II SAB/Kr 63/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. B.B.-N. sprawy ze skargi A.G. i J.G. na bezczynność A. Spółki z o.o. w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. Zobowiązuje A. Spółkę z o.o. w W. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku A.G. i J.G. z dnia 7 stycznia 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz skarżących A.G. i J.G. kwotę 374 zł (trzysta siedemdziesiąt cztery złote), tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.G. i J.G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność . [...] spółki Gazowniczej Sp. z o.o. w T Przedmiotowej spółce skarżący zarzucili bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 7 stycznia 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. Dokonując uzasadnienia wniesionej skargi, skarżący wskazali na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust.1 pkt 5 tej ustawy, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podnieśli, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślili, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja gazu i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo gazownicze ze względu na znaczenie gazu dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy gazociągów dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. W dalszej kolejności skarżący odnieśli się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazali tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Na końcu skarżący podkreślili, że w wezwaniu z dnia 7 stycznia 2012 r. wystąpili m.in. o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy gazociągu. Podkreślili, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani też rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na powyższe skarga jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę [...] Spółka Gazownicza Sp. z o.o. w T. wniosła o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności Spółka podniosła, iż pełnomocnictwa skarżących złożone w postępowaniu nie zawierają stosownego umocowania do występowania w ich imieniu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Z załączonego pełnomocnictwa wynika, iż A.G. udzieliła swojemu mężowi pełnomocnictwa do zawarcia w jej imieniu z Korporacją Prawno Finansową "[...] " S.K.A. "umowy o dochodzenie roszczeń od przedsiębiorcy przesyłowego oraz do wykonania wszystkich praw i obowiązków wynikających z zawartej jej imieniu umowy". Tym samym umocowanie to obejmowało windykację należności, zlecenie do wykonania wynikających z tej umowy praw i obowiązków. Z kolei pełnomocnictwa udzielonego przez J.G. dla FENIKS Korporacji Prawno Finansowej z dnia 10 października 2011r. wynika upoważnienie do reprezentowania go w sprawie "uzyskania należnych kwot za korzystanie przez przedsiębiorstwa przesyłowe gruntów" stanowiących jego własność "oraz do uregulowania stanu prawnego poprzez doprowadzenie do zawarcia odpłatnej umowy" pomiędzy nim jako właścicielem a przedsiębiorstwem przesyłowym. Pełnomocnictwa te nie objęły więc swym zakresem uzyskania informacji dotyczących instalacji znajdujących się na nieruchomościach skarżących, czyli i kwestionowania ich nieudzielenia. Co więcej z drugiego pełnomocnictwa nie wynika, by było ono udzielone również w imieniu A.G. . A nawet jeśliby uznać, iż J.G. działał także w imieniu żony, to udzielone przez niego pełnomocnictwo wykracza poza zakres pełnomocnictwa otrzymanego od mocodawczyni. Skoro wiec wniosek o udzielenie informacji publicznej nie był złożony przez podmiot należycie umocowany, nie można przyjąć, iż doszło do bezczynności po stronie [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. co z kolei wskazuje na bezzasadność niniejszej skargi. W przypadku przyjęcia przez Sąd istnienia umocowania do złożenia wniosku, Spółka zarzuciła kolejną okoliczność wskazującą na bezzasadność niniejszej skargi, jaką w jej ocenie jest brak interesu publicznego w uzyskaniu przez państwa A. i J.G. oczekiwanej informacji. Spółka podkreśliła, że istotne jest, by wniosek o udostępnienie informacji dotyczył spraw publicznych, czyli osoba zwracająca się o taką informację miała interes publiczny w uzyskaniu takich informacji. Z uwagi więc na fakt, iż o uzyskanie informacji publicznej wystąpił podmiot kierujący do spółki przede wszystkim żądania związane ze swoimi roszczeniami w zakresie bezumownego korzystania z nieruchomości oraz ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem trzeba przyjąć, że żądana informacja ma służyć wnioskodawcy w jego indywidualnych sprawach - strona gromadzi informacje dla lepszego przygotowania się do sprawy sądowej. Uzyskanie bowiem tych informacji mogłoby pozwolić na zapoznanie się z argumentacją obronną powołaną przez spółkę w ewentualnej sprawie sądowej. Tym samym nie mamy tu do czynienia z informacją o sprawach publicznych. Dostęp do informacji publicznej - jako instrument prawa publicznego, które z samego swego założenia nakierowane jest na zaspokajanie "dobra powszechnego" - nie może służyć wyłącznie załatwianiu indywidualnych spraw wnioskodawców, w dodatku prowadząc do nieusprawiedliwionego postawienia podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w pozycji już na starcie gorszej niż pozycja jednostki. Na końcu Spółka zaznaczyła, że na wypadek uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej przedsiębiorca ma obiektywną niemożność jego realizacji. Znaczna część dokumentacji archiwalnej Zakładu Gazowniczego w J. uległa zniszczeniu w związku z zalaniem archiwum Zakładu w latach dziewięćdziesiątych XX w. W związku z tym w przypadku wystąpienia przez podmiot z roszczeniem Spółka podejmuje działania mające na celu zgromadzenie pozostałej dokumentacji nie tylko w Zakładzie ale również w ramach występujących w jego strukturach rejonów czy innych jednostek organizacyjnych. W związku z tym proces taki trwa wiele miesięcy. W przypadku instalacji na nieruchomości skarżących w zasobach archiwalnych nie ostały się decyzje administracyjne dotyczące budowy czy remontu tej sieci. Tym samym przedsiębiorca w wyniku dokonanej weryfikacji dokumentacji, stwierdził, iż pozostaje w posiadaniu jedynie dokumentacji prywatnej z zakresu postępowania inwestycyjnego. Z tego względu nie jest w stanie udzielić żadnej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wnioskiem z dnia 7 stycznia 2012 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego Ł.B. wezwali [...] Spółkę Gazownictwa Telekomunikację Polską S.A. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], położonych w m. W. dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] stanowiących własność A. i J.G. przez którą przebiega sieć gazociągowa. Skarżący we wniosku podnieśli, że ww. nieruchomość nie została wywłaszczona na potrzeby budowy instalacji gazociągowych, jak też w żaden inny sposób nie zostało ograniczone ich prawo własności do tej nieruchomości; nie zawierali oni też żadnych umów w przedmiocie korzystania z nieruchomości, w tym nie została ustanowiona służebność przesyłu w rozumieniu art 3051 i nast. K.c. W końcowej części wniosku skarżący zwrócili się, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanej sieci gazociągowej. Odpowiedzi na powyższy wniosek [...] Spółka Gazownicza Sp. z o.o. w T. udzieliła pismem datowanym na 20 lutego 2012 r., informując, że w związku z koniecznością uzyskania dodatkowych informacji, stanowisko w przedmiotowej sprawie zostanie przedstawione niezwłocznie po zgromadzeniu koniecznej dokumentacji. W piśmie datowanym na 5 kwietnia 2012 r. Spółka poinformowała, że sieć gazowa została wybudowana zgodnie przepisami prawa obowiązującymi w roku budowy 1974. Państwo G. są odbiorcami paliwa gazowego, zaś usytuowanie gazociągu jest niezbędne dla zapewnienia dostaw gazu między innymi do budynku będącego ich własnością. Przedmiotowa sieć gazowa stanowi źródło zasilania lokalnego systemu dostaw gazu dla odbiorców w miejscowości W. Nawiązując do powyższego pisma, skarżący w piśmie z dnia 6 lipca 2012 r. po raz drugi zwrócili się o dokładne oznaczenie dokumentów na podstawie których została usytuowana sieć gazowa będąca własnością na działkach nr [...] ,[...] ,[...] oraz zostały przeprowadzone jej ewentualne remonty. Skarżący wskazali, że chodzi im o wskazanie znaku i daty wydania, organu wydającego, nazwy dokumentu czyli danych, które pozwolą na właściwą identyfikację dokumentów i pozyskanie ich od właściwego podmiotu. Odpowiadając na ww. na pismo skarżących, spółka w piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. poinformowała, że w związku z koniecznością uzyskania dodatkowych informacji z okresu budowy sieci gazowej, weryfikacja dokumentów przedłuża się, za co spółka przeprasza. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skarżący doprecyzowali wezwanie do podjęcia negocjacji z dnia 7 stycznia 2012 r. i wskazali propozycje wynagrodzenia za ustanowienie służebności oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu. Po raz kolejny wnieśli też o doręczenie odpisów decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń gazowych, o ile takowe były i o ile znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. W odpowiedzi z dnia 15 stycznia 2013 r. Spółka poinformowała, że nie widzi podstaw wypłaty żądanego wynagrodzenia. Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżących informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka ma obowiązek udzielenia żądanej informacji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że jak wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] następcą prawnym [...] Spółki Gazowniczej Sp. z o.o. w T. jest obecnie [...] Sp. z o.o. w W. Wyjaśnić należy również, że przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych była już kwestia statusu prawnego m.in. przedsiębiorstw energetycznych czy reż operatorów telekomunikacyjnych w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwa takie są podmiotami obowiązanymi do udzielania informacji publicznej. Przeważająca część orzecznictwa wypowiedziała się za potraktowaniem wskazanych podmiotów, jako zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 851/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 208/12). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest także [...]Sp. z o.o. w W. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W uchwale z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno co prawda wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom, jednak nie można z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Działalność strony przeciwnej do skarżącej obejmuje m.in. poszukiwania i eksploatację złóż gazu ziemnego i ropy naftowej oraz import, magazynowanie, obrót i dystrybucję paliw gazowych i płynnych. Zgodnie z definicją celu publicznego zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 poz. 651 ze zm.), celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Sądu, z uwagi na wagę i zakres zadań wykonywanych przez [...] S.A., a przede wszystkim obowiązki tego podmiotu jako operatora systemu dystrybucyjnego gazu, a także mając na uwadze brzmienie powołanego wyżej art. 6 pkt 2 ustawy, przedsiębiorstwo to należy zaliczyć (podobnie jak [...] S.A.) do przedsiębiorstw użyteczności publicznej, wykonujących zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym uznać należy, że [...] Sp. z o.o. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. To z kolei sprawia, że podmiot ten zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżących o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Oznacza to, że spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić kserokopie decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy sieci gazowych albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Podkreślić w tym miejscu należy, że żądanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawarte w piśmie skarżących z dnia 7 stycznia 2012 r., podtrzymane zostało w piśmie z dnia 6 lipca 2012 r. Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy spółka prawa handlowego, w tym wypadku [...] Sp. z o.o. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Przepis art. 2 ustawy stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej można uznać każdą informację dotyczącą okoliczności stanowiącej wyodrębniony przedmiot zainteresowania określonego podmiotu lub choćby hipotetycznej grupy osób, dotyczący funkcjonowania władzy publicznej. Wyliczenie zawarte w art. 6 ustawy ma przy tym jedynie charakter przykładowy. W ocenie Sądu udostępnienie żądanych przez skarżących dokumentów ma charakter informacji publicznej i nie powinno być zaliczane do informacji przetworzonej z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury gazowej są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07). Odnosząc się do podniesionego w odpowiedzi na skargę zarzutu braku umocowania pełnomocnika skarżących występowania w ich imieniu o udzielenie informacji publicznej wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, a stosowanie w nim przepisów k.p.a. ma charakter wyjątkowy i ogranicza się do przypadków wprost wymienionych w ustawie. Artykuł 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępnie do informacji publicznej dopuszcza możliwość wystąpienia z wnioskiem o udzielnie informacji publicznej każdemu, bez wykazania interesu prawnego lub faktycznego (za wyjątkiem żądania udostępnienie informacji przetworzonej) dlatego w tym sensie nie jest istotnym, kto tej informacji żąda. Jak wskazał Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SAB/Lu 10/12 wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi nawet w pełni być zidentyfikowana, tym bardziej, że nie musi wykazywać ani interesu faktycznego ani prawnego (o ile nie dotyczy udzielenia informacji przetworzonej) (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r., II SAB/Wa 259/10). Z tego względu, brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi braku formalnego w rozumieniu art. 64 § 2 kpa i nie powoduje skutków, o których mowa w tym przepisie (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2007 r., II SAB/Wa 86/07, wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Z tych samych przyczyn, za brak formalny nie można również uznać braku pełnomocnictwa lub dokumentu potwierdzającego umocowanie określonych osób do reprezentowania osoby prawnej. W kontekście tych rozważań w realiach niniejszej sprawy za nietrafne należy uznać domaganie się przez stronę przeciwną do skarżącej szczególnego upoważnienia w treści pełnomocnictwa do realizacji w imieniu mocodawców prawa do informacji publicznej. Umocowanie do dochodzenia roszczeń cywilnych związanych z działalnością operatora sieci gazowej jest wystarczające do wystąpienia do tego podmiotu przez upoważnionego pełnomocnika z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dotyczącej bezpośrednio jego działalności, gdyż wniosek ten związany jest z treścią takiego pełnomocnictwa, czego nie umniejsza w żaden sposób ewentualna intencja i cel dla jakich został on złożony np. gdy pozyskana informacja publiczna może być potencjalnie wykorzystana w dochodzeniu wspomnianych roszczeń cywilnych . Podsumowując stwierdzić należy, że ponieważ [...] Sp. z o.o. w W. do dnia rozprawy przed sądem administracyjnym nie zakończyła postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę Spółka wskazała m.in. iż w przypadku instalacji na nieruchomości skarżących w zasobach archiwalnych nie ostały się decyzje administracyjne dotyczące budowy czy remontu tej sieci, a przedsiębiorca w wyniku dokonanej weryfikacji dokumentacji, stwierdził, iż pozostaje w posiadaniu jedynie dokumentacji prywatnej z zakresu postępowania inwestycyjnego to jednak skarżący nie zostali zawiadomieni o tym fakcie przez zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie. Podobnie dopiero na rozprawie, na której nie byli reprezentowani skarżący pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w W. wyjaśnił, co Spółka rozumie przez sformułowanie "dokumentacja prywatna". Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd w pkt I wyroku zobowiązał [...] Sp. z o.o. w W. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku A.G. i J.G. z dnia 7 stycznia 2012 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż przedmiotowa spółka zgodnie z oświadczeniem jej pełnomocnika z dnia 5 lipca 2013r.9 (k.58) oraz treścią aktualnego odpisu KRS jako następca prawny [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w T. wstąpiła w przedmiotowym postępowaniu w jej miejsce jako strony przeciwnej do strony skarżącej. Stwierdzając w pkt II wyroku, że zaistniała w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakter rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, iż jak wynika z akt sprawy skarżona spółka odpowiadała systematycznie na pisma skarżących i informowała ich o podejmowanych w sprawie czynnościach. Z pism z dnia 22 lutego 2012r.,oraz 14 sierpnia 2012 r. wynika nawet, że spółka podjęła czynności zmierzające do zgromadzenia i odszukania wnioskowanej dokumentacji, o czym poinformowała wnioskodawcę. Ponadto stwierdzając, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd wziął pod uwagę również i to, że naruszenie określane jako rażące musi mieć charakter oczywisty i nie może wynikać z różnych interpretacji przepisów prawa. Tymczasem kwestia zakwalifikowania operatora sieci gazowej jako podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej nie wynika wprost z przepisów prawa i może wywoływać rozbieżności. Uznając , iż wspomniana bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa Sąd uwzględnił przy tym także okoliczność, iż skarżone przedsiębiorstwo jest jednym z największych przedsiębiorstw w Polsce i dokumentacja, o którą wnioskują skarżący może znajdować się w różnych jednostkach organizacyjnych Spółki. Zrozumiałym jest więc, że jej zgromadzenie z uwagi na skalę przedsięwzięcia może być obiektywnie utrudnione. O kosztach orzeczono w pkt III na mocy art. 200 p.p.s.a.