V SA/Wa 3035/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego; oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] czerwca 2012 r. nr [...] określającą I. T. (zwanemu dalej: skarżącym) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki M. w wysokości 1.580,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący [...] stycznia 2007 r., zakupił w H. pojazd marki M., nr nadwozia: [...], pojemność silnika 3.497 cm3, rok prod. 1998, za kwotę 3.000,00 euro. Zgodnie z [...] dokumentem rejestracyjnymi, pojazd ten został po raz pierwszy dopuszczony do ruchu drogowego 20 lutego 1998 r. Dla potrzeb przepisów o ruchu drogowym został oznaczony jako samochód ciężarowy. Najpóźniej do 15 stycznia 2007 r. skarżący przemieścił ww. pojazd z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Przedmiotowy pojazd 15 stycznia 2007 r. przeszedł w Polsce badania techniczne (zaświadczenie nr [...]). Zgodnie z tym dokumentem, diagnosta oznaczył pojazd dla potrzeb ruchu drogowego jako "samochód ciężarowy terenowy" z pięcioma miejscami siedzącymi. Skarżący 17 stycznia 2007 r. dokonał pierwszej rejestracji pojazdu w Polsce jako samochód ciężarowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Następnie skarżący 26 stycznia 2010 r. sprzedał ww. pojazd. Dyrektor IC wyjaśnił, że skarżący nie złożył deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego do właściwego naczelnika urzędu celnego oraz nie dokonał zapłaty akcyzy na rachunek izby celnej. W związku z tym [...] stycznia 2011 r. organ wezwał skarżącego do złożenia takiej deklaracji. W odpowiedzi skarżący pismem z 15 lutego 2011 r. wyjaśnił, że ww. pojazd był samochodem ciężarowym o czym świadczą obiektywne cechy oraz informacje płynące z zagranicznych dokumentów rejestracyjnych. Ponadto wskazał, że krajowe przepisy regulujące opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych ograniczają przepływ towarów w ramach Unii Europejskiej. Naczelnik UC postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. pojazdu. W trakcie prowadzonego postępowania 11 kwietnia 2012 r. przeprowadził oględziny pojazdu oraz przesłuchał właściciela tego samochodu w charakterze świadka. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik UC decyzją z [...] czerwca 2012 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 1.580,00 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.; zwanej dalej: u.p.a.) i wskazał, że w jej rozumieniu samochodami osobowymi są pojazdy określone w pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy i zaliczane do pozycji HS 8703 Nomenklatury Scalonej, stosownie do postanowień art. 3 ust. 2 ustawy. Klasyfikując pojazdy do odpowiedniej pozycji Nomenklatury Scalonej należy kierować się cechami konstrukcyjnymi i wyposażeniem pojazdu, które decydują o głównej funkcji jaką ten pojazd ma pełnić, tj. należy określić jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób lub towarów. Tym samym klasyfikacje stosowane na potrzeby innych ustaw niepodatkowych nie mają w przedmiocie opodatkowania akcyzą zastosowania. W świetle obiektywnego stanu faktycznego sprawy zasadnym, zdaniem Naczelnika UC, było uznanie przedmiotowego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Skarżący 25 czerwca 2012 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania podatkowego. Decyzji zarzucił błędną interpretację stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również niewłaściwe, z pominięciem przepisów o ruchu drogowym, zastosowanie przepisów prawa materialnego w przedmiocie klasyfikacji pojazdów samochodowych na potrzeby opodatkowania akcyzą. Zdaniem skarżącego o przeznaczeniu nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu decydują dokumenty związane z rejestracją w państwie członkowskim i na terytorium kraju. Ponadto podatek akcyzowy, nałożony na nabywane wewnątrzwspólnotowo samochody osobowe jest niezgodny z gwarantowanymi zasadami wolności przepływu towarów w ramach Unii Europejskiej, co znalazło wyraz w orzeczeniu ETS z 18 stycznia 2007 r., w sprawie C-313/05 Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi IC w Warszawie. Skarżący podniósł także przedawnienie zobowiązania podatkowego. Dyrektor IC w decyzji z [...] października 2012 r. wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 2 u.p.a. – do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Zatem przepis ten wprowadza obowiązek stosowania klasyfikacji wyrobów w nabyciu wewnątrzwspólnotowym na podstawie nomenklatury towarowej ustanowionej na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 07.09.1987 r., ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.a. – wg stanu ustanowionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 281 z 30.10.2003 r.) – za samochody podlegające opodatkowaniu akcyzą należy uznać tylko tego rodzaju pojazdy, które zgodnie z klasyfikacją w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze powinny być zaklasyfikowane do pozycji HS 8703. W myśl art. 80 ust. 1 u.p.a. – akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Wynika to z faktu, że akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, a dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklatorze, a nie przepisy prawa o ruchu drogowym. Dlatego sposób określenia spornego pojazdu w dokumentach związanych z jego rejestracją, nie jest wiążący dla organów podatkowych w zakresie obowiązku podatkowego w akcyzie. Tak więc wbrew twierdzeniom skarżącego dla prawidłowości określenia pojazdu jako samochodu osobowego podlegającego opodatkowaniu akcyzą istotna jest jego prawidłowa klasyfikacja w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze danego pojazdu, a nie kategoria samochodu wynikająca z jego rejestracji w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, jako samochodu ciężarowego. Dyrektor IC wyjaśnił, że klasyfikacji taryfowej towarów w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się na podstawie ściśle określonych zasad Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Klasyfikacja ta podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Organ podkreślił także, że posługując się Nomenklaturą Scaloną zasadnym jest uwzględnianie wyjaśnień i wskazówek dotyczących klasyfikacji taryfowej Światowej Organizacji Ceł do nomenklatury HS, które stanowią istotną wskazówkę, co do prawidłowej klasyfikacji towarów. W efekcie, w procesie klasyfikacji danego towaru bardzo istotna jest weryfikacja przyporządkowania danego towaru do podpozycji HS z wyjaśnieniami do Nomenklatury HS na co zwracają uwagę zarówno polskie sądy administracyjne, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok z 6 grudnia 2007 r., C- 486/06). W kraju wyjaśnienia do HS publikowane są w Monitorze Polskim w formie obwieszczenia Ministra Finansów – obwieszczenie MF z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880). Dyrektor IC podkreślił, że do celów przyporządkowania pojazdu samochodowego do pozycji HS 8703 koniecznym jest ustalenie jego zasadniczego przeznaczenia, tj. zasadniczo do przewozu osób, czy do przewozu towarów. Ustalenie to winno wynikać z ogólnego wygląd i ogółu cech pojazdu, w tym cech projektowych, nadających mu zasadnicze przeznaczenie. Dopiero na podstawie zasadniczego przeznaczenia pojazdu w oparciu o Noty wyjaśniające należy dokonać właściwej klasyfikacji taryfowej do odpowiedniej pozycji HS i kategoryzacji do samochodów osobowych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Dyrektor IC wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami do HS opublikowanymi w ww. obwieszczeniu Ministra Finansów, pozycja HS 8703 obejmuje pojazdy silnikowe różnego typu (włącznie z pływającymi pojazdami silnikowymi) przeznaczone do przewozu osób; jednakże nie obejmuje ona pojazdów silnikowych objętych pozycją HS702. Pojazdy objęte pozycją HS 8703 mogą mieć dowolny typ silnika (silnik tłokowy wewnętrznego spalania, silnik elektryczny, turbinę gazową itp.). Pozycja obejmuje również lekkie pojazdy trzykołowe. Pojazdy objęte pozycją HS 8703 mogą być typu kołowego lub gąsienicowego. W szczególności do pozycji HS 8703 należy zaliczyć: samochody osobowe (np. limuzyny, taksówki, samochody sportowe i wyścigowe); wyspecjalizowane pojazdy transportowe, takie jak ambulanse, więźniarki i pojazdy pogrzebowe; samochody mieszkalne (samochody kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkiwania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.); pojazdy specjalnie przeznaczone do poruszania się po śniegu (np. skutery śnieżne); pojazdy golfowe i podobne pojazdy; czterokołowe pojazdy silnikowe z podwoziem rurowym, posiadające układ kierowniczy typu samochodowego (np. układ kierowniczy oparty na zasadzie Ackermana). Dla potrzeb pozycji HS 8703 wyrażenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy o maksymalnej liczbie miejsc siedzących dla dziewięciu osób (włącznie z kierowcą), których wnętrze bez zmian konstrukcyjnych może być używane zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Jednakże klasyfikacja pewnych pojazdów silnikowych do pozycji HS 8703 jest wyznaczona przez określone cechy, które wskazują, że pojazdy przeznaczone są głównie raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja HS 8704). Te cechy są szczególnie pomocne przy ustalaniu klasyfikacji pojazdów silnikowych, które na ogół mają masę brutto pojazdu mniejszą niż 5 ton i które posiadają pojedynczy, zamknięty, wewnętrzny obszar, stanowiący przestrzeń dla kierowcy i dla pasażerów oraz pozostałą przestrzeń, która może być wykorzystana zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów silnikowych włączone są te, powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, pojazdy sportowo- użytkowe (SUV - Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przy czym następujące właściwości wskazują na cechy konstrukcyjne stosowane na ogół w pojazdach objętych tą pozycją: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem bezpieczeństwa dla każdej osoby (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składane, zdejmowane z punktów kotwiących lub składające się; obecność tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), z oknami na bocznych ścianach lub z tyłu; brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; obecność elementów komfortowych oraz wykończenie wnętrza i wyposażenie w całym wnętrzu pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki). Natomiast pozycja HS 8704 obejmuje w szczególności: zwykłe ciężarówki (samochody ciężarowe) i furgony (płaskie, pokryte brezentem, zamknięte itd.); ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, meblowozy; ciężarówki (samochody ciężarowe) z urządzeniami do automatycznego rozładunku (wyładowcze ciężarówki (samochody ciężarowe) itp.); cysterny (nawet wyposażone w pompy); ciężarówki (samochody ciężarowe) chłodnie i ciężarówki (samochody ciężarowe) izotermiczne; wieloplatformowe ciężarówki (samochody ciężarowe) do przewozu kwasu w butlach, butli z butanem itp.; niskopodłogowe ciężkie ciężarówki (samochody ciężarowe), z pochylniami ładunkowymi do transportu czołgów, urządzeń podnoszących lub urządzeń wydobywczych, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki (samochody ciężarowe) specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego betonu, inne niż betoniarki samochodowe objęte pozycją HS 8705; śmieciarki, nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania, zwilżania itp. Klasyfikacja pewnych pojazdów silnikowych do pozycji HS 8704 jest wyznaczona przez określone cechy, które wskazują, że pojazdy przeznaczone są głównie raczej do transportu towarów, niż do przewozu osób (pozycja HS 8703). Te cechy są szczególnie pomocne przy ustalaniu klasyfikacji pojazdów silnikowych, na ogół pojazdów mających masę brutto mniejszą niż 5 ton, które posiadają albo oddzielną, zamkniętą tylną przestrzeń, albo otwartą platformę, normalnie wykorzystywaną do transportu towarów, ale mogącą posiadać tylne siedzenia typu ławki, które są bez pasów bezpieczeństwa, punktów kotwiących lub udogodnień dla pasażerów i które są składane płasko na boki, aby pozwolić na pełne wykorzystanie tylnej platformy do transportu towarów. Do tej kategorii pojazdów silnikowych włączone są te, powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, pojazdy typu pickup oraz niektóre pojazdy sportowo-użytkowe (SUV - Sports Utility Vehicles)). Następujące właściwości wskazują na cechy konstrukcyjne stosowane na ogół w pojazdach objętych tą pozycją: obecność siedzeń typu ławki bez wyposażenia bezpieczeństwa (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub udogodnień dla pasażerów w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów. Siedzenia takie są zwykłe składane lub składające się, aby pozwolić na pełne wykorzystanie tylnej podłogi (pojazdy typu van) lub oddzielnej platformy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów; obecność oddzielnej kabiny dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielnej, otwartej platformy z bocznymi burtami i opuszczaną tylną klapą (pojazdy typu pickup); brak tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), bez okien na bocznych ścianach lub z tyłu, do załadunku i rozładunku towarów (pojazdy typu van); obecność stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów a przestrzenią tylną; brak elementów komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w przestrzeni ładunkowej pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki). Przy czym Dyrektor IC zaznaczył, że katalog przesłanek decydujących o klasyfikacji pojazdów do pozycji HS 8703 lub pozycji HS 8704 nie jest wyczerpujący, na co wskazał ETS w sprawie C-486/06. Zgodnie z Notami wyjaśniającym do CN, pozycja HS 8703 obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Są to pojazdy typu pickup oraz van. Pojazd typu van z więcej niż jednym rzędem siedzeń musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających HS do pozycji HS 8703. Jednakże pojazd typu van z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu, ma być klasyfikowany do pozycji HS 8704 nawet, jeśli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych. Nadto obiektywne przeznaczenie pojazdu winno być oceniane na dzień zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego, tj. na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego. Dyrektor IC wskazał, że na dzień przemieszczenia ww. pojazdu przyjęto datę 15 stycznia 2007 r., która wynika z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...]. Ustalając obiektywne przeznaczenie przedmiotowego pojazdu na 15 stycznia 2007 r. Dyrektor IC dokonał zestawienia ogólnego wyglądu i ogółu cech pojazdu nadanych na etapie procesu produkcyjnego, wobec zmian wyposażenia dokonanych w państwie członkowskim, skutkujących wyglądem i cechami samochodu w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz ustaleniami z dokumentów i przeprowadzonych na terytorium kraju oględzin. Dyrektor IC stwierdził, że w dniu zakończenia procesu produkcji ww. pojazd był samochodem osobowym o pięciodrzwiowym nadwoziu, z pięcioma miejscami siedzącymi. Pojazd ten posiadał pięciodrzwiowe nadwozie typu kombi, a pięć miejsc siedzących z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa oraz co najmniej ABS; alufelgi; elektrycznie podnoszone szyby przód/tył; lusterka boczne regulowane elektrycznie; barwione szyby; wycieraczki reflektorów. Posiadał silnik benzynowy o dużej pojemności (3.497 cm3) i mocy (143 kW, tj. 194 kM). Dyrektor IC wskazał, że z [...] dokumentów rejestracyjnych z 20 lutego 1998 r. nie wynika, że w dniu rejestracji oraz do końca jego użytkowania w państwie członkowskim, posiadał przegrodę oddzielającą część pasażerską od towarowej, lub że w pojeździe dokonywano jakichkolwiek zmian wyposażenia w stosunku do etapu produkcyjnego. Nie wynika też ile posiadał miejsc siedzących i czy miejsca tylne, były pozbawione pasów bezpieczeństwa lub były usytuowane w sposób inny, niż standardowa kanapa. W dniu 15 stycznia 2007 r. (trzy dni po zakupie) przedmiotowy pojazd przeszedł na terytorium kraju badanie techniczne dla potrzeb ruchu drogowego (zaświadczenie nr [...]) z którego wynika, że pojazd posiada pięć miejsc siedzących oraz, że jest samochodem ciężarowym terenowym. Z dokumentu nie wynika natomiast, że pojazd posiadał przegrodę oddzielającą przestrzenie dla pasażerów i towarową. Nie wynika również, czy posiadał zdemontowane jakiekolwiek inne elementy wyposażenia nadane na etapie produkcji. Zgodnie z oświadczeniem skarżący 26 stycznia 2010 r. przedmiotowy pojazd został sprzedany na części, ponieważ uległ wypadkowi i nie nadawał się do naprawy. Dyrektor IC wskazał, że 11 kwietnia 2012 r. zostały przeprowadzone oględziny ww. pojazdu. W wyniku oględzin stwierdzono, że pojazd posiadał w dniu przeprowadzenia oględzin pięciodrzwiowe nadwozie typu kombi, z pięcioma miejscami siedzącymi (dwa przednie fotele oraz trzyosobowa tylna kanap). Miejsca siedzące posiadały zabezpieczenia w postaci zagłówków i pasów bezpieczeństwa. Nadwozie było całkowicie przeszklone. Posiadał szyberdach. W pojeździe nie stwierdzono przegrody oddzielającej przestrzenie dla pasażerów i towarową. Pojazd posiadał wykończenie całego wnętrza, kojarzone z przewozem pasażerów (wentylacja; dywaniki, wykładziny boczne i sufitowe, panele wewnętrzne z tworzywa sztucznego). Nadto stwierdzono automatyczną skrzynię biegów; elektrycznie opuszczane szyby przód/tył; centralny zamek, ABS i alufelgi. Przesłuchany w charakterze świadka właściciel pojazdu wskazał, że od chwili zakupu od skarżącego, nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych lub wyposażenia, poza konieczną wymianą elementów związanych z wypadkiem drogowym. Dyrektor IC wskazał, że przedmiotowy pojazd 15 stycznia 2007 r., tj. w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, różnił się od tego nadanego na etapie produkcji o obecność przegrody oddzielającej przestrzenie dla pasażerów i towarowej. Innych zmian wyposażenia nie dokonywano. Dyrektor IC zgodził się, że konstrukcja współczesnych pojazdów, zezwala na modelowanie przestrzeni użytkowej, w zależności od aktualnych potrzeb użytkownika poprzez demontaż/montaż niektórych elementów wyposażenia. Niewątpliwie nie są to czynności skomplikowane. Stąd brak jest podstaw do twierdzenia, że przemieszczony na terytorium kraju przedmiotowy pojazd, w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, nie posiadał wyposażenia jak przegroda, którą skarżący mógł zdemontować. Dyrektor IC podzielił w tym względzie stanowisko skarżącego. Jednocześnie wyjaśnił, że nie sposób przyjąć, że w pojeździe dokonano jakichkolwiek innych zmian w przedmiocie ogólnego wyglądu i ogółu cech determinujących zasadnicze przeznaczenie samochodu. Dlatego Dyrektor IC nie podzielił stanowiska skarżącego, iż tylko dwa przednie siedzenia (kierowcy i pasażera) posiadały wyposażenie zabezpieczające (pasy, zagłówki), natomiast trzy tylne miejsca stanowiła ławka bez wyposażenia zabezpieczającego, tj. bez pasów bezpieczeństwa i punktów ich mocowania. Jak również, że tył pojazdu był pozbawiony wyposażenia kojarzonego z częścią przeznaczoną do przewozu pasażerów. Na przeszkodzie do przyjęcia stanowiska skarżącego stoją dowody zebrane w trakcie prowadzonego postępowania tj.: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz zeznania świadka z 11 kwietnia 2012 r. Świadek zeznał, iż poza naprawami samochodu nie dokonywał w nim żadnych zmian konstrukcyjnych lub wyposażenia. Tym samym stan pojazdu w dniu przeprowadzenia jego oględzin nie odbiegał od tego, w jakim znajdował się on w dniu wydania przez uprawnionego diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wydanym 15 stycznia 2007 r. Reasumując Dyrektor IC wskazał, iż ogólny wygląd i ogól cech przedmiotowego pojazdu w dniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, tj. 15 stycznia 2007 r. oznacza, iż jest to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a nie do przewozu towarów, a więc jest on samochodem osobowym w rozumieniu poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym. Następnie Dyrektor IC wskazał przepisy prawa na podstawie których dokonał wyliczenia wysokości podatku akcyzowego. Dyrektor IC odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że krajowe przepisy dotyczące opodatkowania akcyzą samochodów osobowych, a ustanowione ustawą o podatku akcyzowym, zostały poddane kontroli ich zgodności z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 90 z 30.04.2004 r., ze zm.). Jak wskazał ETS w wyroku z 18 stycznia 2007 r., w sprawie C-313/05, "Artykuł 90 akapit pierwszy WE (obecnie art. 110 ww. Traktatu) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu nakładanemu na pojazdy osobowe w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, jeśli kwota podatku nakładanego na niektóre pojazdy używane, nabywane w innym państwie członkowskim przewyższa rezydualną kwotą tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, czego zbadanie należy do sądu krajowego". W żadnym innym zakresie opodatkowania akcyzą samochodów osobowych ETS nie dopatrzył się niezgodności ustawy krajowej z traktatowymi zasadami funkcjonowania Unii Europejskiej. Przy czym Dyrektor IC zauważył, że stwierdzona przez ETS niezgodność przepisów krajowych z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu UE została usunięta ze skutkiem od 1 grudnia 2006 r. W dacie tej weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 210, poz. 1551), zgodnie z którym dostosowano stawki podatku akcyzowego na nabywane wewnątrzwspólnotowo samochody osobowe do wymogów prawa unijnego. Stąd dla określenia zobowiązania podatkowego w akcyzie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu, tezy zawarte w wyroku ETS w sprawie C-313/05 nie mają znaczenia. Skarżący zakupił ww. samochód 12 stycznia 2007 r. i przemieścił go na terytorium kraju 15 stycznia 2007 r. Tym samym obowiązek podatkowy i wszelkie wynikające z niego instrumentalne obowiązki skarżącego, stanowione były prawem krajowym zgodnym z postanowieniami Traktatu. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia Dyrektor IC wskazał, że stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 81 pkt 2 u.p.a. – podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, jest obowiązany dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Skarżący dokonał pierwszej rejestracji na terytorium kraju spornego pojazdu 17 stycznia 2007 r. Konsekwentnie 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2008 r. i upływa z końcem 2012 r. Nie doszło zatem w sprawie do wydania decyzji w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na decyzję Dyrektora IC z [...] października 2012 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W motywach skargi skarżący podkreślił, że przedmiotowy pojazd zakupił w celu przewozu towaru w prowadzonej działalności gospodarczej. W 2010 r. miał wypadek (dachował tym samochodem). W wynik tego samochód uległ całkowitemu zniszczeniu i nie nadawał się do dalszego używania, gdyż zostały naruszone wszystkie jego elementy nośne. Skarżący sprzedał samochód w stanie uszkodzonym na części. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił, iż jest niezgodna z prawem i stanem faktycznym, rażąco narusza jego interesy i jest nakierowana na ,,jedynie słuszną" jednostronną interpretację. Skoro nomenklatura i system, na którym swoja interpretację opiera Dyrektor IC nie jest dla niego wiążąca i tak samo nie są wiążące przepisy ruchu drogowego wskazujące czy pojazd jest ciężarowy, czy osobowy, to tak naprawdę wybór pomiędzy powołaniem się na jeden z tych dwóch argumentów jest dowolny. Organ wydając decyzję, jeśli będzie mu to odpowiadało - powoła się na nomenklaturę, a jeśli to nie będzie skuteczne, to zacytuje inne przepisy. Ważne, aby cel został osiągnięty, a więc aby pobrać podatek i znaleźć odpowiednie uzasadnienie dla tej decyzji, czym skarżący czuje się pokrzywdzony. Skarżący podkreślił, że organ zna przepisy administracyjne, a skarżący nie. Dokonując nabycia pojazdu, w dokumentach miał informacją, że jest pojazdem niepodlegającym podatkowi akcyzowemu. Tak więc miał prawo uznać, iż takiego obowiązku nie ma. Skarżący nie podejrzewał w 2007 r., iż dokumenty rejestracyjne i badanie techniczne nie są wystarczające dla uznania, że pojazd jest ciężarowy. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja prowadzi do zakwestionowania wszelkich urzędowych dokumentów, które jednoznacznie stwierdzają, że zakupiony pojazd był pojazdem ciężarowym. Niezrozumiałym jest dla niego dlaczego Urząd Miasta [...] najpierw zarejestrował pojazd uznając go za ciężarowy, a później zgłosił do urzędu celnego, że pojazd ten jest pojazdem osobowym i należy od niego zapłacić akcyzę. Zdaniem skarżącego powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalenia są błędne, wskazują na naruszenie prawa materialnego, jak również świadczą, iż sprawa nie została dogłębnie zbadana przez co narusza przepisy postępowania Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7 i 8 k.p.a.). Skarżący wyraził przekonanie, że na terenie Unii Europejskiej, przepisy polskie nie mogą stanowić bariery dla nabycia wewnątrzwspólnotowego. Skoro w jednym z państw Unii Europejskiej pojazd został zakwalifikowany jako ciężarowy, to odmienne jego traktowanie w Polsce może oznaczać ograniczenie nabycia wewnątrzwspólnotowego. Skarżący zarzucił ponownie przedawnienie zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w sprawie sprowadzał się do kwalifikacji dla celów podatku akcyzowego nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego pojazdu marki M. Zdaniem skarżącego pojazd ten służy do transportu towarowego, o czym świadczą przedłożone przez niego dokumenty - dowód rejestracyjny pojazdu ([...] i polski) oraz zaświadczenie z badania technicznego, z których jednoznacznie wynika, że pojazd jest samochodem ciężarowym i powinien być klasyfikowany pod kodem 8704. W związku z powyższym skarżący nie złożył określonej przepisami deklaracji i nie odprowadził podatku akcyzowego. Natomiast w opinii organów przedmiotowy samochód jest pojazdem o zasadniczym charakterze osobowym i powinien być klasyfikowany pod kodem 8703. Sąd zauważa, że problem kwalifikacji pojazdu jako ciężarowego czy osobowego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym nie jest problemem nowym i wielokrotnie był rozstrzygany na gruncie orzecznictwa administracyjnego. Nie bez wpływu na powstanie powyższego problemu ma rozbieżność przepisów, które w jednym przypadku nakazują przyjąć dany pojazd za ciężarowy (prawo o ruchu drogowym) w innym przypadku odbierając im takiego charakteru, a przypisując charakter osobowy (ustawa o podatku akcyzowym), na co również zwraca uwagę skarżący. Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że ustawodawca w uchwalanym akcie prawnym może zamieścić legalną definicję określonego wyrażenia lub zwrotu. Definicja ustawowa wiąże na gruncie danego aktu prawnego i aktów wykonawczych do ustawy. Definicja tego samego pojęcia zawarta w innych ustawach, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa nie ma wpływu na wyjaśnianie pojęcia zdefiniowanego w danym akcie prawnym. Definicje "samochodu osobowego" zamieszczone w innych ustawach podatkowych oraz w przepisach dotyczących prawa o ruchu drogowym nie wpływają na wyjaśnienie pojęcia "samochód osobowy", użytego w ustawie o podatku akcyzowym. Tak więc choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów o tyle biorąc pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa jest dopuszczalna, a sięganie do innych aktów prawnych możliwe jest w sytuacji gdy ustawodawca nie uregulował pewnych kwestii na zasadzie wyjątku. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się, bowiem własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), zgodnie, z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym to jedynie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.) – art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z nią pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62). Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, objęte pozycją CN 8704 to, w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.); ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki - chłodnie i izotermiczne; ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Ponadto jako cechy właściwe pojazdom tej kategorii wymieniono: a. siedzenia - ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów; b. oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c. brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d. zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e. brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Porównując przykładowo podane cechy pojazdów osobowych z przykładowo wymienionymi pojazdami kategorii pojazdów ciężarowych oraz przypisanymi im cechami, stwierdzić należy, że M. nie mieści się w zakresie pojęciowym żadnej z wymienionych ciężarówek, cystern czy też śmieciarek. Nie zmienia powyższego nawet to, że gdyby w chwili dostawy wewnątrzwspólnotowej – jak twierdził skarżący w pismach z 15 lutego i 20 października 2011 r. oraz skardze – część pasażerska oddzielona była od części kierowcy kratką, ani też to, że miejsca na dodatkowe wyposażenie tj. tylna kanapa, pasy bezpieczeństwa, uchwyty dla pasażerów, nie były wyposażone w te elementy. Konstrukcja M. jest konstrukcją samochodu osobowego. Pozbawienie samochodu wymienionego wyposażenia jest jedynie odpowiedzią producenta na potrzeby rynku przez wyprodukowanie samochodów osobowych z przeznaczeniem do transportu towarów, pomimo ich osobowego charakteru i zmniejszenie ich wyposażenia do niezbędnego minimum. Dla podatku akcyzowego pojazd taki nie przestaje być samochodem osobowym i to niezależnie od tego, że faktycznie będzie służył do transportu towarów a także, że jako ciężarowy zostanie zarejestrowany. Niemniej jednak z ustaleń organów wynika, które polegały na przeprowadzeniu 11 kwietnia 2012 r. oględzin pojazdu, a także przesłuchania świadka J. M. (aktualnego właściciela przedmiotowego pojazdu), że przedmiotowy pojazd posiadał w dniu przeprowadzenia oględzin pięciodrzwiowe nadwozie typu kombi, z pięcioma miejscami siedzącymi (dwa przednie fotele oraz trzyosobowa tylna kanap). Miejsca siedzące posiadały zabezpieczenia w postaci zagłówków i pasów bezpieczeństwa. Nadwozie było całkowicie przeszklone. Posiadał szyberdach. W pojeździe nie stwierdzono przegrody oddzielającej przestrzenie dla pasażerów i towarową. Pojazd posiadał wykończenie całego wnętrza, kojarzone z przewozem pasażerów (wentylacja; dywaniki, wykładziny boczne i sufitowe, panele wewnętrzne z tworzywa sztucznego). Nadto stwierdzono automatyczną skrzynię biegów; elektrycznie opuszczane szyby przód/tył; centralny zamek, ABS i alufelgi. Natomiast przesłuchany świadek wskazał, że od chwili zakupu od skarżącego, nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych lub wyposażenia, poza konieczną wymianą elementów związanych z wypadkiem drogowym. Powyższe dowodzi, że pojazd w dniu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyglądał inaczej, niż jak to przedstawił skarżący w pismach z 15 lutego i 20 października 2011 r. i skardze. Jednakże jak wspomniano na wstępie przepisy akcyzowe tak krajowe jak i wspólnotowe, za pojazd ciężarowy uznają tylko taki samochód, którego towarowe przeznaczenie nie może zostać zmienione na osobowe na skutek dopuszczalnych zmian konstrukcyjnych. Pojazdy te nie posiadają bowiem możliwości zamontowania dodatkowego wyposażenia. Są to samochody, których surowe wnętrze wskazuje na jedyne i niepodlegające zmianie towarowe przeznaczenie. Brak okien na bokach pojazdu, zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną, oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą, są to elementy stałe, które nie mogą być dowolnie zmieniane czy to przez producenta czy też przez użytkownika i w zasadzie to one decydować będą właśnie o ciężarowym przeznaczeniu pojazdu. Pozostałe bowiem cechy takie jak brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki), nie stwarzają już trudności zmiany. Wyposażenie pojazdu a w zasadzie jego brak, które jak już wspomniano nie nosi cech trwałych, niezmiennych, a może być dowolnie zmieniane tak przez producenta jak i użytkownika nie wpływa jednak na zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Chodzi tutaj bowiem o przeznaczenie generalne pojazdu czyli, takie jakie pojazd miał mieć w ogólności, a nie w pojedynczych przypadkach nadawania pojazdom cech zbliżonych do ciężarowych. Gdyby przyznać rację skarżącemu, że o ciężarowym charakterze pojazdu decydowałyby elementy jego wyposażenia, mogłoby dojść w praktyce do nadużyć tych przepisów poprzez próbę ingerowania we właściwości pojazdów przez ich użytkowników, celem ominięcia przepisów nakładających obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. W świetle takiej interpretacji w zasadzie każdy samochód mógłby być tak samochodem osobowym jak i ciężarowym, co doprowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji wpływania własnym działaniem na powstanie bądź nie obowiązku podatkowego. Dla powyższych ustaleń bez znaczenia pozostaje dokumentacja związana z rejestracją pojazdu. Jak szczegółowo wyjaśnił organ, z czym Sąd w zupełności się zgadza, dokumenty, na które powoływał się skarżący, a z których wynikało, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne niż podatkowe przepisy, które dla wymiaru podatku akcyzowego pozostają bez znaczenia. Powyższe dokumenty w niniejszej sprawie stanowią dowód jedynie tego, że pojazd wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiążą organ podatkowy. Natomiast dla klasyfikacji taryfowej mogą mieć jedynie charakter posiłkowy. Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że sporny pojazd samochodowy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu 8703. Sąd – odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niezgodność polskiego prawa z ustawodawstwem unijnym w zakresie przepisów stanowiących podstawę do wymiaru podatku akcyzowego – stwierdza, że jest to zarzut niesłuszny. Dyrektor IC prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że krajowe przepisy dotyczące opodatkowania akcyzą samochodów osobowych ustanowione ustawą o podatku akcyzowym, zostały poddane kontroli ich zgodności z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 90 z 30.04.2004 r., ze zm.). Jak wskazał ETS w wyroku z 18 stycznia 2007 r., w sprawie C-313/05, "Artykuł 90 akapit pierwszy WE (obecnie art. 110 ww. Traktatu) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu nakładanemu na pojazdy osobowe w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, jeśli kwota podatku nakładanego na niektóre pojazdy używane, nabywane w innym państwie członkowskim przewyższa rezydualną kwotą tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, czego zbadanie należy do sądu krajowego". W żadnym innym zakresie opodatkowania akcyzą samochodów osobowych ETS nie dopatrzył się niezgodności ustawy krajowej z traktatowymi zasadami funkcjonowania Unii Europejskiej. Przy czym zauważyć należy, że stwierdzona przez ETS niezgodność przepisów krajowych z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu UE została usunięta ze skutkiem od 1 grudnia 2006 r. W dacie tej weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 210, poz. 1551), zgodnie z którym dostosowano stawki podatku akcyzowego na nabywane wewnątrzwspólnotowo samochody osobowe do wymogów prawa unijnego. Stąd dla określenia zobowiązania podatkowego w akcyzie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu, tezy zawarte w wyroku ETS w sprawie C-313/05 nie mają znaczenia. Skarżący zakupił ww. samochód 12 stycznia 2007 r. i przemieścił go na terytorium kraju 15 stycznia 2007 r. Tym samym obowiązek podatkowy i wszelkie wynikające z niego instrumentalne obowiązki skarżącego, stanowione były prawem krajowym zgodnym z postanowieniami Traktatu. Podobnie Sąd za chybiony uznał zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 81 pkt 2 u.p.a. – podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, jest obowiązany dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Skarżący dokonał pierwszej rejestracji na terytorium kraju spornego pojazdu 17 stycznia 2007 r. Konsekwentnie 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2008 r. i upływał z końcem 2012 r. Decyzje organów obu instancji zostały wydane przed upływem 2012 r. (5 czerwca i 29 października 2012 r.). Nie doszło zatem w sprawie do wydania decyzji w sytuacji przedawnienia zobowiązania podatkowego. Reasumując zdaniem Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wyniki stały się podstawą do zakwalifikowania samochodu nabytego przez skarżącego do kodu CN 8703, czego konsekwencją było określenie zobowiązania w podatku akcyzowym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, organ przedstawił okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazał podstawę prawną, wyjaśnił przesłanki wydania decyzji o określonej treści. W związku z tym nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.