II SA/Kr 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. S.P., wniósł o przeprowadzenie pomiarów uzupełniających poziomu hałasu dla Zakładów Mięsnych "[...] S.A. w T. Wnioskodawca podniósł, że pomiary akustyczne przeprowadzone w dniu 7 września 2011 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w oparciu o które Starosta W. decyzją z dnia 8 marca 2012 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu zostały wykonane z rażącym naruszeniem obowiązującej metodyki wykonywania pomiarów akustycznych, tj. załącznika nr 6 lit. b pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291). Wnioskodawca zarzucił, że aparatura pomiarowa została usytuowana tuż za potężnych rozmiarów magazynem budowlanym, na skrzyżowaniu ul. [...] i [...] , w odległości kilkunastu metrów od granicy z działką nr [...], co w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wypaczyło wyniki pomiarów. S.P. w treści przedmiotowego wniosku podkreślił, iż zgodnie z metodyką wykonywania badań, o której mowa w załączniku nr 6 lit. b pkt 2 do ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą. Miejscem o największym, ponadnormatywnym oddziaływaniu hałasu emitowanego przez ogromną ilość źródeł zlokalizowanych na zakładzie [...]" jest obszar stanowiący własność wnioskodawcy wytyczony granicami działek w przestrzeni wolnej od wszelakiej zabudowy, przede wszystkim przestrzeń działek od strony wschodniej posesji wnioskodawcy, tj. działki nr [...] ,[...] ,[...] wokół budynku mieszkalnego, a nie jak dokonał tego organ wykonujący pomiary akustyczne, tj. zlokalizował punkt pomiarowy na wprost, tuż za potężnych rozmiarów magazynem budowlanym, w miejscu osłoniętym przez magazyn, co rażąco wypaczyło wyniki pomiarów. Rozpoznając powyższy wniosek, Starosta postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania na wniosek S.P. w sprawie przeprowadzenia pomiarów uzupełniających hałasu dla firmy [...] S.A. w T. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. art. 61a § 1 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Starosta W, decyzją z dnia [...]= marca 2012 r. znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przekroczenia hałasu dopuszczalnego przez [...] S.A. Zakłady Mięsne, [...] w T. . Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły wyniki badań akustycznych przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. , które nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu (punkt pomiarowy zlokalizowano na granicy działki [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i [...] ). Decyzja ta jest prawomocna. W związku z wnioskiem S.P. o przeprowadzenie ponownych pomiarów, Starostwo Powiatowe w W. pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. wystąpiło do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi Wojewódzkie Inspektor Ochrony Środowiska K. pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. poinformował, iż badania akustyczne, łącznie z ustaleniem kryteriów lokalizacji punktu pomiarowego, wykonano zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji i urządzeń, zawartą w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Do akt sprawy dołączył sprawozdanie z badań nr [...] wraz z mapką sytuacyjną z rozmieszczenia źródeł hałasu, oraz budynku magazynowego (ekranu) jak również posesji S.P. , potwierdzające iż posesja ta znajduje się w cieniu akustycznym obiektu - ekranu na drodze propagacji hałasu. Starosta W. , analizując podniesione przez stronę zarzuty w kontekście zapisów rozporządzenia dotyczącego metodyki pomiarów, jak również dodatkowe wyjaśnienia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. oraz sprawozdanie z badań stwierdził, iż wyniki pomiarów stanowiące podstawę prawomocnej decyzji Starosty z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie przekroczenia hałasu dopuszczalnego przez Zakłady Mięsne "[...] S.A. nie budzą żadnych wątpliwości prawnych i merytorycznych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.P. podważając prawidłowość wykonanych pomiarów hałasu i wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz zobowiązanie Starosty W. do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów hałasu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ przytoczył regulację art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (D.U.2008 Nr 25, poz.150 ze zm.) oraz zaznaczył, że obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. Organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1, wszczyna się z urzędu. W przypadku ustalenia przez organ prowadzący postępowanie, iż nie doszło do przekroczenia normy emisji hałasu, podejmowana jest decyzja o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na względzie, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zaskarżonym postępowaniem prawidłowo orzekł o odmowie wszczęcia postępowania, ponieważ po pierwsze Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał pomiarów emisji hałasu, które nie wykazały przekroczeń wartości dopuszczalnych, a po drugie żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie pomiarów uzupełniających hałasu i wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S.P, . Skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2009r., sygn. akt II SA/Po 27/09 podniósł, że w świetle art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. W tego typu sprawach organ przeprowadza dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej przez inny organ lub np. wyników pomiarów ciągłych prowadzonych przez podmiot kontrolowany, jeżeli był on do tego zobowiązany. Takie rozwiązanie będzie mogło być przyjęte w sytuacji, gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości prowadzonych pomiarów. Jeżeli jednak wyniki pomiarów uzyskane w ten sposób zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sąd w niniejszej spawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przeprowadzenia pomiarów uzupełniających hałasu. Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie natomiast z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku z dnia 19 lipca 2012 r. zwrócił się do Starosty W. o ponowne wykonanie pomiarów akustycznych zarzucając, iż wykonane wcześniej pomiary hałasu zostały przeprowadzone z rażącym naruszeniem metodyki ich wykonania określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Skarżący zarzucił, iż naruszenie metodyki pomiarów polegało na usytuowaniu aparatury pomiarowej tuż za dużym magazynem budowlanym. Zgodnie z treścią art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W kolejnych jednostkach redakcyjnych art. 115a uregulowano następujące kwestie: - w ust. 2 wskazano przypadki, w których nie wydaje się decyzji w stanach faktycznych objętych hipotezą ust. 1; w ust. 3 ustalono sposób określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem; w ust. 4 podano na zasadzie otwartego katalogu wymagania, które mogą zostać określone w decyzji wydanej na podstawie ust. 1 w celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu; w ust. 5 zastrzeżono, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu; w ust. 7 określono przypadki, w których decyzja z ust. 1 może ulec zmianie. W niniejszej sprawie odmowa wszczęcia postępowania oparta została na wynikach kontroli połączonej z pomiarami emisji hałasu, przeprowadzonej w sierpniu i wrześniu 2011 r. które nie wykazały, by emisja hałasu przekroczyła wartości dopuszczalne określone w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób pozwalający uznać odmowę wszczęcia postępowania za zasadną. W szczególności wniosku takiego nie można oprzeć na pomiarach emisji hałasu, o których mowa powyżej. Otóż ze znajdującego się w aktach sprawy sprawozdania z badań nr [...] wynika, że punkty pomiarowe usytuowano na granicy działki [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i [...] oraz w cieniu akustycznym za kontenerem przy wjeździe do składu złomu. Ze zdjęcia obrazującego usytuowanie Zakładów Mięsnych, posesji skarżącego oraz punktu pomiarowego (k. 8 a.a.) załączonego do protokołu z pomiaru hałasu emitowanego do środowiska z dnia 7 września 2011 r. wynika, że pomiędzy punktem pomiarowym, a nieruchomością skarżącego znajduje się dużych rozmiarów magazyn budowlany. Zgodnie z załącznikiem nr 6 lit b. pkt 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U 2008 Nr 206, poz. 1291) punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem poniższych zasad: 1) na terenie niezabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m (z dokładnością zawierającą się w przedziale < -0,0 m; +0,1 m >) nad powierzchnią terenu; 2) na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla realizacji których teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków: – w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym. Dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, – na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) na terenach otaczających ww. budynki – na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, że usytuowanie urządzenia pomiarowego za dużym magazynem, a zatem na ternie osłoniętym przed hałasem jest niezgodnie z powyższym przepisem, nakazującym umieszczenie urządzenia w miejscu o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Tym samym nie jest możliwe nie budzące wątpliwości stwierdzenie, że Zakłady Mięsne "[...] S.A. nie emitują hałasu na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Daje to podstawy do stwierdzenie, że organy rozpoznając wniosek skarżącego nie wyjaśniły stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie niezbędnym do jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Odmowa wszczęcia postępowania bez podjęcia jakichkolwiek czynności wyjaśniających, była zatem przedwczesna. Rozpoznając przedmiotowa sprawę należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji z art. 115 a ust. 1 ustawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 229/13 przeprowadzenie dowodów (wymienionych w art. 115a ust. 1) przez wskazane podmioty stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu przez organ ochrony środowiska postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a ust. 1 i 4 p.o.ś.). Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest zatem poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 27/09 wskazując, że w świetle art. 115a ust. 1 ustawy dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie było przeszkód by organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, lub pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w ramach czynności kontrolnych takie uzupełniające badania przeprowadził. Tym bardziej, że w sprawie powstała uzasadniona wątpliwość, czy pomiary hałasu zostały wykonane właściwie i czy dotyczyły obszaru, na który emitowany przez zakład hałas dochodzi (posesja skarżącego). Przypomnieć należy, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela pogląd, że sprawozdanie z pomiarów poziomu dźwięku w środowisku jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a., który podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 27/09). Z uzasadnienia zaskarżonych postanowień, nie wynika by organy poddały właściwej analizie treść protokołów z pomiaru emitowanego hałas, a w szczególności odniosły się do kwestionowanego przez skarżącego usytuowania punktu pomiarowego. W takiej sytuacji nie można zatem przyjąć, by w sprawie wykazano ponad wszelką wątpliwość istnienie przesłanek z art. 61a § 1 uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę stoi na stanowisku, że w niniejszym przypadku skarżący kwestionując wyniki dotychczasowych pomiarów norm natężenia hałasu, nie czynił tego gołosłownie lecz od samego początku konsekwentnie wskazywał na konkretne uchybienia w ich przeprowadzeniu co znalazło odzwierciedlenie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym jak i przepisach prawa. Pomimo, iż zastosowana metodologia badań naruszała przepisy załącznika nr 6 lit b. pkt 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, organy administracji w niniejszej sprawie odstąpiły od przeprowadzenia ponownych pomiarów, przy jednoczesnym braku ustosunkowania się przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu do zarzutu ich wadliwego wykonania. Mając na uwadze więc fakt, iż wyniki dotychczasowych pomiarów zostały w ocenie Sądu skutecznie przez skarżącego zakwestionowane, organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty (por. podobnie Krzysztof Gruszecki: Prawo ochrony Środowiska. Komentarz do art. 115 a wyd. LEX, 2011). Podsumowując stwierdzić należy, że orany administracji nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy. W szczególności nie przeprowadziły sposób w wyczerpujący postępowania wyjaśniającego w celu zweryfikowania okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy, tj. okoliczności dotyczących usytuowania punktu pomiarowego, a co za tym idzie prawidłowości dokonanych pomiarów natężenia hałasu. Powyższe uchybienia przesądziły o uchyleniu przez Sąd zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia je poprzedzającego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także powyższe orzeczenie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, jego uchylenie stało się konieczne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania. W szczególności obowiązkiem organu będzie zebranie kompletnego materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenie w całokształcie istotnych dla sprawy okoliczności, a następnie rozważenie czy istnieją w niniejszej sprawie przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu o który mowa w art. 115 a ust. 5 w zw. z art.115 a ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.)