II SA/Rz 250/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie rozbiórki placu składowego utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2012 r. PINB nakazał A. Sp. z o.o. jako inwestorowi rozbiórkę obiektu budowlanego – placu składowego zlokalizowanego na działkach nr 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 położonych w miejscowości T. w gminie [...]. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w trakcie kontroli na wymienionych wyżej działkach w dniu 9 grudnia 2010 r. Stwierdzono, że część działek o nr: 394, 395/7 i 396/7 utwardzono poprzez nasypanie kamienia łamanego, a na części działek o nr: 394, 395/8, 395/9, 396/9 i 396/8 wykonano utwardzenie z betonu. Stwierdzono także, że we wschodniej części działki nr 396/9 znajduje się hałda czarnego kamienia. Na części działek utwardzonych betonem stoją samochody ciężarowe i osobowe, zaś na nieutwardzonych częściach działek znajdują się urządzenia i płyty betonowe. Roboty budowlane związane z utwardzeniem powierzchni wymienionych działek zostały wykonane na przełomie września i października 2010 r. Z oświadczenia W. P. – prezesa zarządu A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] wynika, że ich inwestorem była właśnie ta spółka, która nie posiada jednak żadnych dokumentów z tym związanych. Celem tychże robót było umożliwienie parkowania samochodów ciężarowych, które obsługują plac składowy. Wykonane one zostały na podstawie ustnej zgody właścicielki przedmiotowych działek – W. P. (żony W. P.). PINB zakwalifikował roboty polegające na utwardzeniu z betonu części działek o nr: 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 w T., na których składowany jest czarny kamień i parkują samochody ciężarowe jako budowę obiektu budowlanego – placu składowego. Jego budowa w myśl art. 28 ustawy Prawo budowlane wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada. Organ wszczął zatem procedurę legalizacyjną i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał roboty budowlane przy przedmiotowym placu składowym i zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do 31.03.2012 r. szczegółowo wymienionych dokumentów. Jednocześnie pouczył inwestora, że warunkiem legalizacji jest przedstawienie żądanych dokumentów oraz uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Niespełnienie powyższych wymogów skutkować zaś będzie rozbiórką obiektu budowlanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., działając na prośbę inwestora dotyczącą przedłużenia wyznaczonego terminu o około 6 miesięcy z uwagi na niemożność spełnienia obowiązku z przyczyn niezależnych od inwestora, zmienił ten termin na 30 września 2012 r. Wobec faktu, iż inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, PINB wskazaną decyzją z dnia [...] października 2012 r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (dalej także "Pb"), nakazał A. Sp. z o.o. rozbiórkę placu składowego, którego dotyczy niniejsza sprawa. A. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając naruszenie art. 6 Pb przez zastosowanie tej ustawy do działek, które nie mają charakteru budowlanych, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] grudnia 2007 r. (znak: [...]) wydana w analogicznym jak w niniejszej sprawie stanie faktycznym, umarzająca postępowanie w sprawie robót związanych z utwardzeniem powierzchni działki nr 400 w T. Spółka zarzuciła też błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że każde wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu stanowi budowlę, naruszenie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Pb przez przyjęcie, że dla wykonanych robót konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę oraz art. 48 ust. 3 Pb poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wypełnienie obowiązku przedłożenia żądanych przez organ dokumentów, podczas gdy czas potrzebny na wypełnienie tych formalności to około 18 miesięcy. Spółka zarzuciła także brak zastosowania w sprawie art. 40 Pb i nierozważnie nakazania dokonania zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu podniesiono także zarzut naruszenia przepisów postępowania a to: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 81 K.p.a. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., WINB utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach podniósł, że zasadą jest, iż rozpoczęcie procesu polegającego na budowie obiektu budowlanego powinno zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, co wynika z art. 28 Pb. W art. 29 ust. 2 pkt 5 Pb ustawodawca wskazał natomiast, że roboty związane z utwardzeniem powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymagają takiego pozwolenia, a wystarczy jedynie zgłoszenie. Hipoteza powyższej normy obejmuje jednak wykonanie utwardzenia terenu na działce budowlanej, związanego funkcjonalnie np. z budynkiem lub innym obiektem jak np. chodniki, dojścia, przejazdy, dojazdy do budynku, które wymienione są w art. 3 pkt 9 Pb pod pojęciem "urządzeń budowlanych" związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle powyższego, należy – zdaniem organu II instancji – uznać, że utwardzenie nawierzchni działek nr: 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 wykracza poza zakres i pojęcie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Pb. Funkcja i przeznaczenie tych części działek decydują o zakwalifikowaniu ich jako plac składowy. Z powyższego wynika także, w ocenie WINB – że przedmiotowy plac składowy utwardzony betonem jest obiektem budowlanym – budowlą, do którego powołany art. 29 ust. 2 pkt 5, jak też art. 30 ust. 2 pkt 2 Pb nie mają zastosowania. Przesądza o tym treść art. 3 pkt 3 Pb, w którym pod pojęciem budowli wymienione są obiekty o podobnym charakterze tj. składowiska odpadów, jak też treść załącznika do ustawy, określającego kategorie obiektów budowlanych, w którym place składowe wymieniono wśród obiektów kategorii XXII. Zatem roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu warstwą betonu, służącemu do składowania czarnych kamieni i parkowaniu samochodów ciężarowych stanowią niewątpliwie – zdaniem WINB - plac składowy i wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor w niniejszym przypadku nie uzyskał. Oznacza to, że realizacja przedmiotowego placu nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Utwardzenie części działek wykonane z betonu nie spełnia funkcji służebnej, umożliwiającej prawidłowe użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jako że działki, na których zostało ono wykonane nie są działkami budowlanymi, lecz działkami oznaczonymi w ewidencji jako łąki trwałe (ŁIII) i nie są zabudowane. Utwardzenie terenu, które miało miejsce w niniejszej sprawie nie jest zatem urządzeniem budowlanym, a obiektem budowlanym – budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową w myśl art. 3 pkt 3 Pb, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo więc, zdaniem organu odwoławczego, PINB przeprowadził postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 Pb. Pomimo jednak przedłużenia na wniosek inwestora terminu przedłożenia wymaganych dokumentów, o które wezwano postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., podmiot ten nie skorzystał z możliwości zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. Nie przedłożył bowiem żadnego z dokumentów wymienionych we wskazanym postanowieniu. W zaistniałej sytuacji, decyzja nakazująca inwestorowi rozbiórkę obiektu, którego dotyczy sprawa była obligatoryjna w myśl art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Pb, jako że brzmienie powołanych regulacji jest jednoznaczne. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ II instancji podniósł, że powoływana przez spółkę decyzja PINB z [...].12.2007 r. dotyczy sprawy nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem nie może mieć wpływu na kwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie. Odnosząc się zaś do kwestii terminu wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z [...].08.2012 r. WINB wskazał, że na prośbę inwestora termin ten został przedłużony, natomiast przez jego upływem inwestor nie złożył kolejnego wniosku o jego przedłużenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. A. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 6 Pb przez zastosowanie do działek, które nie mają charakteru budowlanego, w sytuacji gdy w obrocie prawnym istnieje decyzja PINB z [...].12.2007r. wydana w analogicznym jak w niniejszej sprawie stanie faktycznym, - art. 3 pkt 3 Pb przez błędne przyjęcie, że każde wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu tego przepisu i przyjęcie, że skarżąca dokonała budowy placu składowego, podczas, gdy w rzeczywistości było to jedynie utwardzenie powierzchni gruntu, - art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Pb przez błędne przyjęcie, że utwardzenie działek nr: 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 stanowi plac składowy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że dla przeprowadzonych przez stronę robót konieczne jest pozwolenie na budowę, a wobec jego braku obligatoryjna jest rozbiórka, - art. 48 ust. 1 Pb przez brak precyzyjnego określenia zakresu rozbiórki obiektu budowlanego, - art. 3 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) przez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, iż w przypadku gruntów stanowiących działki nie mające charakteru budowlanych organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zagospodarowania terenu jest organ gminy, na której zlokalizowana jest nieruchomość, a organy nadzoru budowlanego nie mogą wydawać decyzji o rozbiórce, gdy w czasie trwania postępowania legalizacyjnego możliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, - art. 48 ust. 3 Pb przez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na dopełnienie obowiązków wymaganych do rozpoczęcia procesu legalizacji obiektu budowlanego, kiedy realny termin na dopełnienie wszystkich wymogów formalnych to ok. 18 miesięcy, - art. 7, art. 77 § 1, art. 8 i art. 9 K.p.a. przez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego i zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, - art. 8 K.p.a. przez uznanie, że zachodzi bezwzględna przesłanka przymusowej rozbiórki, gdy organ nie poinformował strony o nieprawidłowościach dostrzeżonych w toku gromadzenia materiału dowodowego, - art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie, które fakty organ uznał za udowodnione oraz, na których dowodach organ oparł się przy wydawaniu decyzji. Skarżąca spółka zwróciła uwagę, że art. 29 ust. 2 pkt 5 Pb nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych ani przedmiotowych. Z brzmienia powołanego przepisu nie wynika na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie docelowe tak utwardzonej powierzchni gruntu. Skoro zaś ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń w tym przedmiocie, to nie można ich wprowadzać w drodze wykładni. Spółka podniosła, że działki, których dotyczy skarżona decyzja nie są działkami budowlanymi, a tylko tych ostatnich dotyczy ustawa Prawo budowlane. Ponadto organy nadzoru budowlanego nie mogą orzec o rozbiórce, w sytuacji gdy w czasie trwania postępowania legalizacyjnego możliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Co do zasady dokonywana jest ona pod względem legalności, a zatem polega na zbadaniu zaskarżonego aktu pod względem zgodności z regulacjami, tak materialnymi, jak i procesowymi. Eliminacja przez uchylenie objętej skargą decyzji (postanowienia) następuje w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji - przy wzięciu pod uwagę podniesionych w skardze zarzutów, jak też kwestii uwzględnionych z urzędu - wykazała, że akt ten jako nie naruszający tak unormowań materialnoprawnych, jak i przepisów procedury jest zgodny z prawem. Analizie Sądu poddana została mianowicie decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB nakazującą A. Sp. z o.o. jako inwestorowi rozbiórkę placu składowego zlokalizowanego na działkach nr: 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 w T., gmina [...]. Podstawę materialnoprawną tych rozstrzygnięć stanowił art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przewiduje on sankcję w postaci rozbiórki w odniesieniu do obiektu budowlanego lub też jego części, będącego w budowie albo też już wybudowanego - bez wymaganego pozwolenia na budowę. W świetle ust. 2 powołanego artykułu, nakaz rozbiórki poprzedzony musi zostać przeprowadzeniem procedury legalizacyjnej zmierzającej do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, o ile oczywiście zachodzą przesłanki do jej wdrożenia. Jeśli bowiem budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (pkt 1): ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. a) albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. b), a nadto nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Jednocześnie w postanowieniu takim organ ustala niezbędne zabezpieczenia budowy. Nakłada także obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1) oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz (pkt 2). Dopiero niespełnienie w wyznaczonym terminie wskazanych wyżej obowiązków powoduje konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki (art. 48 ust. 4 Pb). Przedłożenie natomiast w takim terminie wszystkich wymaganych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została jeszcze zakończona (art. 48 ust. 5 Pb). Opisaną wyżej procedurę zastosował w niniejszej sprawie PINB, który zakwalifikował wykonane przez inwestora prace na działkach nr: 394, 395/8, 396/8, 395/9 i 396/9 w T. jako budowlę w postaci placu składowego, w odniesieniu do którego istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, którym jednak inwestor się nie legitymował. Ocenę w powyższym zakresie podtrzymał organ nadzoru budowlanego II instancji, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Stanowisko to podziela także Sąd. Zgodnie bowiem z art. 28 Pb roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś wyjątki w tym zakresie określone zostały w art. 29-31 tej ustawy. I tak w myśl art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pb, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Inwestor zobowiązany jest w takim przypadku jedynie do dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Powołane przepisy nie mogą mieć jednak zastosowania w niniejszej sprawie, jako że w czasie kontroli na utwardzonych betonem częściach działek stwierdzono fakt postoju tak samochodów osobowych, jak i ciężarowych. Stosownie z kolei do art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Pb, także tylko zgłoszenie wystarczające jest w wypadku utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Jednak również i ta regulacja nie może mieć zastosowania do realiów niniejszej sprawy. Jak bowiem przyznał sam inwestor, działki których dotyczy sprawa nie mają charakteru działek budowlanych – są to łąki trwałe (potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy wypisy z rejestru gruntów w odniesieniu do działek nr 394 oraz 396/8). Oznacza to zatem, że utwardzenie powierzchni takich działek mogło nastąpić jedynie w oparciu o pozwolenie na budowę. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, że część działek, których dotyczy przedmiotowe postępowanie utwardzono przez nasypanie kamienia łamanego, zaś część utwardzono betonem. Na utwardzonych betonem działkach znajdowały się samochody osobowe i ciężarowe, natomiast na nieutwardzonych częściach działek znajdowały się urządzenia i płyty betonowe. Ponadto we wschodniej części działki nr 396/9 umieszczona była hałda czarnego kamienia. Zdaniem Sądu, organy właściwie uznały, iż powyższe świadczy o powstaniu budowli w postaci placu składowego. Definicji tego ostatniego brak jest w ustawie Prawo budowlane. Posługując się więc definicją słownikową należy stwierdzić, że "składować" oznacza składać i przechowywać w warunkach zabezpieczających przed zniszczeniem, obniżeniem wartości, magazynować, przechowywać pewne towary, np. materiały budowlane, węgiel (tak: Mały słownik języka polskiego pod red. E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997r., Słownik współczesnego języka polskiego, Wydawnictwo Wilga 1996 r.). Jest to zatem teren przystosowany przez odpowiednio przygotowaną nawierzchnię do składowania określonych towarów oraz poruszania się po nim środków transportowych. Nie można mieć zatem wątpliwości, że utwardzona częściowo betonem, częściowo kamieniem łamanym otwarta przestrzeń, na której znajdują się samochody ciężarowe, jak także hałda czarnego kamienia jest w istocie placem składowym. Należy podkreślić, o czym zdaje się zapominać strona skarżąca, że W. P. – Prezes Zarządu A. Sp. z o.o., uprawniony do jej reprezentowania, w dniu 18 maja 2011 r. podpisał protokół (błędnie oznaczony w aktach jako: "Notatka służbowa"), w którym przyznał, że "Utwardzenie działek zostało wykonane w celu umożliwienia parkowania samochodów ciężarowych, które obsługują plac składowy (podkreślenie Sądu). Są to samochody innej firmy, która świadczy nam usługi transportowe". Plac składowy stanowi niewątpliwie budowlę, budowa której nie została zwolniona przez ustawodawcę w art. 29-31 Pb z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazuje na to brzmienie art. 3 pkt 3 Pb, gdzie pod pojęciem budowli wymienione zostały przykładowo takie obiekty jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Nadto należy mieć także na uwadze, że załącznik do ustawy Prawo budowlane wymienia place składowe jako należące do XXII kategorii obiektów budowlanych. Niezłożenie przez inwestora w terminie do dnia 30 września 2012 r. żądanych dokumentów, wskazanych w postanowieniu organu z [...].08.2011 r. musiało w świetle brzmienia powołanego wyżej art. 48 ust. 4 Pb skutkować utratą prawa do legalizacji samowoli budowlanej, a następnie stanowić przesłankę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę placu składowego. Wskazane unormowanie ustawy Prawo budowlane ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a tym samym nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego żadnego luzu przy podejmowaniu wskazanego w nim rozstrzygnięcia. Nawet gdyby przyjąć, że inwestor nie zbudował placu składowego, a parking dla samochodów osobowych i ciężarowych, - na taki zamiar mogłaby wskazywać uzyskana przez niego decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] ustalająca dla A. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy takich parkingów wraz z wjazdem z drogi gminnej nr ewid. 482 oraz dróg wewnętrznych i oświetlenia parkingów oraz budowy kanalizacji deszczowej - to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Inwestor nie przedłożył bowiem nie tylko projektu budowlanego dotyczącego placu składowego, ale także projektu dotyczącego wskazanego wyżej parkingu. Tym samym nie zostały spełnione warunki legalizacji nie tylko w odniesieniu do placu składowego, ale także do wspomnianego parkingu. Wobec powyższego, prawidłowo organy obu instancji zakwalifikowały zrealizowane roboty budowlane jako obiekt budowlany (budowlę) w postaci placu składowego i zasadnie przeprowadzone zostało postępowanie w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnego zastosowania przepisów Prawa budowlanego w stosunku do działek, które nie mają charakteru budowlanego, przy uwzględnieniu faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji PINB z [...].12.2007 r. umarzającej postępowanie w sprawie utwardzenia powierzchni działki nr 400 w T., należy ocenić go jako zupełnie nieuzasadniony. Po pierwsze bowiem zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy Prawo budowlane wyznacza jej art. 1 stanowiąc, że normuje ona działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Wyznacznikiem zakresu stosowania przedmiotowego aktu jest zatem uznanie określonego wytworu ludzkiej działalności za obiekt budowlany. Nadto, jak słusznie podniósł organ II instancji, powoływana przez Spółkę decyzja zapadła w innej sprawie tj. nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania i w takiej sytuacji nie może mieć wpływu na kwestionowane skargą rozstrzygnięcie. W odniesieniu z kolei do kwestii zbyt krótkiego terminu wyznaczonego inwestorowi przez organ nadzoru budowlanego należy podnieść, że termin ten - przewidziany w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nie ma charakteru materialnego, a określenie jego długości pozostawione zostało uznaniu organu administracji. Może on zatem zostać przedłużony na żądanie strony, do czego zresztą doszło w niniejszej sprawie. PINB - działając na wniosek A. Sp. z o.o. z dnia 29 marca 2012 r. (podtrzymany w piśmie z 11 kwietnia 2012 r.) - postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. zmienił mianowicie termin z 31 marca 2012 r. na 30 września 2012 r. do przedłożenia dokumentów określonych w swoim postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. Kolejnego wniosku o przedłużenie przedmiotowego terminu Spółka nie składała. Miała przy tym świadomość konsekwencji powyższego. We wspomnianym postanowieniu z [...].08.2012 r. PINB pouczył bowiem inwestora o tym, że niespełnienie wymogów tego aktu, jak też brak uiszczenia stosownej opłaty legalizacyjnej spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, którego dotyczy sprawa. Tylko więc stosowne żądanie inwestora mogło doprowadzić do zaniechania orzeczenia rozbiórki. Przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nie przewiduje bowiem możliwości wezwania strony do uzupełnienia braków w postaci nieprzedłożenia wszystkich wymaganych w art. 48 ust. 3 dokumentów. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut, iż niedopuszczalne jest orzeczenie o rozbiórce w sytuacji gdy w czasie trwania postępowania legalizacyjnego możliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ nadzoru budowlanego przed orzeczeniem powyższego nakazu umożliwił bowiem stronie przedłożenie tego rodzaju decyzji. Wyborem Spółki było zaś niedokonanie powyższej czynności, jak też brak zwrócenia się z wnioskiem o przedłużenie terminu w tym zakresie. Prowadzenie robót budowlanych wynika zawsze z inicjatywy określonego podmiotu, a zatem i ich legalizacja jest jedynie uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem inwestora. To on zatem decyduje jak zakończy się tego rodzaju procedura. Z podanych wyżej względów skarga A. Sp. z o.o. podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.