I FSK 1623/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 384/13 odrzucającego skargę M. F. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 29 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Będącym przedmiotem skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 384/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. F. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 29 marca 2013 r., wydaną wobec strony w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), bowiem skarżący nie uzupełnił wpisu od skargi o kwotę 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi. W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o obciążenie strony przeciwnej kosztami procesu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 49 P.p.s.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie jakie braki ma strona uzupełnić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Przepis art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z tym co do zasady przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zaś w sytuacji nieuiszczenia wpisu obowiązkiem sądu - zgodnie z treścią § 3 art. 220 P.p.s.a. - jest jej odrzucenie. W niniejszej sprawie wpis sądowy od wniesionej skargi wynosił 200 zł. - zgodnie z treścią § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Z akt sprawy wynika, że strona bez wezwania uiściła wpis jedynie w wysokości 100 zł. W związku z tym zarządzeniem z dnia 29 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał ją do "(...) uzupełnienia wpisu sądowego od skargi (...) w kwocie 100 zł." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zarządzenia z dnia 29 maja 2013 r. została sformułowana w sposób budzący wątpliwości. Z brzmienia tego wezwania nie wynika w sposób jednoznaczny i oczywisty, czy skarżący został wezwany do uiszczenia brakującej kwoty 100 zł tytułem uzupełnienia wpisu od skargi, czy też do opłacenia wpisu od skargi w ogóle. Istnienie powyższych wątpliwości potwierdza treść skargi kasacyjnej, dowód uiszczenia opłaty od skargi oraz pismo skarżącego z dnia 6 czerwca 2013 r. W piśmie tym skarżący informuje, że na wezwanie Sądu przedstawia dokument potwierdzający uiszczenie wpisu. O niejasnym sformułowaniu zarządzenia z dnia 29 maja 2013 r. świadczy dodatkowo brak wskazania w nim w jakiej wysokości został ustalony wpis od skargi Wskazanie w zarządzeniu jedynie podstawy prawnej wysokości wpisu, bez jednoznacznego wskazania całej jego wysokości nie stanowi prawidłowego wezwania do uzupełnienia wpisu. Nie budzi też wątpliwości, że zawarte w zarządzeniu wezwanie musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane. Treść zarządzenia powinna być tak doprecyzowana, aby strona nie miała najmniejszych wątpliwości co do zakresu wezwania. Takiego wymogu nie spełnia jednak zarządzenie wystosowane do strony. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji powinien ponownie prawidłowo wezwać stronę do uzupełnienia brakującej kwoty wpisu od skargi. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, stosownie do art. 185 § 1 oraz art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. Nie orzeczono natomiast o zwrocie kosztów postępowania, gdyż niniejsze orzeczenie nie jest orzeczeniem, o którym nowa w art. 209 P.p.s.a.