II GZ 323/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1638/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1638/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił D. S. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej, z następującym uzasadnieniem. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. D. S. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżący podał, że nie ma możliwości zapłaty niesłusznie nałożonej kary pieniężnej bez narażania się na utratę płynności finansowej i uniemożliwienie mu regulowania bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jego sytuacja finansowa jest trudna, a firma przynosi straty. Skarżący uległ wypadkowi i przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zdaniem Sądu, powoływane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają wystąpienia przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do ogólnego wskazania na trudną sytuację finansową prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Nałożony na skarżącego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej nie ma charakteru nieodwracalnego skoro chodzi o świadczenie pieniężne, z natury rzeczy odwracalne. W ocenie Sądu stan zdrowia skarżącego nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie jest on następstwem tej decyzji. D. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) poprzez uznanie przez Sąd, że wykonanie decyzji nie doprowadzi u skarżącego do skutków o charakterze nieodwracalnym, bez jednoczesnej analizy jego sytuacji finansowej, zdrowotnej oraz bez odniesienia jej do kwoty objętej zaskarżonym aktem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przy czym możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepublikowane). W doktrynie prawa najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonaniu się o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wskazywane przez skarżącego w treści skargi okoliczności, mające jego zdaniem, uzasadniać złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia te sprowadzały się bowiem do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się należy z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, że powoływane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają wystąpienia przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji. W zażaleniu skarżący nie podejmuje prób wyjaśnienia dlaczego zachodzi wobec niego niebezpieczeństwo negatywnych zdarzeń wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwoływanie się we wniosku do obawy zachwiania płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, nie mogło być uznane za uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. W badanej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku, nie przedłożył też dowodów potwierdzających możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem należy przyjąć, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.