II SA/Gl 275/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia 13 lutego 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił "A" Sp. z o.o. w K. o zamiarze przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej dotyczącej uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w przepisach wykonawczych. Z przeprowadzonej w dniach 13 i 20 lutego 2012 r. kontroli sporządzono protokół wskazujący jej zakres oraz dokonane ustalenia wraz ze szczegółowym stwierdzeniem potwierdzonych naruszeń, podpisany przez przeprowadzających kontrolę inspektorów oraz reprezentującego kontrolowaną Spółkę pełnomocnika radcę prawnego P. M. Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tjedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na "A" Sp. z o.o. w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy Prawo o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wskazano, iż w trakcie kontroli ustalono, że przedsiębiorca wykonywał działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, czego potwierdzeniem są wymienione w decyzji faktury wystawione przez "A" za usługi transportowe. W trakcie postępowania pełnomocnik Spółki wyjaśnił, iż jest jedynym udziałowcem Spółki, która została powołana celem pozyskiwania i wykonywania kontraktów na budowę autostrad, podkreślając, iż nie wykonywała ona przewozów drogowych rzeczy lecz zlecała ich wykonywanie innym podmiotom. Dodał, że Spółka nigdy nie zatrudniała kierowców. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dołączone do akt sprawy dalsze faktury dowodzą, iż firma "A" w okresie od [...] r. do [...] r. wykonywała działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Pośredniczyła ona przy przewozie rzeczy pomiędzy przewoźnikiem Przedsiębiorstwo Usługowo- Handlowe "B" A. C. a spółką "C" sp. z o.o. w B. Na podstawie uzyskanych od Prezydenta Miasta K. informacji ustalono, że Spółce "A" nie została udzielona licencja na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Mając na uwadze powyższe uznano za udowodniony fakt, wykonywania transportu drogowego bez licencji przez przedsiębiorcę "A" Sp. z o.o. Wprawdzie w ocenie pełnomocnika przedsiębiorcy nie jest wykonywaniem transportu drogowego stan faktyczny polegający na kupowaniu usług transportowych od licencjonowanego przewoźnika, a następnie ich odsprzedaż kolejnemu podmiotowi powiększone o ewentualną prowizję, ale twierdzenia tego nie poparł jednak [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Organ uznał, że znany jest mu fakt wykonywania przez A. C., działającego pod firmą P.U.H "B", transportu drogowego, a w związku z tym fakt ten nie wymaga dodatkowego potwierdzania ani przeprowadzania dodatkowych dowodów, np. z przesłuchania świadka Nadto organ dodał, że okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Przytaczając treść odpowiednich przepisów prawa- tj. art. 4 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, iż pod pojęciem transportu drogowego mieści się także "działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy" (art. 4 ust. 3 pkt. b ustawy). Zwracając uwagę na art. 5 tej ustawy podkreślił, iż wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskanie licencji, (określonej w pkt 17 art. 4 ustawy jako decyzji administracyjnej wydanej przez Głównego Inspektora Transportu lub określony organ samorządu terytorialnego uprawniającej do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego). Przywołując przepisy organ wskazał kiedy i na jakich warunkach licencji się udziela. Wskazując na powyższe ustalenia stwierdził, iż zastosowanie w sprawie ma art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, iż podmiot wykonujący transport drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. W tym konkretnym przypadku naruszenie polega na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji – lp.1.1. załącznika do ustawy – w kwocie 8.00 zł. Reasumując organ stwierdził dodatkowo, że wedle obowiązujących zasad i regulacji prawnych, przedsiębiorca jako profesjonalista zobowiązany jest do znajomości przepisów i stosowania się do nich. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 92 lit b oraz art. 92 lit.c ustawy. Nie godząc się z powyższą decyzją "A" sp. z o.o. w K. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie wymienionej powyżej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. Zarzuciła, iż nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł jest pozbawione podstaw prawnych, gdyż skarżący nie prowadzi działalności w zakresie transportu drogowego. Podniosła, iż organ dokonał ustaleń sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nie przeprowadził nadto wnioskowanych dowodów, bezzasadnie odmawiając ich przeprowadzenia, mimo, iż wskazują one jednoznacznie, iż skarżący w rzeczywistości nie wykonywał i nie wykonuje transportu drogowego. Podkreślił, iż organ nieprawidłowo zastosował sankcję z art. 92a ust. 1 ustawy, gdyż występujący w sprawie stan faktyczny nie odpowiada treści wymienionej normy, ponieważ skarżący nie prowadzi działalności w zakresie transportu lecz jedynie kupuje usługi transportowe u innych podmiotów w tym od firmy PUH "B" prowadzonej przez A. C. (będącego również Prezesem Zarządu skarżącej Spółki), który zatrudnia kierowców w ramach indywidulanie prowadzonej działalności gospodarczej i posiada stosowną licencję na wykonywanie transportu drogowego. W uzasadnieniu podkreślono błędne ustalenie jakiego dokonał organ pierwszej instancji jakoby skarżąca Spółka wykonywała działalność gospodarczą w zakresie wykonywania transportu drogowego bez licencji (pośrednictwa przy przewozie rzeczy). Ustalenie takie dokonane zostało na tej podstawie, iż skarżący zakupił usługi transportowe od podmiotu PUH "B" i następnie wystawił faktury na rzecz firmy "C" Sp. z o.o. Z dowodów zawnioskowanych przez skarżącego wynika, że nie prowadzi on działalności w zakresie transportu, lecz jedynie kupuje usługi transportowe od firmy "B" prowadzonej przez A. C., będącego również Prezesem Zarządu skarżącego i zatrudniającego kierowców w indywidualnej działalności gospodarczej, gdzie posiada stosowną licencję na wykonywanie transportu drogowego. Rozpoznając złożone odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwołał się do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazując, kto i kiedy podlega karze pieniężnej, dodając, iż w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie, zgodnie z art. 92 ust. 3 suma kar pieniężnych za poszczególne stwierdzone naruszenia przepisów ustawy nie może przekroczyć wskazanej tam kwoty – od 15.000 zł do 40.000 zł uzależniając jej wysokość od ilości zatrudnianych przez dany podmiot kierowców. Dalej organ odwoławczy wskazał i wymienił przepisy obowiązujące przy wykonywaniu transportu drogowego, a odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji – lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przywołał art. 5 ustawy, zgodnie z którym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 12 tej ustawy licencja na krajowy transport uprawnia do wykonywania przewozów na obszarze Rzeczypospolitej. Uprawnia także do wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit.b ustawy. Konsekwencją przyjętych w ustawie rozwiązań jest treść lp. 1.1. załącznika nr 3 - który sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego (faktur wystawianych przez "A", dokumentów WZ wystawionych przez "C" Sp. z o.o. oraz faktur wystawianych przez PUH "B" A. C.) udowodnił, że przedsiębiorca w okresie objętym kontrolą wykonywał działalność polegającą na pośrednictwie przy przewozie rzeczy lecz nie dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Organ podkreślił, że faktury VAT za usługi transportowe, których przedmiotem był transport łupków wystawiane przez "A" Sp. z o.o. opiewają na te same kwoty i ilości materiałów co faktury wystawiane przez przedsiębiorcę A. C. dla "A". Dotyczą także przewozów wykonanych w tych samych okresach, wystawione zostały natomiast z datą późniejszą. W ocenie organu nie ulega w tych warunkach wątpliwości, że "A" Sp. z o.o. co najmniej trzykrotnie pośredniczyła w wykonywaniu transportu drogowego rzeczy. Tym samym Spółka pośredniczyła przy przewozie kruszyw drogowych nie posiadając wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, a zatem nałożona kara jest w pełni zasadna i słuszna. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchanie świadka, gdyż nie mogło one wnieść nic nowego do sprawy. Skarżący sam przyznał, że "kupuje" usługi transportowe u innych podmiotów, czyli jest pośrednikiem w przewozie drogowym rzeczy. Ustalenia te potwierdzają dołączone faktury VAT. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy. Skarżący zaś nie przedstawił, zarówno w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie, jak i w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów wskazujących na powstanie okoliczności ograniczających jego odpowiedzialność (art. 92a, art. 92b), przedstawiając w odwołaniu wyłącznie tezy kwestionujące jego odpowiedzialność. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia Spółka "A" Sp. z o.o. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonej decyzji w szczególności niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.1. załącznika nr 3 do ustawy poprzez wadliwie przyjęcie, iż skarżący wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji, podczas gdy w rzeczywistości transport wykonywany był przez odrębny podmiot PUH "B" A. C., legitymujący się wymaganą licencją na wykonywanie transportu drogowego, a nadto wskazała, że organ wadliwie ustalił, iż czynność polegająca na zrefakturowaniu przez skarżącego na osobę trzecią usługi transportowej zakupionej od podmiotu wykonującego licencjonowany transport drogowy również wymaga oddzielnej licencji. Dodatkowo zarzuciła, że organy obydwu instancji wadliwie przeprowadziły postępowanie, nie dopuszczając zgłoszonych przez skarżącego dowodów na okoliczność, iż transport wykonywany jest przez firmę PUH "B" A. C., a nie Spółkę "A". Dodatkowo Spółka powołała się na decyzję z dnia [...] r., którą organ umorzył postępowanie wobec skarżącego w przedmiocie zgodności wykonywania transportu w przedmiocie zgodności wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, zwracając tym uwagę na brak konsekwencji organu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż materiał dowodowy niezbicie dowodzi, że skarżący nie prowadzi działalności w zakresie transportu, lecz transport faktycznie realizowany jest przez firmę PUH "B" A. C., który jest również Prezesem Zarządu skarżącego, a który legitymuje się wymaganą licencją na krajowy przewóz towarów. W ocenie skarżącej Spółki stanowisko prezentowane przez organ jest kuriozalne i nielogiczne, gdyż w ocenie organu każdy podmiot, który otrzymuje świadczenie - usługę od licencjonowanego przewoźnika i przekazuje ją w jakikolwiek sposób innemu podmiotowi, winien posiadać licencję, mimo, iż nie posiada żadnego tytułu prawnego do środków transportu i nie zatrudnia kierowców. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż kontrola przedsiębiorcy "A" Sp. z o.o. przeprowadzona w dniach 13 lutego – 20 lutego 2012 r. ustaliła, iż przedsiębiorca wykonywał działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, co zostało potwierdzone na podstawie faktur VAT i dowodów WZ opisanych w rozstrzygnięciach przyjętych przez organy. W ocenie organu odwoławczego – organy obydwu instancji w ramach postępowania podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na podstawie tak zebranego materiału dowodowego podjęły prawidłowe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przywołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tego aktu, nie rozstrzygając przy tym pod kątem słuszności, czy też celowości i nie kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpatrując sprawę według powyżej wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób umożliwiający ich uchylenie. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej od 50 do 10.000 zł. za każde naruszenie. Sankcje zawarte w tym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92 posłużono się terminem "wykonujący transport drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność naruszają prawo. W przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli przeprowadzanej w "A" Sp. z o.o. w K. organy ustaliły, że przedsiębiorca wykonywał działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Potwierdzają to faktury wystawione przez "A" na rzecz "C" Sp. z o.o. w B. za usługi transportowe, a mianowicie faktura VAT nr [...] za okres od 19 do 30 września 2011 r.; faktura VAT nr [...] za okres od dnia 1 do 14 października 2011 r. oraz faktura VAT nr [...] za okres do 17 do 31 października 2011 r. Reprezentujący Spółkę pełnomocnik wyjaśnił w trakcie postępowania, iż Spółka "A" nie wykonywała przewozów drogowych rzeczy, a zlecała ich wykonywanie innym podmiotom – w tym PUH "B" A. C. Pełnomocnik dodał, że Spółka "A" nie zatrudniała kierowców, a powołana została celem pozyskiwania i wykonywania kontraktów na budowę autostrad. (protokół z przesłuchania świadka – k.36 akt administracyjnych). Zeznał też, iż z tego co jest mu wiadomo w ramach współpracy gospodarczej łączącej Spółkę "A" oraz firmę "B" A. C., ta ostatnia wykonywała usługi transportowe, czego potwierdzeniem są dołączone do akt sprawy faktury wystawione przez PUH "B" A. C. za wykonane na rzecz "A" usługi transportowe, dokładnie odpowiadające treści (data, ilość, rodzaj i czas) wcześniej wymienionym fakturom VAT wystawianym przez skarżącą Spółkę. Zasadnie zatem na tej podstawie organy uznały, że skarżąca Spółka przynajmniej w wymienionych powyżej trzech przypadkach wykonywała działalność polegającą na pośrednictwie przy przewozie rzeczy. Zgodnie z art. 4 ust. 3 pkt. b ustawy o transporcie drogowym, określenie transport drogowy – krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy obejmuje również działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Jak wspomniano powyżej – analiza przedłożonych faktur VAT oraz oświadczenia pełnomocnika i jednocześnie udziałowca Spółki "A" potwierdziła fakt pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Z kolei na podstawie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy – podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jaki dokument należy uznać za licencję określają dalej przywołane powyżej przepisy ustawy. Nie podlega sporowi, że dokumentem takim nie dysponuje skarżąca Spółka. Zasadnie zatem organy obydwu instancji oceniły, że naruszone zostały przez Spółkę przepisy ustawy w zakresie obowiązku wykonywania transportu drogowego zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzono zatem prawidłowo naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu transportu bez wymaganej licencji – lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy co skutkuje karą w wysokości 8.000 zł. W ocenie Sądu nie zasługuje na uznanie argumentacja skarżącej przedstawiona w skardze. Nie może także zmienić oceny kontrolowanych rozstrzygnięć odwołanie się innej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K., a mianowicie dołączonej do skargi decyzji z dnia [...] r. Wskazana decyzja - umarzająca wprawdzie postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę "A" Sp. z o. o. w K. dotyczy bowiem zupełnie innej sytuacji faktycznej. Jak można wnosić z uzasadnienia tej decyzji sprawa dotyczyła konkretnego kierowcy oraz związanych z tym faktem wymogów ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, gdyż organy wyjaśniły sprawę w stopniu niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Wprawdzie organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchanie świadka – Prezesa Zarządu A. C., ale Spółka była prawidłowo reprezentowana przez jej pełnomocnika, a wnioskowane przesłuchanie nie mogło wnieść nic nowego do sprawy. Pełnomocnik Spółki, jednocześnie jedyny jej udziałowiec sam przyznał, że "kupuje" usługi transportowe u innych podmiotów, czyli jest pośrednikiem w przewozie drogowym rzeczy, a ustalenia te potwierdzają dołączone do akt administracyjnych faktury VAT. Dodać też trzeba, że zasadnie organy przyjęły, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zgodzie z prawem wymierzając "A" Sp. z o.o. w K. przedmiotową karę. Jej wysokość odpowiada obowiązującym normom, zgodna jest bowiem z taryfikatorem kar wymienionym w załączniku do ustawy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.