II OZ 939/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 352/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 12 lutego 2013 r. nr SKO.GN.3.250.2013 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 352/13, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 12 lutego 2013 r. nr SKO.GN.3.250.2013 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie Sądu wniosek skarżącego, zawarty w skardze, nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nie został uzasadniony, podczas gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto Sąd wskazał, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Zatem zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. Od postanowienia Sądu Wojewódzkiego skarżąca złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Jak przyjęto w judykaturze, Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie Sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu. Należy stwierdzić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności nawet te niepodniesione we wniosku, o ile można je wyinterpretować na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz akt sprawy. W niniejszym postępowaniu przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 12 lutego 2013 r. nr SKO.GN.3.250.2013 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W tym miejscu należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że tego rodzaju postanowienie oparte na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zw. dalej k.p.a., nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowienie to, jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, wywołuje jedynie skutki procesowe. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy natomiast takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uwzględniając całość powyższych rozważań należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 12 lutego 2013 r. nr SKO.GN.3.250.2013 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.