I GZ 54/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 394/13 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. postanowieniem z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 394/13 odmówił D. S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] określającej kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. WSA w Rz. wskazał, że skarżący w treści skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2013 r. zawał wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie tej decyzji może spowodować powstanie niepowetowanej szkody, ponieważ organ ustalił wysokość należności podatkowo-celnej w oparciu o wartość towaru na dzień zgłoszenia, zamiast na dzień wydania decyzji określającej należność. W ocenie skarżącego okoliczność ta ma znaczenie dla rozpoznania wniosku, z uwagi na spadek wartości samochodów, spowodowany upływem czasu oraz złym stanem technicznym i uszkodzeniami. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji WSA w Rz. stwierdził, że skarżący we wniosku nie przedstawił okoliczności, które by uzasadniały możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowały trudne do odwrócenia skutki w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., a powołane przez skarżącego argumenty w zakresie sposobu określenia należności podatkowo-celnej będą przedmiotem analizy podczas rozpoznawania skargi przez Sąd. W zażaleniu z dnia [...] października 2013 r. D. S. zakwestionował to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub uchylenie postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powielił argumentację przedstawioną przed Sądem I instancji, którą uzupełnił o wskazanie, że jako bezrobotny pozostaje w zasadzie na utrzymaniu ciotki, pobierającej emeryturę w kwocie 1.420 zł miesięcznie, jak również spłaca zobowiązania kredytowe na kwotę 297.000 zł (miesięczna rata w wysokości 1.000 zł). W sytuacji skarżącego odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki poprzez daleko idące pogorszenie stanu jego finansów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zażalenie do NSA stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. W tej sprawie WSA w Rz. postanowieniem z dnia 16 września 2013 r. odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Rz. z dnia [...] grudnia 2012 r. określającą kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Sąd prawidłowo przytoczył art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował wniosek skarżącego. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. WSA w Rz. nie uznał zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Ocenę tę NSA podziela, gdyż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przyjąć należy, że kwestionowanie merytorycznej zasadności decyzji organu administracji publicznej we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mieści się w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., natomiast nawet jeżeli wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji, powinien nie tylko skrótowo ją naświetlić, ale przekonać Sąd, że może ona spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, czego w tej sprawie nie uczynił. Oznacza to, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem postanowienie Sądu jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.