III SA/Gl 1262/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekretarz sądowy Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S. A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej wydanej przez inny organ niż minister właściwy do spraw finansów publicznych w kwestii podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną tutaj decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. odmawiające wydania interpretacji w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej i umorzył postępowanie w sprawie powołując się na art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Stan sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. powołując się na art. 216 § 1 i art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej odmówił wydania interpretacji w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie z wniosku "A" S.A. z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołując się na art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku [...] r. stwierdził, że w związku z tym, iż w sprawie toczą się postępowania podatkowe wszczęte wnioskiem strony o stwierdzenie nadpłaty za okres od [...] r. do [...] r. nie można wydać interpretacji przepisów prawa. Ponadto powołując się na art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 217, poz. 1590) stwierdził, że wydanie interpretacji w oparciu o przepisy dotychczasowe, obowiązujące w dniu złożenia wniosku spowodowałyby uchylenie postanowienia z mocy prawa. W zażaleniu na to postanowienie strona zarzucając naruszenie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 4 ust. 2 tej ustawy wyraziła pogląd, że można wydać w tej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, ponieważ w chwili złożenia wniosku nie toczyło się postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Ponadto strona przedstawiła własną wykładnię przepisów ustawy zmieniającej. Zaskarżoną tutaj decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. odmawiające wydania interpretacji i umorzył postępowanie w sprawie prezentując następującą argumentację: Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem strony z [...] r., w którym wyrażono własne stanowisko, że producenci energii elektrycznej od początku 2006 r. nie powinni płacić podatku akcyzowego od energii elektrycznej. Organy podatkowe obu instancji uznały to stanowisko za nieprawidłowe, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 6 maja 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz postanowienie organu pierwszej instancji wyrażając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wiążące w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. powołał orzecznictwo sądowe potwierdzające słuszność stanowiska strony. Na końcu, organ odwoławczy powołując się na art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku: " Stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym." stwierdził, że aby naczelnik urzędu celnego miał obowiązek udzielić pisemnej interpretacji musi być spełniona przesłanka pozytywna w postaci złożenia wniosku przez podatnika. Skoro na producentach energii elektrycznej nie ciążył obowiązek podatkowy, to oznacza, że nie byli oni podatnikami podatku akcyzowego, a to powoduje, że wniosek nie może zostać rozpatrzony. W skardze na to rozstrzygnięcie strona zarzucając, między innymi naruszenie art. 14b § 5 pkt 1 w związku z art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu tego, że organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął, iż strona nie była podatnikiem podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prezentuje w tej sprawie następujące stanowisko: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, według art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organowi administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszył obowiązujące przepisy prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. odmawiające wydania interpretacji w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej i umorzył postępowanie w sprawie powołując się na art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 r.: "Organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie." Już teraz należy jednak wskazać, że uchylone postanowienie nie było tym, o jakim mowa we wskazanym przepisie, ponieważ organ pierwszej instancji w dniu [...] r. nie udzielił swoim postanowieniem interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1 art. 14a Ordynacji podatkowej, lecz odmówił wydania takiej interpretacji ze względu na ustalenie, że w sprawie toczą się postępowania podatkowe wszczęte wnioskiem strony o stwierdzenie nadpłaty. Powodem odmowy udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy było zatem stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. istnienia negatywnej przesłanki z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od tego uchybienia, w postępowaniu odwoławczym zaskarżone postanowienie należało jednak uchylić, ponieważ zachodziła konieczność umorzenia postępowania. Należy przyjąć, ponieważ w decyzji nie wskazano podstawy prawnej umorzenia, że umarzając postępowanie organ odwoławczy uznał, iż postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe z powodu braku strony. Istotne znaczenie miał tutaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1654/07, którym ten Sąd wyraził następującą ocenę prawną: "W przedmiotowej sprawie organy podatkowe dokonując interpretacji powyższych przepisów krajowych na każdym etapie postępowania bezpodstawnie uznały stronę skarżącą (będąca producentem energii elektrycznej) za podatnika podatku akcyzowego zobowiązanego do jego zapłaty z tytułu sprzedaży energii elektrycznej dystrybutorowi. W ten sposób naruszyły prawo. Naruszenie prawa polegało na nie stosowaniu analizowanego powyżej materialnego prawa wspólnotowego i instytucji prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych, co miało wpływ na zajęte w sprawie stanowisko. W związku z tym Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił nie tylko zaskarżoną decyzję ale także poprzedzającą ją decyzję oraz postanowienie organu pierwszej instancji." Należy przypomnieć, że według art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dyrektor Izby Celnej w K. prawidłowo zatem uznał, że po oddaleniu jego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1654/07 wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 859/09 wiążąca ocena prawna wojewódzkiego sądu administracyjnego brzmiała: w chwili składania wniosku [...] r. "A" S.A. nie była podatnikiem podatku akcyzowego. To zaś oznacza, że organ pierwszej instancji winien był zastosować poprzez art. 14 h ustawy Ordynacja podatkowa art. 165a § 1 tej ustawy, ponieważ postępowanie nie mogło być wszczęte. Należy tutaj przypomnieć, że według tej regulacji prawnej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Omawiany przepis ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek, i rozwiązanie takie jest podyktowane ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie, mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. W orzecznictwie uznaje się, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (tak: WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3288/06, LEX nr 317285). Warto jednak zwrócić uwagę, iż w orzecznictwie sądowym, przed wprowadzeniem w życie art. 165 a Ordynacji podatkowej (od 1 stycznia 2003 r.), a przede wszystkim jego § 2, w którym przewidziano możliwość zaskarżenia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, wypracowano stanowisko, iż organ administracyjny nie może odmówić wszczęcia postępowania na wniosek strony, mimo oceny, że żądanie strony jest bezzasadne z przyczyn formalnych lub merytorycznych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 1989 r., sygn. akt III SA 903/88, Gazeta Prawnicza 1989/2/8). Po wprowadzeniu tego przepisu zmiana stanu prawnego spowodowała, że wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji (tak Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt FPS 583/2004). Taki pogląd obecny jest również w doktrynie, gdzie podnosi się, że przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W literaturze wskazuje się, iż przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, 2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz 3) przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również nieostateczna) W doktrynie akcentuje się, że użyty w przepisie art. 165a Ordynacji podatkowej zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (Komentarz do art.165 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II, A. Znamiec, Sposoby zakończenia postępowania podatkowego, CASUS 2008/2/39, cz. I. Teza nr 6). Wydaje się, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. W sytuacji, gdy postępowanie podatkowe zostało wszczęte i toczyło się, pomimo istnienia przesłanek określonych w art. 165 a Ordynacji podatkowej uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, organ podatkowy, stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania w jego toku, powinien takie postępowania umorzyć na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 165 a Ordynacji podatkowej jest zatem podyktowany ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 Ordynacji podatkowej), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. Należy ponadto zauważyć, że rozstrzygnięcie przewidziane w części dyspozytywnej tego przepisu, tj. odmowa wszczęcia postępowania nie jest uzależnione od uznania organu administracji, stanowiąc obligatoryjne następstwo stwierdzenia przez organ przesłanek w tym przepisie wyszczególnionych. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi zatem obowiązek organu administracji w przypadku zaistnienia opisanej w tym przepisie sytuacji. Na końcu należy jeszcze raz podkreślić, że rozstrzygnięcie przewidziane w art. 165a Ordynacji podatkowej nie jest uzależnione od uznania organu administracji, stanowiąc jedynie obligatoryjne następstwo stwierdzenia przez organ przesłanki w tym przepisie wyszczególnionej – z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania stanowi zatem obowiązek organu administracji w przypadku zaistnienia opisanej w tym przepisie sytuacji. Skoro w tej sprawie organ pierwszej instancji nie zastosował art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, to organ odwoławczy miał obowiązek postępowanie odwoławcze umorzyć na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Istotne znaczenie w tej sprawie ma art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 217, poz. 1590): " Wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy." W dniu 19 stycznia 2007 r. art. 14a § 1 Ordynacji brzmiał: " Stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym." Z kolei, według art. 7 tej ustawy, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 2, pkt 4-7, pkt 13, pkt 22, art. 3 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2007 r. Punkt 6 stanowi, że art. 14a-14e otrzymuje wskazane tam brzmienie. Od 1 lipca 2007 r. zaczął zatem obowiązywać Rozdział 1a Interpretacje przepisów prawa podatkowego. Należy podkreślić, że zarówno przed zmianą przepisów, jak i od 1 lipca 2007 r. (art. 14b § 1: Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) postępowanie w sprawie wydania interpretacji wszczyna wniosek strony, którą jest podatnik. O tym kto jest stroną w sprawie wydania interpretacji indywidualnej stanowi zatem poprzez bezpośrednie stosowanie przepisu art. 165a w sprawie o wydanie interpretacji - art. 133 § 1 tej ustawy, według którego stroną jest osoba, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Mający bezpośrednie zastosowanie w sprawie interpretacji indywidualnej art. 135 Ordynacji podatkowej mówi o tym, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Omawiana regulacja prawna stanowi zatem o tym, że dla skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wydania interpretacji indywidualnej koniecznym jest, aby wniosek o jej wydanie złożył podmiot zainteresowany, którym może być tylko i wyłącznie strona w rozumieniu wskazanych już przepisów. Osobą, która z uwagi na swój interes prawny może żądać wydania interpretacji indywidualnej jest podatnik, który składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W ramach interesu prawnego podatnika mieści się nabyta na skutek uzyskania interpretacji gwarancja, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy. W ramach tego interesu mieści się również uzyskana w trybie art. 14o Ordynacji podatkowej tzw. milcząca interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, w sytuacji kiedy Minister Finansów nie wyda interpretacji w terminie trzymiesięcznym. Z tych przepisów wynika zatem, że wnioskodawca może pytać tylko o własną sytuację prawno podatkową. Tylko wniosek złożony przez uprawnionego zainteresowanego skutecznie wszczyna postępowania w sprawie interpretacji podatkowej w ściśle określonym dniu, co z kolei obliguje upoważnionego przez Ministra Finansów właściwego miejscowo Dyrektora Izby Skarbowej do wydania w terminie trzech miesięcy rozstrzygnięcia w sprawie. Wszczęte na wniosek postępowanie musi zakończyć się rozstrzygnięciem merytorycznym, bądź też zostać umorzone jeśli w jego toku pojawi się przesłanka bezprzedmiotowości. Inaczej mówiąc, nie może zakończyć się wydaniem interpretacji podatkowej postępowanie, które nie zostało wszczęte przez uprawniony do tego podmiot, ponieważ w takiej sytuacji nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie, lecz jedynie postępowanie faktyczne. Załatwienie tego postępowania wydaniem interpretacji indywidualnej stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy, której nie ma. Inaczej mówiąc chodzi o takie załatwienie, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, której nie ma lecz do jej kontratypu – sprawy, która za sprawę o wydanie interpretacji indywidualnej została z naruszeniem prawa uznana. Czynności dokonywane w ramach tej sprawy nie wywołują zatem żadnych skutków prawnych (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt FSK2113/2004, Lex 179008). Z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1654/07 wiążą skład orzekający w tej sprawie. Po oddaleniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wskazanego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 859/09 wiążąca ocena prawna brzmi: w chwili składania wniosku [...] r. "A" S.A. nie była podatnikiem podatku akcyzowego. To zaś oznacza, że wyrokiem prawomocnym od dnia 21 lipca 2010 r. ustalono, iż "A" S.A. nie może być stroną postępowania w tej sprawie, ze skutkiem od dnia [...] r. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.