IV SAB/Wr 79/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowo administracyjne; II. zwrócić skarżącej E. Ł. kwotę 100 (słownie: sto) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wnioskiem w formie elektronicznej z dnia 3 kwietnia 2013 r., adresowanym do Starostwa Ś., E. Ł. (dalej: skarżąca) domagała się pisemnego udostępnienia informacji publicznej dotyczącej Powiatu Ś. w następującym zakresie, a mianowicie: "1. w jaki sposób władze powiatu zapewniają, że na terenie pomieszczeń publicznych będących bezpośrednio lub pośrednio przez nie zarządzanymi: a) krzyże tam wiszące nie będą zdejmowane pomimo żądań osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich czy nazistowskich; b) krzyże mają prawo być tam zawieszane pomimo protestów osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich czy nazistowskich; c) obok krzyży mogą być zgodnie z zasadą wzajemnego poszanowania i tolerancji wieszane symbole innych religii, których kult nie sprzeciwia się podstawowym zasadom porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności w których reguły wierzeń nie mają związku z szerzeniem zła, nienawiści, destrukcji, przestępczości; d) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do godła lub flagi Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie prymatu prawa religijnego nad prawem państwowym, w szczególności godło nie jest umieszczone poniżej symboli religijnych, ani nie jest mniejszych rozmiarów od symboli religijnych; e) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do siebie, że mogłyby wywoływać poczucie dominacji któregoś z nich w stosunku do pozostałych; f) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być umieszczone na tyle blisko godła Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie zatracenia rozdziału państwa od Kościoła lub od innych związków wyznaniowych; g) krzyż lub inne symbole religijne umieszczone na ścianach powinny być otaczane nie mniejszą czcią niż godło i flaga państwowe, w szczególności krzyż nie może wisieć obrócony o 180 stopni z postacią Chrystusa głową skierowaną ku dołowi". Ponadto tym samym wnioskiem skarżąca domagała się podania : 2. " czy na terenie powiatu (w tym na terenie jednostek podległych organom powiatu) obowiązują jakiekolwiek akty prawne , których przedmiot regulacji - dotyczy kwestii przedstawionych powyżej, a jeśli nie to, czy mają miejsce w powiecie prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa w kierunku wdrożenia tego typu lub podobnych regulacji mających na celu prawne uregulowanie zawieszania symboli religijnych zgodnie z konstytucyjnymi zasadami poszanowania religii, ich równouprawnienia oraz rozdziału państwa od kościołów i związków wyznaniowych, a jeśli tak, to podania, czego one konkretnie dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad projektami, jaki jest zakres przedmiotowy tych projektów, jakie są założenia i ustalenia do tych projektów, jaki jest ich tekst, jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi." W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Ś. pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. (doręczonym skarżącej w dniu 23 kwietnia 2013 r.) poinformował ją, że zagadnienia poruszane w pkt. 1 wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, oraz że organy Powiatu Ś. nie podejmowały uchwał w powyższych sprawach i nie trwają prace mające na celu uregulowanie tych zagadnień. W dniu 25 kwietnia 2013 r. E. Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, podnosząc zarzut przekroczenia terminów do załatwienia sprawy oraz domagając się wymierzenia organowi grzywny, jeśli nie przekaże on akt sprawy w terminie 15 dni od daty otrzymania skargi. W odpowiedzi na skargę organ zarzucił, że skarżąca otrzymała wnioskowaną informację. Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału IV wyznaczył rozprawę w tej sprawie na dzień 9 lipca 2013 r. Pismem procesowym z dnia 28 czerwca 2013 r. skarżąca cofnęła skargę na bezczynność organu wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., tekst jedn. Dz. U. 2012r. poz.270) (zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie E. Ł. w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. Niewątpliwie w dacie wpływu niniejszej skargi do Starostwa Powiatowego w Ś. Ś. organ nie pozostawał w bezczynności , gdyż zareagował wcześniej - w ustawowym terminie - na przedmiotowy wniosek , doręczając skarżącej w dniu 23 kwietnia 2013r. odpowiedź na ten wniosek . W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Orzeczenie w pkt II sentencji postanowienia znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a