. Stan faktyczny w niniejszej sprawie ma charakter bezsporny, spór dotyczy wykładni i zastosowania przepisów prawa. Naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej, czyli zasady szybkości postępowania pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie ma też podstawy do twierdzenia o nieważności postępowania z tej przyczyny, że zarówno w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji, jak i w sprawie o oprocentowanie nadpłaty orzekał ten sam organ, nie ma podstaw prawnych do wyłączenia tego organu od rozstrzygnięcia odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę A. K. zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).