IV SA/Wa 1100/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Agencji Reklamowej P. Sp. j. z siedzibą B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2013 r. nr. [...], dalej Postanowienie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dalej GDKiA, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 9 Ustawy z 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej p.z.p. i art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.D.U. 2012, poz. 267), dalej K.p.a, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej podświetlanej konstrukcji reklamowej wraz z przyłączem energetycznym na działce nr [...], położonej przy autostradzie [...] w miejscowości W., gmina W. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Agencja Reklamowa P. Spółka Jawna z siedzibą w B., dalej Skarżąca, wniosła o wydanie przez Wójta Gminy W. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącej dwutablicowej, podświetlanej konstrukcji reklamowej na terenie działki [...] położonej przy autostradzie [...] w miejscowości W. Wójt w trybie art. 106 k.p.a. wystąpił do GDDKiA o uzgodnienie treści decyzji lokalizacyjnej. Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. GDDKiA odmówił uzgodnienia decyzji wskazując, że reklama, ze względu na swe rozmiary (nawet do 16 m wysokości) będzie negatywnie oddziaływać na kierowców a tym samym będzie wpływać na odbieranie przez kierowców sygnałów związanych z organizacją ruchu. Powołując pkt. VII.4 załącznika do umowy międzynarodowej AGR o głównych drogach ruchu międzynarodowego sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r., ratyfikowanej przez Polskę 14 września 1984 r. (Dz. U. 1985.,Nr 10, poz.1975 - dalej AGR), wskazał, że zgodnie z nią lokowanie reklam przy drogach międzynarodowych jest zakazane. Poza tym tego rodzaju podświetlana reklama może powodować oślepianie kierowców – co jest sprzeczne z art. 45 ust. 1 pkt. 7 Ustawy z 20 lipca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.2012, poz. 1137), co w sytuacji w której dozwolona na tym terenie prędkość wynosi 140 km/h, może mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Interes społeczny, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, musi być w takim wypadku lepiej chroniony niż interes strony. Na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy GDDKiA utrzymał w mocy zaskarżonym postanowieniem swe wcześniejsze rozstrzygnięcie. Dokonując ponownej oceny zebranego materiału wskazał na następujące okoliczności: 1- teren na którym ma być zlokalizowany nośnik reklamowy przylega do autostrady a zatem zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych tego rodzaju inwestycja wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi; 2- najistotniejszą kwestą, przy wydawaniu tego rodzaju aktu są kwestie zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego i niedopuszczenie do ich pogorszenia; 3- Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007 Gambit 2005, przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r., zwrócił uwagę na konieczność zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i dążenie do ograniczenia liczby wypadków w transporcie i ofiar tych wypadków; 4- Mimo, że przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych, gdyż tablica miałaby być ulokowana w odległości 65 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni, to jednak nośnik ten stanowiłby "zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez koncentrowanie na sobie uwagi, a w konsekwencji odwrócenie jej od sytuacji panującej na drodze, gdzie uczestnik ruchu drogowego powinien zachować szczególną ostrożność"; 5- reklamy powodują dekoncentrację kierowców co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu. Średnia dobowa liczba pojazdów na tym odcinku drogi w 2010 r. wynosiła 16 851 pojazdów. Taka reklama, jako czynnik zewnętrzny, może spowodować odwrócenie uwagi kierowcy i jego zdekoncentrowanie na ok. 0,2 – 1,5 sekundy; 6- istnieje zakaz lokowania reklam przy drogach międzynarodowych wynikający z pkt. VII.4 Załącznika do umowy Europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) sporządzonej w Genewie 15 listopada 1975 r.; 7- dopuszczenia tej lokalizacji byłoby sprzeczne z przepisem art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy o ruchu drogowym, który zabrania umieszczania na drodze lub jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób który powoduje oślepienie albo wprowadza w błąd uczestników ruchu; 8- bezpieczeństwo na drodze jako szeroko pojmowany interes publiczny przeważa nad interesem strony; 9- organ uzgadniający jest organem wyspecjalizowanym odpowiedzialnym za bezpieczeństwo ruchu na drogach a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją reklam. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca Spółka. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt. 21 ustawy o drogach publicznych poprzez wydanie postanowienia odmownego w sytuacji w której reklama nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi międzynarodowej a zatem nie było potrzeby uzgadniania z GDDKiA tejże inwestycji. W razie nie podzielenia tej argumentacji naruszenie: 2) art. 7 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, co miało wpływ na wynik sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, w sposób arbitralny, na podstawie niewiążących postulatów Gambit i "Drogi zaufania", w oparciu o nierzetelne i niczym nie potwierdzone informacje pochodzące od organu a nie przedstawione stronie; 3) art. 45 ust. 1 pkt. 7 w zw. z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych poprzez odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy pomimo spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków wynikających z tych przepisów; 4) § 293 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (D.U. 2002, poz. 75, nr 690 ze zm. – dalej rozporządzenie) poprzez jego nie zastosowanie. Spółka wniosła o uchylenie obu postanowień Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na następujące okoliczności: 1. Projekt nie podlegał uzgodnieniu, gdyż teren inwestycji nie przylega do autostrady [...], obsługa komunikacyjna nie będzie odbywać się z wykorzystaniem autostrady [...] a dostęp do tej działki zapewniony jest przez drogę wewnętrzną z wjazdem z drogi o nr ew. [...] i przez działkę [...], w ramach odpowiedniej służebności. Inwestor nie będzie korzystał z drogi pozostającej w zarządzie GDDKiA i dlatego nie ma on kompetencji do wydania postanowienia uzgodnieniowego. 2. Zarządca drogi nie ma prawa uzgadniać decyzji o warunkach zabudowy dla obiektów budowlanych położonych w odległości większej niż 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady ponieważ art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, określający granice obszaru obowiązywania zakazu ustawiania tablic reklamowych wyłącza spod tego trybu obiekty posadowione w odległości większej niż 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. 3. Organ nie zbadał i nie udowodnił , że planowana inwestycja będzie się znajdować w pobliżu drogi, będzie oślepiać kierowców i wprowadzać ich w błąd, koncentrować ich uwagę na reklamie jak również nie dokonał oceny materiału dowodowego pod kątem art. 45 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podawane przez niego dane są nierzetelne; nie zostały poprzedzone rzetelną analizą stanu faktycznego a organ nie udowodnił istnienia jakiegokolwiek zagrożenia dla ruchu drogowego płynącego z lokalizacji tego rodzaju nośnika reklamowego; 4. Powoływana przez organ umowa międzynarodowa AGR pozostawiła ustawodawstwu krajowemu ustalenie w jakiej odległości mogą być lokowane urządzenia reklamowe, co uczynione zostało w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zawarte w nie określenie, że zakazane jest lokowanie reklam w pobliżu drogi jest pojęciem nieostrym, nie zostało także zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych a więc tylko w przypadku gdy zostanie wykazane stosownymi dowodami, że ze względu na konstrukcję lub inne parametry lokowanie reklamy byłoby uciążliwe dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwa byłaby odmowa uzgodnienia tego rodzaju inwestycji. Ponieważ reklama nie będzie znajdowała się w pasie drogi będzie miało do niej zastosowanie Rozporządzenie. Organ w takim wypadku powinien ocenić czy umieszczenie jej nie nie ma negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy wydawaniu postanowienia organ nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści zaskarżonych postanowień podstawą prawną do jego wydania były, obok art. 106 k.p.a. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nimi decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W § 2 przepisu art. 60 p.z.p. ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt. 9 p.z.p. z którego wynika, że decyzje w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, uzgadnia się z właściwym zarządcą drogi. W przypadku autostrady jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym wypadku są przepisy ustawy o drogach publicznych. Z art 4 ust. 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym, inwestycja która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje które zlokalizowane będąca działce przylegającej do drogi i które oddziałują na tę drogę wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi. Mają wpływ na drogę znajdującą się na nieruchomości sąsiedniej (przyległej) a tym samym oddziałują na ruch drogowy, jego rozmiar, a co za tym idzie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Oczywistym jest, w ocenie Sądu, że celem reklamy jest oddziaływanie na kierowców jadących po drodze gdyż w innym wypadku umieszczanie reklamy mijałoby się z celem, byłoby nieracjonalne ze względów ekonomicznych. Skarżąca zresztą nie zaprzecza że nośnik reklamowy ma służyć tym właśnie celom. Nieruchomość na której miałby być ulokowany nośnik reklamowy przylega do autostrady A2 będącej fragmentem drogi międzynarodowej wschód-zachód. Jej lokalizacja ma być widoczna dla poruszających się tą drogą kierowców, bo tylko w takim wypadku odniesiony zostanie zamierzony cel informacyjny płynący z danej reklamy. W ocenie Sądu fakt, że inwestycja ma być skomunikowana z innej drogi niż autostrada czy zjazd z niej nie ma istotnego znaczenia przy ocenie czy w ogóle GDDKiA ma prawo do uzgadniania tego rodzaju inwestycji. Art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że jedną z podstaw dla wydania postanowienia o uzgodnieniu jest zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Posadowienie nośnika reklamowego na terenie przyległym do pasa drogowego skutkuje zmianą zagospodarowania terenu a tym samym stanowi powód do uzgodnienia tej inwestycji z zarządcą drogi. Uzgodnienia dokonuje określony zarządca drogi, w zależności do rodzaju tej drogi. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut skargi negujący konieczność uzgodnienia tej inwestycji z GDDKiA. Jak wynika z art. 20 pkt 20 ustawy prawo o ruchu drogowym jednym z zadań GDDKiA jest obowiązek zarządzania bezpieczeństwem dróg transeuropejskiej sieci drogowej a autostrada [...] jest fragmentem takiej sieci. Na pojęcie bezpieczeństwa wpływają nie tylko rozwiązania techniczne autostrady ale i otoczenie, krajobraz i wszystkie położone w pobliżu niej elementy zewnętrzne o ile mogą mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Działka na której ma być posadowiony nośnik reklamowy – o nr. ew. [...] przylega do autostrady, co wynika z mapy znajdującej się w aktach administracyjnych a nośnik miałby być posadowiony w odległości 65 m od autostrady w terenie niezabudowanym (okoliczność niesporna). Jak trafnie wskazał organ odległość ta jest odległością dozwoloną dla lokowania reklam na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 Ip 1 kolumna 4 tabeli do ustawy o ruchu drogowym. Organ powołał ten przepis, choć go nie zastosował wywodząc, że bezpieczeństwo ruchu drogowego i szeroko pojmowany interes społeczny uzasadnia odstąpienie od jego stosowania. W ocenie Sądu organ nie dopuścił się w tym wypadku naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z naruszeniem przepisów prawa materialnego mamy do czynienia wtedy gdy organ wadliwie zastosował przepisy tego prawa – co nie ma miejsca w tym wypadku jako że w tej sprawie zastosowanie ma powoływana powoływana przez organ umowa o głównych drogach w ruchu międzynarodowego /AGR/, która została przez Polskę ratyfikowana i zgodnie z art. 91 Konstytucji RP stanowi część porządku krajowego. Jej ratyfikowanie skutkuje obowiązkiem bezpośredniego jej stosowania. Poza tym ratyfikując tę umowę Polska zobowiązała się do respektowania postanowień umowy i dostosowania prawa wewnętrznego do przyjętych w niej rozwiązań. Jednym z nich jest zawarty w pkt. II. VII.4 zapis o tym, że "ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawianie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zakazane" Kolejnym, pkt. I. VII.2 umowy, że "wszystkie elementy krajobrazu wraz ze znakami drogowymi powinny sprzyjać wygodzie i bezpieczeństwu ruchu. W szczególności pożądane jest stworzenie dobrych warunków wzrokowych dla prowadzących pojazdy przez sadzenie krzewów, a w monotonnym terenie płaskim – wykonywanie ekranów z zieleni zmniejszających głębię pola widzenia". Tablice reklamowe stanowią w ocenie umawiających się stron element krajobrazu który ma istotny wpływ nie tylko na krajobraz i jego estetykę ale i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Przy tak skonstruowanej umowie, której Polska jest sygnatariuszem, organ miał zatem podstawę prawną do odmowy uzgodnienia tego rodzaju inwestycji znajdującej się przy autotradzie z uwagi na bezpieczeństwo, jak i estetykę krajobrazu i nie naruszył tym wewnętrznego porządku prawnego, który w tym wypadku nie ma pierwszeństwa przed umową międzynarodową. Umowa międzynarodowa jako stanowiąca część polskiego porządku prawnego, na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji R.P. może być, co do zasady, podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzy się naruszenia przez organ przepisów art. 7 i 8 K.p.a. Ważąc interesy strony (przede wszystkim ekonomiczny - innego Skarżący nie wskazał), i interes społeczny (bezpieczeństwo ruchu drogowego) organ prawidłowo uznał priorytet interesu społecznego na interesem strony. Możliwość oddziaływania reklamami na kierowców ma, w ocenie Sądu, wyłącznie charakter ekonomiczny wynikający z możliwości czerpania korzyści z reklam które byłyby umieszczane na nośniku reklamowym i nie powinien w tym wypadku przeważać nad interesem społecznym sprowadzającym się do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego na autostradzie na której dozwolona jest prędkość do 140 km/h a więc niebezpieczna. Przy takiej prędkości oderwanie uwagi kierowcy od drogi może mieć negatywne skutki nie tylko dla tego kierowcy i jego pasażerów ale przede wszystkim dla innych użytkowników ruchu. Nie bez znaczenia jest także i to, że w świetle powołanej umowy AGR celem nadrzędnym do stworzenia sieci dróg międzynarodowych jest obok bezpieczeństwa ruchu również ochrona krajobrazu wokół tych dróg – co wynika z powołanego wyżej zapisu umowy międzynarodowej. Ustawianie przy autostradzie podświetlanych nośników reklamowych stanowiących niewątpliwie element krajobrazu wpływa nie tylko na ten krajobraz, jego estetykę ale i bezpieczeństwo ruchu drogowego – co wynika z powołanych wyżej postanowień umowy AGR. Polska jako strona umowy międzynarodowej ma obowiązek jej stosowania, jak również obowiązek dostosowania przepisów wewnętrznych do treści takiej umowy – płynący z art. 91 § 2 Konstytucji R.P. Prymat ten zobowiązuje stronę umowy do respektowania jej zapisów w szczególności wtedy gdy uregulowania prawa wewnętrznego są z tymi zapisami niezgodne. Nie mogą odnieść pożądanego skutku zarzuty dotyczące nierzetelnego zebrania przez organ przez stanu faktycznego. Niewątpliwie GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem, który w zakresie swych kompetencji ma wiedzę na temat nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych. Zgodnie z art. 15 pkt. 15 ustawy prawo o ruchu drogowym posiada kompetencję do dokonywania pomiarów ruchu, co z kolei przekłada się na ocenę bezpieczeństwa ruchu drogowego przy uwzględnieniu nasilenie ruchu, dozwolonej prędkości, czynników zewnętrznych wpływających na percepcję kierowców, związku pomiędzy prędkością pojazdów a zdolnością obserwacji drogi i wpływu potencjalnych reklam na zdolność koncentracji kierwoców. W tym zakresie GDDKiA posiada szczegółowe dane którymi może się posługiwać przy formułowaniu swych opinii. Tak też się stało i w tej sprawie. Skarżący poza kontestowaniem ustaleń organu nie przedstawił innych danych czy źródeł z których wynikałoby, że dane podane przez organ nie są rzetelne i w związku z tym nie powinny być podstawą do ustalania stanu faktycznego. Obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i jego oceny przez organ wynikający z art. 77 § 1 K.p.a. nie zwalnia strony od aktywnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Rację ma skarżący że nośnik reklamowy nie spełnia parametrów o jakich mowa w art. 45 ust 1 pkt 7 ustawy o ruchu drogowym. Jak wynika z wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy nośnik reklamowy nie byłby urządzeniem bezpośrednio wysyłającym lub odbijającym światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzenie w błąd uczestników ruchu. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na trafność rozstrzygnięcia wobec bezwzględnego zakazu lokowania reklam w pobliżu autostrady wynikającego z umowy międzynarodowej. Zarzut dotyczący nie zastosowania przepisów Rozporządzenia nie został faktycznie sformułowany co czyni niemożliwym ocenę jego trafności. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu aby organ w rozpoznawanej sprawie naruszył przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.