II SA/Sz 479/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2013r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...]r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Burmistrz ustalił I.K. warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie altany na działce o nr ewidencyjnym [...]. Niniejsza decyzja została doręczona stronie w dniu [...]. Pismem z dnia [...], skierowanym do Burmistrza I. K. wniosła o zmianę ww. decyzji, który dotyczy ustalenia warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego w zakresie wskaźnika łącznej powierzchni istniejącej i planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, który w decyzji został określony. Decyzją z dnia [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 155 kpa, w wyniku rozpatrzenia ww. wniosku strony z dnia [...], odmówił zmiany ostatecznej decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W dniu [...] I. K. złożyła odwołanie od ww. decyzji Burmistrza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ocenił przesłanki zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. Pismem z dnia [...] I.K. złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 155 kpa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie § 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędne zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie altany ogrodowej. Wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, za organem I instancji, iż pismo skarżącej z dnia [...] stanowi wniosek o zmianę - w trybie art. 155 kpa - ww. decyzji Burmistrza z dnia [...]. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 9 k.p.a. stanowi zaś, iż organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Obowiązek informowania stron ciąży na organach administracji zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi nie mając przygotowania pozwalającego na ich rozeznanie. Zgodnie z treścią art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Jednakże przy ocenie, czy wniesione przez stronę pismo jest odwołaniem, należy kierować się nie tylko treścią pisma ale również tym, czy pismo to zostało wniesione w terminie do złożenia odwołania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 stycznia 1988 roku, SA/Wr 815/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 31 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96, OSNAPiUS 1997, nr 2, poz. 16). Z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżąca najpóźniej w dniu [...]. złożyła do Urzędu Miejskiego pismo skierowane do Burmistrza, w którym wniosła o zmianę decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]. Przy czym pismo to złożyła w terminie do wniesienia odwołania od ww. decyzji, która została jej doręczona w dniu [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyło przepisy art. 7 i art. 9 oraz art. 127 - 129 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem jeżeli pismo skarżącej zostało wniesione w ustawowym terminie do wniesienia odwołania i wyrażało niezadowolenie z rozstrzygnięcia decyzji niebędącej - wbrew temu co stwierdziły organy orzekające w sprawie - decyzją ostateczną, powinno ono podlegać rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji. Dodać należy również, że jeżeli organ I instancji miał wątpliwości, czego w istocie dochodzi skarżąca, powinien był pouczyć stronę - w trybie art. 9 k.p.a. - o jej prawach i obowiązkach i zażądać od niej stosownych wyjaśnień, czego jednak nie uczynił. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zakresie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.