II SAB/Kr 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. M. na bezczynność "A" S.A w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej skargę oddala W dniu 10 czerwca 2011 r. I. M. skierowała do "A" S.A. wezwanie do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za bezumowne korzystanie przez "A" S.A. z działki rolnej nr [...] oraz działek budowlanych nr [...], [...] położonych w D. oraz ustanowienia na tych działkach służebności przesyłu za wynagrodzeniem. I. M. wskazała, że ww. działki stanowią jej własność, a znajduje się na nich część linii służącej do przesyłu energii. Podkreśliła też, że wg jej wiedzy przedmiotowa nieruchomość nie została wywłaszczona na potrzeby budowy tej instalacji, w żaden inny sposób nie zostało ograniczone prawo własności do tej nieruchomości, nie zawierano też żadnych umów w przedmiocie korzystania przez [...] z jej nieruchomości ani nie została ustanowiona służebność przesyłu w rozumieniu Kodeksu cywilnego. I. M. wskazała, że odpowiedzi na wezwanie do podjęcia negocjacji oczekuje w terminie 30 dni. Zaznaczyła też, że w przypadku, gdy [...] S.A. zaprzeczy przedstawionemu w wezwaniu stanowi faktycznemu i prawnemu, wnosi o dokładne wskazanie wszelkich decyzji administracyjnych, z których [...] S.A. wywodzi prawa do opisanych linii służących do przesyłu energii oraz udostępnienie kserokopii tych decyzji. I. M. powołała się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "udip". Pismem z dnia 29 czerwca 2011 r. "B" S.A. Oddział we W. (podmiot należący do Grupy "A") zwrócił się do I. M. o udokumentowanie prawa własności do nieruchomości poprzez przesłanie historiografii działek (podziały, scalenia, poszczególni właściciele na przestrzeni lat licząc od 1969 r. itp.) oraz czytelnej kopii aktu notarialnego umowy kupna/sprzedaży nieruchomości, na których posadowiona jest przedmiotowa infrastruktura elektroenergetyczna. Zwrócono się również o załączenie czytelnej i pełnej mapy geodezyjnej do celów opiniodawczych ww. działek w skali 1:500 lub 1:1000 z zaznaczonymi granicami omawianych działek oraz przebiegiem na nich linii energetycznych z zaznaczeniem słupów wraz z danymi na nich widniejącymi. W odpowiedzi na pismo z dnia 29 czerwca 2011 r. I. M. przesłała kserokopie aktów notarialnych (repertorium A nr [...], nr [...] oraz nr [...]), a także kserokopię mapy dla działek [...], [...], [...] obręb D. w skali 1:1000. I. M. ponowiła wniosek o zajęcie stanowiska odnośnie żądań wskazanych w wezwaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. "A" S.A. Oddział we W. stwierdził, że I. M. nie przestawiła historiografii działek, na których posadowiona jest infrastruktura elektroenergetyczna. Zwrócono się więc ponownie do I. M. o załączenie mapy geodezyjnej do celów opiniodawczych działki nr [...] w skali 1:500 lub 1:1000 z zaznaczonymi granicami omawianej działki oraz przebiegiem na niej linii energetycznej z zaznaczeniem słupów wraz z danymi na nich widniejącymi. Następnie pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. I. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność "A’ S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek zawarty w wezwaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 udip przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 udip. Skarżąca domagała się stwierdzenia bezczynności "A’ S.A. w K., zobowiązania tego podmiotu do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są "zadaniami publicznymi". Dlatego żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżąca podkreśliła, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała jakichkolwiek dokumentów, o których udostępnienie wnioskowała w wezwaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. ani też nie zostało wydane rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę "A’ S.A. z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniesiono, że przedsiębiorstwo energetyczne nie jest organem, czy też podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 udip, a pkt 5 tego przepisu również nie ma zastosowania do "A’ S.A. Zdaniem Spółki wystąpienie skarżącej dotyczy prywatnego majątku przedsiębiorstwa, nie dotyczy "sprawy publicznej", a zatem nie rodzi obowiązku udzielania informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Odnośnie kwestii formalnych związanych z wniesieniem skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wyjaśnić trzeba, że Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 udip przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem kpa nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie udip, które mają charakter czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Wprawdzie art. 52 § 3 ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Natomiast udip nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania). Dlatego należy zgodzić się z twierdzeniami skargi i uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ppsa. W niniejszej sprawie nie było więc podstaw do odrzucenia skargi. W tym miejscu ustosunkować się należy do podniesionego w odpowiedzi na skargę zarzutu, że informacje, których udzielenia żądała skarżąca, nie stanowiły informacji publicznej, a więc "A" S.A. nie miała obowiązku postępować według trybu przewidzianego w udip. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie udip. Zgodnie z art. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/04). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1009/05). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2043/05). Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Niezasadnie zatem w odpowiedzi na skargę podniesiono, że przedsiębiorstwo energetyczne, jako spółka prawa handlowego, nie ma obowiązku udzielenia żądanej informacji publicznej. Kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. Z treści art. 4 ust. 1 udip wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 udip zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Sąd podzielając pogląd, że przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 udip, podziela też pogląd, że nie tylko w zakresie, w jakim przedsiębiorstwo wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, realizuje ono zadania publiczne. Jak wskazał NSA "obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 udip. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip". Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w ww. przepisie, realizuje ono zadania publiczne, a zatem informacje odnoszące się do tych zadań są informacjami publicznymi. Ponadto przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek udzielenia informacji na temat sprawy niemieszczącej się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, ale jedynie wówczas, gdy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip. Podsumowując zatem, należy podkreślić, że przedsiębiorstwo energetyczne, do którego skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, miało obowiązek rozpoznania wniosku zawartego w wezwaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. w przewidzianej prawem formie. Zaznaczyć trzeba, że wnioskowana przez skarżącą informacja nie powinna być zaliczona do informacji przetworzonej, ponieważ ich wskazanie przez "A’ S.A. nie wymaga wytworzenia nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Odnośnie trybu postępowania z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wyjaśnić trzeba, że z art. 10 udip wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 i ust. 2 udip do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 ustawy stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro więc, według art. 16 ust. 1 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, to również odmowa udzielenia informacji publicznej przez inny podmiot zobowiązany następuje w drodze decyzji. Skoro z przedstawionych powyżej rozważań wynika, że wniosek I. M. skierowany do przedsiębiorstwa energetycznego powinien być rozpatrzony w trybie przewidzianym w udip, zasadnym jest zbadanie, czy "A’ S.A. pozostawał w bezczynności co do rozpatrzenia tego wniosku. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ppsa, przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 ppsa do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei w przypadku bezzasadności skargi na bezczynność podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. W ocenie Sądu skarga I. M. jest niezasadna i podlega oddaleniu, ponieważ w kontrolowanej sprawie nie nastąpiła zarzucana w skardze bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W skardze, złożonej przez radcę prawnego reprezentującego skarżącą, wprost powołano się na wniosek z dnia 10 czerwca 2011 r., zarzucając nieudzielenie informacji wskazanych we wniosku. Jednakże jak wynika z akt (k. 8) wniosek, na który powołuje się pełnomocnik skarżącej, stanowi wezwanie skierowane do "A’ S.A. o podjęcie negocjacji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości skarżącej oraz ustanowienia służebności przesyłu. W wezwaniu tym wyznaczono spółce "A" trzydziestodniowy termin do udzielenia odpowiedzi pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. Pismo to zawierało również ewentualny wniosek o udzielenie informacji objęty jednak warunkiem, że jeśli wzywany przeczy przedstawionym okolicznościom, to wówczas wzywa się go na podstawie przepisów udip o wskazanie oraz przedstawienie kserokopii wszelkich decyzji administracyjnych, z których "A" S.A. wywodzi prawo do linii przesyłowej. Należy mieć przy tym na uwadze, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej wprost sformułował w skardze zarzut bezczynności odnoszącej się właśnie co do tego wniosku złożonego pod warunkiem i zawartego w piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na powyżej opisane wezwanie do podjęcie negocjacji, "A" S.A. udzieliła odpowiedzi w pismach z dnia 29 czerwca 2011 r. i 17 kwietnia 2012 r., w których nie zaprzeczyła istniejącemu stanowi faktycznemu i prawnemu, domagając się jedynie dostarczenia przez skarżącą dodatkowych dokumentów potrzebnych do ustosunkowania się do roszczeń I. M.. Podkreślić trzeba, że do skutecznego zarzucenia bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, musi zostać wykazane, że złożono stosowny wniosek i organ nie uczynił wnioskowi zadość. Wniosek o udzielenie informacji publicznej, aby był skuteczny, powinien w sposób konkretny i jednoznaczny zawierać żądanie udostępnienia informacji. Natomiast pismo z dnia 10 czerwca 2011 r. zawiera ewentualne żądanie, które jest obłożone przez samego wnioskodawcę warunkami, w tym wezwaniem o dokonanie oceny okoliczności, których dopiero określone spełnienie nakazuje udzielić wezwanemu udzielenie informacji publicznej. Zdaniem Sądu warunek postawiony w tym piśmie przez profesjonalnego pełnomocnika – nie ziścił się. Wobec tak sformułowanego wezwania nie można uznać, aby "A" S.A. pozostawał w bezczynności co do udzielenia informacji publicznej, ponieważ z pism kierowanych przez "A" do pełnomocnika skarżącej w żaden sposób nie wynika, by "A" zaprzeczał stanowi faktycznemu i prawnemu przedstawionemu przez pełnomocnika skarżącej. Pomiędzy stronami prowadzona była korespondencja zmierzająca do wyjaśnienia istotnych okoliczności i dlatego nie można przyjąć, że "A" S.A. zaprzeczył okolicznościom faktycznym i prawnym wskazanym w piśmie pełnomocnika skarżącej z 10 czerwca 2011 r. Zatem warunek "uruchamiający" tę część pisma, w której zawarto żądanie udzielenia informacji publicznej, nie został spełniony. W konsekwencji należy przyjąć, że skarga na bezczynność była przedwczesna, gdyż dopiero w razie zaprzeczenia ze strony "A" S.A. okolicznościom przedstawionym w wezwaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. rozpocznie bieg termin do rozpatrzenia przez ten podmiot tak sformułowanego wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ppsa.