II OZ 764/13

Dnia 18 września 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 980/13 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 980/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. A. G., wniósł za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] orzekającej o udzieleniu Burmistrzowi Miasta Przasnysz pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu brzegowego kanalizacji deszczowej na dz. nr [...] do rzeki [...] oraz wprowadzenie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z terenu parkingu miejskiego na dz. nr [...] przy ul. [...] w Przasnyszu do rzeki [...]. Do skargi dołączony został wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że umieszczenie wylotu kanalizacji poniżej wód wezbranych, zależnie od poziomu wód wezbraniowych, sprawi, że zamknięty wylot uniemożliwi spływ wód opadowych i roztopowych z parkingu i spowoduje przelewanie się ich przez krawężnik w najniższe miejsce, czyli na posesję i budynek skarżącego. Zalany wylot spowoduje zalewanie działki skarżącego przez układ podłączonej do niego kanalizacji. Naczynia połączone doprowadzą wody wezbraniowe na posesję skarżącego, a bardzo wysoki poziom i stały przepływ wód gruntowych powoduje zarastanie układów kamieniem. Nieprawidłowe funkcjonowanie wylotu i niedomknięcie klapy doprowadzać będzie do cofki. Skarżący argumentował, że z jego obserwacji wynika, że zaproponowany układ jest nieszczelny, woda gruntowa przedostaje się do kanalizacji, co niweczy działanie wału przeciwpowodziowego i znikomą retencję kanałową małego układu. W ocenie skarżącego, lokalizowanie urządzeń wodnych – kanalizacji z wpustami, separatorem i wylotem – na terenie zalewowym zagraża jego bezpieczeństwu i jest sprzeczne z intencją Prawa wodnego. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nie przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pierwszej instancji. W kontekście przedmiotu niniejszej sprawy, dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie mieści się w sprecyzowanej, w przytoczonym przepisie art. 135, definicji: "granic danej sprawy". Sąd pierwszej instancji stoi na stanowisku, że kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania nie rozciąga się na badanie przesłanek zastosowania na podstawie art. 135 powołanej ustawy środków w niej przewidzianych w stosunku do decyzji objętej tymże odwołaniem. Postanowienie to jest wyłącznie rozstrzygnięciem formalnym, w którym ocenie podlegają przesłanki procesowe, podczas gdy kontrola legalności decyzji administracyjnej obejmuje nadto ocenę przesłanek materialnoprawnych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu, analiza zgodności z prawem decyzji pierwszej instancji jest wyłączona. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć jedynie zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że ww. wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Przasnyskiego Skarżący próbował objąć akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. Wszczęta skargą Skarżącego do WSA w Warszawie sprawa sądowoadministracyjna dotyczy w zakresie przedmiotowym stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i jest następstwem wydania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji Starosty Przasnyskiego. Sprawa administracyjna i będąca jej następstwem sprawa sądowoadministracyjna – rozumiane proceduralnie - są następstwem sprawy, w której Starosta Przasnyski wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], orzekającą o udzieleniu Burmistrzowi Miasta Przasnysz pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu brzegowego kanalizacji deszczowej na dz. Nr [...] do rzeki [...] oraz wprowadzenia oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z terenu parkingu miejskiego na dz. Nr [...] przy ul. [...] w Przasnyszu do rzeki [...]. Jednakże sprawy te – analizowane od strony materialnej – nie są tożsame ze sprawą, w której Starosta Przasnyski wydał powyższą decyzję. O ich odrębności stanowi odmienność przedmiotowa: (1) w sprawie, w której Starosta Przasnyski wydał swoją decyzję zakres przedmiotowy obejmował kwestię udzielenia Burmistrzowi Miasta Przasnysz pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu brzegowego kanalizacji deszczowej na dz. Nr [...] do rzeki [...] oraz wprowadzenia oczyszczonych wód opadowych i roztopowych z terenu parkingu miejskiego na dz. Nr [...] przy ul. [...] w Przasnyszu do rzeki [...], (2) w sprawie, w której zapadło zaskarżone orzeczenie WSA w Warszawie zakres przedmiotowy obejmuje natomiast kwestię stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej podkreśloną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. Słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji i ocenił, że decyzja Starosty Przasnyskiego, o której wstrzymanie wniósł Skarżący, nie mieściła się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku postępowania przed WSA w Warszawie wstrzymaniem wykonania. Przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Reasumując, należy stwierdzić, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 P.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym, tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego odwołanie do organu II instancji było niedopuszczalne, z uwagi na to, że Skarżący nie jest stroną postępowania, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowo tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Zażalenie Skarżącego jest więc bezzasadne, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.