II SA/Wa 716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej Z. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z., powołując się na art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w dniu 24 stycznia 2013 r. wystąpił do Ministra Finansów z prośbą o udostępnienie kserokopii dokumentu, tj. wniosku o derogację dla Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, przedłożonego przez Ministra Finansów. Wnioskodawca podał w piśmie, że żądana informacja jest informacja publiczną w rozumieniu art. 1 ust. powołanej ustawy, ponieważ dotyczy ona działalności organów reprezentujących Rzeczypospolitą Polską w zakresie wynikającym z powyżej określonej dyrektywy, a kwestia systemu podatku od towarów i usług przy sprzedaży nowych pojazdów w roku 2014 r. i latach następnych jest zagadnieniem dotyczącym kilku tysięcy przedsiębiorców i potencjalnych nabywców pojazdów. Minister Finansów, działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Minister Finansów w dniu [...] lutego 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia żądanego dokumentu. Minister Finansów w uzasadnieniu decyzji podał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy udostępniania wszelkiego typu informacji publicznej. Jak stanowi bowiem art. 1 ust. 2 powołanej ustawy, jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb do informacji będących informacjami publicznymi. Ograniczenie udostępnienia informacji publicznej oznacza, że została ona wyłączona z kategorii informacji podlegających udostępnieniu. Udostępnienie wnioskodawcy kserokopii przedmiotowego dokumentu, który został skierowany do Komisji Europejskiej, następuje na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Z art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez instytucję, może zostać nie udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez te instytucje, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny. Z uwagi na trwającą procedurę derogacyjną objętą przedmiotowym wnioskiem należy odmówić udostępnienia tego dokumentu, gdyż jego udostępnienie może mieć negatywny wpływ na toczącą się procedurę derogacyjną. Kwestia co do możliwości udostępnienia żądanej informacji była konsultowana z Komisja Europejską na podstawie art. 5 przedmiotowego rozporządzenia, która w udzielonej odpowiedzi zaznaczyła że udostępnienie przedmiotowego wniosku poważnie naruszy proces podejmowania decyzji. Z. w dniu 1 marca 2013 r. złożył do Ministra Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił organowi, że wydał decyzję z naruszeniem następujący przepisów: 1) art. 4 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że udzielenie wnioskowanej informacji publicznej poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Komisję Europejską, podczas gdy okoliczność taka nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca; 2) art. 5 rozporządzenia, polegające na jego zastosowaniu w sprawie, podczas gdy zgodnie z dyspozycją tego przepisu ma on zastosowanie tylko wtedy, kiedy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej występuje tylko instytucja określona w rozporządzeniu, a nie zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej związek pracodawców, jakim jest Z.. Z. podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie przez Ministra Finansów informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 24 stycznia 2013 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Minister Finansów w dniu [...] marca wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje poprzedzającą. Minister Finansów w uzasadnieniu decyzji podał, że w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. wskazano, iż udostępnienie kserokopii dokumentu skierowanego do Komisji Europejskiej, tj. "Wniosku o derogację dla Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 395 dyrektywy Rady 2006/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej", dotyczącego pojazdów samochodowych, paliwa do ich napędu oraz innych wydatków eksploatacyjnych następuje na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, które pozostają w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w relacji lex specialis – lex generalis. Zgodnie z art. 19 powołanego rozporządzenia, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto jego art. 2 ust. 3 stanowi, iż niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia, dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez instytucje, może zostać nie udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny. Z powyższego wynika, że przepisy rozporządzenia mają zastosowanie zarówno do dokumentów sporządzonych przez instytucje, jak też do dokumentów, które zostały otrzymane przez instytucje, które odnoszą się do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez tę instytucję. Rozporządzenie obejmuje zatem będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek o derogacje, który został skierowany do Komisji Europejskiej. W świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia dana instytucja do której wpłynął dokument jest właściwa do zajęcia stanowiska, czy ujawnienie jego treści poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję. Minister Finansów nie jest właściwy do rozstrzygnięcia powyższej kwestii, stanowisko co do możliwości udostępnienia przedmiotowego dokumentu było konsultowane z Komisją Europejską na podstawie art. 5 rozporządzenia. W udzielonej odpowiedzi, Komisja Europejska wyraźnie zaznaczyła, iż udostępnienie wniosku o derogację poważnie naruszy proces podejmowania decyzji. Minister Finansów nie podziela zarzutu Z., że kwestia udostępnienia żądanej informacji nie podlegała konsultacji z Komisją Europejską, gdyż art. 5 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do instytucji wymienionych w rozporządzeniu, co wynika z jego art. 1 lit. a). Decyzja Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, że Minister Finansów wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy prawa materialnego: 1) art. 4 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że udzielenie wnioskowanej informacji publicznej poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Komisję Europejską, podczas gdy okoliczność taka nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca; 2) art. 5 rozporządzenia, polegające na jego zastosowaniu w sprawie, podczas gdy zgodnie z hipotezą tego przepisu ma on zastosowanie tylko wtedy kiedy z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej występuje tylko "instytucja", która jest określona w rozporządzeniu jako Komisja Europejska, rada lub Parlament Europejski, którą tym samym nie jest mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej związek pracodawców jakim jest Z.. Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych i wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Minister Finansów jest organem mieszczącym się w pojęciu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Wyraz "informacja" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż wyraz "dokumenty" i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Należy jednak podnieść, że to dokument - w szerokim tego słowa rozumieniu - będzie podstawowym nośnikiem informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej może być realizowane indywidualnie przez obywateli, jak też w ramach jednostek organizacyjnych, osób prawnych i dobrowolnych zrzeszeń, na co wskazuje treść art. 12 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Ustawodawca w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidział wyjątki od zasady jawności informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw. W powyżej określonych przypadkach odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z powyżej przytoczonym przepisem. Ustawodawca w art. 1 ust. 2 powołanej ustawy zamieścił powiązaną z powyższymi przepisami "normę kolizyjną", wedle której to normy, przepisy ustawy nie naruszają innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. To właśnie odmowa dostępu do informacji publicznej jest istotą sporu w niniejszej sprawie, przy czym wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej Minister Finansów powołał się na art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. UE.L.2001.145.43). W tej sytuacji należało ustalić, czy – po pierwsze – dostęp do żądanej informacji publicznej regulowany jest odmiennie w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, a po drugie – w dalszej konsekwencji, czy art. 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia został przez Ministra Finansów właściwie zastosowany, tzn. czy przepis ten mógł stanowić podstawę do odmowy udzielenia Z. żądanej informacji publicznej. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że przepisy prawa europejskiego mieszczą się w zakresie przedmiotowym pojęcia "inne ustawy" użytego w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o ile przepisy te stosuje się bezpośrednio i nie wymagają implementacji. Do przepisów tych niewątpliwie należy przedmiotowe rozporządzenie. Czy zatem art. 4 ust. 3 rozporządzenia mógł stanowić podstawę decyzji Ministra Finansów o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Na tak zadane pytanie, należy odpowiedzieć negatywnie, co oznacza, że w ocenie Sądu, Minister Finansów niewłaściwie zastosował ten przepis. Podać należy, że w art. 1, 2, 3 i 6 rozporządzenia zostały określone zasady i tryb dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji zainicjowanego przez obywatela Unii Europejskiej oraz inne wskazane w rozporządzeniu podmioty. Poza wyjątkiem określonym w jego art. 5, w rozporządzeniu nie został uregulowany tryb dostępu do dokumentów pozostających w dyspozycji instytucji, w sytuacji gdy wniosek został złożony do organu władzy publicznej państwa członkowskiego i dotyczy dokumentu niepochodzącego od instytucji, a będącego w jej dyspozycji. Podkreślić należy, że regulacja zawarta w art. 5 rozporządzenia nie pozwala na przyjęcie, że przepisy rozporządzenia mogą stanowić samoistna podstawę do odmowy udzielenia informacji publicznej przez państwo członkowskie. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, państwo członkowskie konsultuje się z zainteresowaną instytucja w celu podjęcia decyzji, która nie zagrozi realizacji celów niniejszego rozporządzenia, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu. Państwo członkowskie może zamiast tego przekazać wniosek instytucji. Przytoczony przepis rozporządzenia mówi zatem o dokumencie pochodzącym od instytucji i będącym w posiadaniu państwa członkowskiego, a żądany przez Z. we wniosku o udostępnienie informacji publicznej dokument jest dokumentem pochodzącym od państwa członkowskiego. Powyższe uwagi odnoszą się również do powołanego przez Ministra Finansów, jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i decyzja ją poprzedzającej art. 4 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, instytucje odmawiają dostępu do dokumentu w przypadku, gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę: a) interesu publicznego w odniesieniu do: – bezpieczeństwa publicznego, – obrony i spraw wojskowych, – stosunków międzynarodowych, – finansowej, pieniężnej lub gospodarczej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego; b) prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony danych osobowych. Instytucje odmawiają dostępu do dokumentu w przypadku, gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę: – interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej, – postępowania sądowego lub opinii prawnej, – celu kontroli, dochodzenia lub audytu, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję na użytek wewnętrzny lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się do spraw, w przypadku których decyzja nie została podjęta przez instytucję, nie zostaje udzielony, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny. Dostęp do dokumentu zawierającego opinie na użytek wewnętrzny jako część obrad i wstępnych konsultacji w ramach zainteresowanej instytucji nie zostaje udzielony nawet po podjęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny. W odniesieniu do dokumentów stron trzecich instytucja konsultuje się ze stroną trzecią w celu oceny, czy wyjątek przewidziany w ust. 1 lub 2 ma zastosowanie, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu. Państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody. Jeśli jakiekolwiek wyjątki dotyczą jedynie części dokumentu, którego dotyczy wniosek o ujawnienie, pozostałe części dokumentu zostają ujawnione. Wyjątki ustanowione w ust. 1-3 mają zastosowanie wyłącznie przez okres, w którym ochrona ta jest uzasadniona ze względu na treść dokumentu. Wyjątki mogą być stosowane przez okres nieprzekraczający 30 lat. W przypadku dokumentów objętych wyjątkiem ze względu na prywatność lub interesy handlowe oraz w przypadku dokumentów sensytywnych, wyjątki mogą, jeśli to konieczne, obowiązywać nadal po tym okresie. Powyżej przytoczony przepis normuje wyjątki od dostępu do dokumentów będących przedmiotem wniosku kierowanego do instytucji, a nie do państwa członkowskiego. Sama zaś okoliczność, że przepis ten przewiduje ograniczenia w dostępie do dokumentu otrzymanego przez instytucję, czyli także dokumentu objętego wnioskiem Z. nie zmienia adresata normy wynikającej z art. 4 rozporządzenia, którym w dalszym ciągu jest instytucja. Uprawnienia zaś państwa członkowskiego przewidziane w tym przepisie są uprawnieniami wytwórcy dokumentu, a nie kompetencjami organu rozpoznającego wniosek. Unormowanie to nie może wyłączać ogólnych unormowań dotyczących zakresu podmiotowego rozporządzenia (art. 2 ust. 1 i 2), skoro w tym zakresie, jak już wskazano, regulacja wyjątkową pozostaje art. 5 rozporządzenia. Reasumując stwierdzić należy, że Minister Finansów nie mógł uczynić z art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej i błędnie przyjął, że zawarte w nim uregulowanie stanowi odrębny tryb dostępu do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister Finansów rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany jest rozpoznać wniosek Z. z uwzględnieniem powyższych uwag i jednocześnie zobowiązany jest dokonać oceny, czy w sprawie, pomimo zmiany stanu faktycznego (złożenie nowego wniosku o derogację) nie występują ograniczenia wynikające z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a), art. 200 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.