I OZ 784/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 661/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie, wydanej w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Sąd w uzasadnieniu swojego postanowienia podniósł, że decyzja wydana w niniejszej sprawie nie nadaje się do wykonania ani też nie wymaga takiego wykonania. Zdaniem Sądu nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania fakt, iż decyzja o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych prowadzi do wszczęcia postępowania zmierzającego do odebrania prawa jazdy oraz powoduje złożenie wniosku o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P.N. podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo odebrania mu prawa jazdy, a w konsekwencji pozbawi go możliwości wykonywanie pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Sąd I instancji niezasadnie stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie nie może być przedmiotem skutecznego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ze względu na brak możliwości wykonania tej decyzji. Zauważyć bowiem trzeba, na co zwrócił z resztą uwagę także Sąd I instancji, że, zgodnie z art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze m.), jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego. Wprawdzie istotnie zatrzymanie prawa jazdy nie jest bezpośrednim skutkiem wydania decyzji, co wynika z art. 5 ust. 5 powołanej ustawy, jednakże nie można w żadnym razie przyjąć, że nie wywołuje ona skutków, które mogłyby stać się przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Z przywołanych przepisów wynika, iż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana jest obligatoryjnie przez właściwego starostę, a więc jest ona niejako następstwem wydania decyzji o uznaniu strony za osobą uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych. Niewątpliwie więc powstaje sytuacja w której zatrzymanie prawa jazdy powodować będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie szkody, szczególnie gdy dokument ten jest jej niezbędny do wykonywania pracy zarobkowej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto skutkiem wydania decyzji o uznaniu za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych powoduje też wszczęcie postępowania karnego, co także może w negatywny sposób wpływać na sytuację strony. Zatem uznać należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w myśl art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i. art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.