II SA/Ke 680/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011r. sprawy ze skargi "A." W.B., D.B. Spółka Jawna z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia ZPC "A." W.B., D.B. Spółka Jawna na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nakładające na ZPC "A." Spółkę Jawną grzywnę w kwocie 5000 zł w celu przymuszenia, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że zgłoszeniem z dnia 16 marca 2010r. ZPC A. W.B., D.B. Spółka Jawna zgłosiła zamiar budowy tymczasowego kontenera na płycie betonowej na okres 120 dni, na działce Nr [...] , na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia 6 kwietnia 2010r., doręczonym w dniu 7 kwietnia 2010r. Prezydent Miasta K. zawiadomił ZPC "A." o braku sprzeciwu wobec tego zgłoszenia. Oznacza to, że 8 kwietnia 2010r. inwestor nabył uprawnienie do postawienia kontenera objętego zgłoszeniem z dnia 16 marca 2010r., a najpóźniej 5 sierpnia 2010r. powinien go rozebrać lub przenieść w inne miejsce. Jak wynika z protokołu z wizji z dnia 27 października 2010r. wybudowany na podstawie zgłoszenia kontener nie został rozebrany i nadal jest użytkowany. W dniu 5 listopada 2010r. Prezydent Miasta K. działając jako wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym wystosował na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pisemne upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki, a następnie w dniu 29 kwietnia 2011r. wystawił tytuł wykonawczy. W dniu 30 czerwca 2011r. Prezydent uznał zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione i następnie w dniu [...] nałożył grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 29 kwietnia 2011r., wzywając do wpłacenia grzywny oraz wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym. W zażaleniu na to postanowienie ZPC "A." Spółka Jawna zarzuciła naruszenie art. 7 § 2 i 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na braku uwzględnienia zasady stosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego i zastosowanie grzywny w celu przymuszenia podczas, gdy z charakterystyki spornego obiektu wynika, że rozbiórka może być wykonana przez inną osobę, a także naruszenie art. 119 § 2 w zw. z art. 18 tej samej ustawy i art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia dlaczego nie jest celowe zastosowanie innego środka, art. 121 § 1, 2 i 5 w zw. z art. 18 poprzez brak szczegółowego wyliczenia wysokości nałożonej grzywny – pomimo przyjęcia, że sporny obiekt jest budynkiem oraz art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie grzywny przed upływem terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów. Wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa Wojewoda wskazał, że za uzasadniony uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji wynikającej z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasady stosowania środka jak najmniej uciążliwego dla zobowiązanego i że Prezydent Miasta K. nie wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się przy ustalaniu rodzaju środka egzekucyjnego oraz wysokości grzywny w celu przymuszenia, co zostało odczytane przez skarżącego jako całkowitą dowolność. Za zasadny uznał także zarzut naruszenia art. 107 § 3, art. 7 kpa. Wskazał także, że podstawą postanowienia powinien stanowić art. 20 § 1 pkt 2, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 120 § 1, 121 § 2 i § 4 oraz art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów wskazał, że zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w celu przymuszenia stosowana w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest grzywną jednorazową, że sporny kontener został prawidłowo zakwalifikowany przez organ egzekucyjny jako obiekt budowlany, tym samym kara w celu przymuszenia nie podlega wyliczeniu – nie może jedynie przekroczyć 10 000zł, oraz że w myśl art. 17 § 2 ww. ustawy wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na to postanowienie, w części dotyczącej uzasadnienia prawnego uchylenia postanowienia Prezydenta Miasta K. Z.P.C. "A." W. B. i D. B. Spółka Jawna zarzuciła naruszenie: - art.138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu zażalenia, że skoro podlegający rozbiórce obiekt jest budynkiem, to grzywna winna być obliczona na podstawie art. 121 § 5, a nie na podstawie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz - Art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez brak zwrócenia uwagi organowi I instancji na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego (oględzin), mającego ustalić, czy sposób związania z gruntem przedmiotowego obiektu uzasadnia przyjęcie poglądu, że jest to część budynku, czy też tymczasowy obiekt budowlany, co warunkuje wysokość nałożonej grzywny, -poprzez stwierdzenie, że organ I instancji uznał jedynie, że sporny obiekt jest obiektem budowlanym, podczas, gdy z akt sprawy wynika, że dokonując kwalifikacji prawnej tego obiektu w uzasadnieniu prawnym postanowienia Prezydent Miasta K., odwołując się do ustaleń poczynionych w trakcie oględzin w dniu 27 października 2010r. określił go jako "budynek". W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami autor skargi domagał się uchylenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakwestionowanej części, przesądzającej o zakresie prowadzonego przez organ I instancji postępowania. W uzasadnieniu na wstępie powołał się na doktrynę oraz przytoczył szereg orzeczeń NSA w celu wykazania, że dopuszczalne jest wniesienie skargi tylko od uzasadnienia decyzji/postanowienia/, jako integralnej jej części, a następnie wskazał, że pojęcie obiekt budowlany jest kategorią zbiorczą, tym samym lakoniczne stwierdzenie Wojewody ego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z takim obiektem nie oznacza, że sporny obiekt nie jest budynkiem, wobec którego należałoby zastosować wzór wyliczenia grzywny z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec braku uwzględnienia tego zarzutu zaskarżone uzasadnienie prawne narusza zdaniem skarżącego przepisy postępowania w stopniu, który może mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że zgłoszenie dotyczyło kontenera, z treści protokołu z wizji z dnia 27.10.2010r. wynika, że przedmiotowy obiekt został nazwany "kontenerem" i że postanowienie Prezydenta Miasta K., nakładające grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 29.04.2011r., nakazującego dokonanie rozbiórki, dotyczy tymczasowego kontenera postawionego na okres 120 dni. Dlatego też nie polega na prawdzie twierdzenie, że organ I instancji zakwalifikował ten obiekt jako budynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępnie zgodzić się należy z zaprezentowanym w niej stanowiskiem, popartym powołanym orzecznictwem i judykaturą, że za dopuszczalne należy uznać zaskarżenie części decyzji, którą jest jej uzasadnienie. Może bowiem zdarzyć się taka sytuacja, że zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie narusza prawo w taki sposób, że nie jest możliwe pozostawienie w obrocie prawnym takiej decyzji, mimo, że samo jej rozstrzygnięcie jest prawidłowe. W takiej jednak sytuacji wyeliminowaniu (poprzez uchylenie) podlega cała decyzja; nie jest natomiast możliwe uchylenie tylko jej uzasadnienia, z pozostawieniem w obrocie samego rozstrzygnięcia, jak tego domaga się skarżąca. W niniejszej jednak sprawie brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało sporządzone z naruszeniem obowiązujących przepisów. Podnieść należy, iż po raz pierwszy w toku postępowania przed organami zarzut, sprowadzający się do poddania w wątpliwość, czy wzniesiony obiekt budowlany nie jest przypadkiem budynkiem, został zgłoszony przez skarżącą w zażaleniu od postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nakładającego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000zł. Zarzut ten był wynikiem oczywistego błędu, jaki wkradł się do uzasadnienia tego postanowienia, w którym faktycznie organ I instancji w dwóch miejscach określił wzniesiony przez skarżącą obiekt "budynkiem". W związku z tym w zażaleniu Spółka, zarzucając że do ustalenia grzywny powinien mieć zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o egzekucji w administracji, wskazała że "Sporny obiekt - będący magazynem dla przylegającego doń budynku piekarni i bezpośrednio z nim połączony – z racji swojego położenia, przeznaczenia i związku funkcjonalnego z przedmiotowym budynkiem uznać należy za jego część". Wbrew stanowisku skarżącej, Wojewoda w uzasadnieniu swojego postanowienia odniósł się do tego zarzutu wskazując, że sporny kontener jest obiektem budowlanym, do którego nie ma zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Zebrany w toku postępowania przed organami materiał dowodowy dawał podstawę do poczynienia takich ustaleń, zaś podniesione w zażaleniu okoliczności, a mianowicie, że postawiony obiekt z racji położenia, przeznaczenia i związku funkcjonalnego powinien być uznany za część budynku, nie mogły ani skutecznie podważyć ustalenia, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest kontener, niezwiązany trwale z gruntem, a więc tymczasowy obiekt budowlany, ani też skutecznie poddawać w wątpliwość charakter tego obiektu. Zauważyć bowiem należy, iż dokonane przez skarżącą zgłoszenie z dnia 16 marca 2010r. dotyczyło postawienia kontenera z płyty wypełnionej pianką o wymiarach 12 metrów na 3,5 metra i wysokości 3 metrów na 120 dni. Konstrukcja miała być postawiona przy ścianie istniejącego budynku piekarni, na płycie betonowej i miała służyć do składowania koszy i wózków piekarniczych. Z zapisu protokołu przeprowadzonej w dniu 27 października 2010r. kontroli działki [...] wynika, że kontrolujący stwierdzili istnienie obiektu – kontenera, wybudowanego na podstawie zgłoszenia z dnia 16 marca 2010r. Okoliczność, że Prezydent Miasta K. powołując się na ten sam protokół omyłkowo wskazał, że w czasie wizji w dniu 27.10.2010r. pracownicy "ustalili, że budynek usytuowany na działce nr.ewid. [...] przy ul. Barwinek 28 wybudowany na podstawie w/w zgłoszenia nie został rozebrany" nie może podważać prawidłowego stanowiska organu odwoławczego, że postawiony kontener nie jest budynkiem. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 budynek to taki obiekt budowlany, który między innymi jest trwale związany z gruntem. Tego wymogu przedmiotowy kontener nie spełnia, czego skarżący nie kwestionowali. W tej sytuacji brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu powinien był wskazać, że podstawę do nałożenia kary powinien stanowić przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a przynajmniej polecić organowi I instancji prowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy kontener ze względu na sposób związania z gruntem jest częścią budynku. W tym miejscu z urzędu zauważyć należy, iż błędnie organ odwoławczy wskazał, że skoro w dniu 7 kwietnia 2010r. inwestor został powiadomiony o braku sprzeciwu, to nabył uprawnienie do postawienia kontenera w dniu 8 lipca 2010r., a co za tym idzie najpóźniej w dniu 5 sierpnia 2010r. powinien był kontener rozebrać lub przenieść go w inne miejsce. Skoro bowiem stosownie do przepisu art. 30 ust. 5 prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić , jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu, oznacza to, że dopiero po upływie tych 30 dni może rozpocząć bieg termin, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Ponieważ jednak niewątpliwie w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego termin ten już upłynął, powyższa nieprawidłowość nie miała żadnego wpływu na samo rozstrzygnięcie. Reasumując zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. Dlatego też skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).