II SA/Ol 432/13

Dnia 1 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 27 lipca 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. z dnia 4 września 1998 r., wpisującej do rejestru zabytków pod nr "[...]" dobro kultury, określone na zamieszczonej mapie ewidencyjnej ze strefą ochrony oznaczonej w granicach działek "[...]". Przedmiotowa nieruchomość położona jest w "[...]". W dniu 26 października 2012 r. "[...]" sp. z o.o., zwane dalej Spółką, złożyło do Starosty O. zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na rozbiórkę obiektu budowlanego, wolnostojącego, jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego, położonego na działce nr "[...]" – ze względu na bardzo zły stan techniczny, stanowiący bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i nie pozwalający na jego dalsze wykorzystywanie. Decyzją z dnia 8 listopada 2012 r. Starosta O. wniósł sprzeciw i nie wyraził zgody na wykonanie robót budowlanych, polegających na rozbiórce przedmiotowego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu sprzeciwu, organ pierwszej instancji podniósł, że budynek objęty jest ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do wojewódzkiej ewidencji zabytków, zgodnie z zawiadomieniem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 6 listopada 2012 r., wobec czego art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie ma w niniejszym przypadku zastosowania. Organ powołał się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę/rozbiórkę. W odwołaniu, złożonym od powyższej decyzji, Spółka podniosła, że budynek gospodarczy, którego dotyczyło zgłoszenie, nie podlegał prawnej ochronie konserwatorskiej, przewidzianej dla budowli o charakterze zabytkowym na podstawie art. 7 ustawy o zabytkach, natomiast sam fakt wpisania go do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie oznacza uzyskania przez niego takiej ochrony. Wojewoda W., decyzją z dnia 14 marca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że – w myśl postanowień art. 3 pkt 1 i art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) - ochronie podlegają wszystkie zabytki, nie tylko, jak wskazuje inwestor, objęte formami ochrony, wymienionymi w art. 7 tej ustawy. Ustawodawca w treści art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie ograniczył ochrony jedynie do form, wymienionych w art. 7, ale poszerzył jej zakres, określając ją jako ochronę konserwatorską. Jednocześnie organ podniósł, że w uzasadnieniu decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 lipca 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. o wpisaniu przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków, nie podważono walorów artystycznych i kulturowych przedmiotowego budynku. Przyczyną stwierdzenia nieważności było to, że nie wskazano precyzyjnie, jaki zabytek został wpisany do rejestru zabytków oraz nie oznaczono numerów geodezyjnych działek geodezyjnych, a także obrębu ewidencyjnego, co utrudnia lokalizację przedmiotowego obszaru. Wojewoda podzielił stanowisko odwołującej się Spółki, że pojęcia rejestr i ewidencja nie są tożsame, jednak z art. 21 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wynika, że ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Zgodnie z tym zapisem dla województwa Warmińsko-Mazurskiego sporządzono "Program opieki nad zabytkami Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2012-2015", zawarty w załączniku do uchwały Nr XII/240/11 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28 grudnia 2011 r., gdzie objęto ochroną wszystkie zabytki ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W ocenie Wojewody, w powyższej sprawie ma zastosowanie art. 39 pkt 3 Prawa budowlanego. Przedmiotowy budynek, jako ujęty w wojewódzkiej ewidencji zabytków, powinien być ujęty zgodnie z art. 22 ust. 5 pkt 2 ustawy, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w gminnej ewidencji zabytków. Wojewoda wskazał też dodatkowo, że przedmiotowy budynek posiada powierzchnię zabudowy "[...]" i w związku z tym nie mają w sprawie zastosowania przepisy art. 31 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dotyczące rozbiórki obiektów i urządzeń budowlanych na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Organ drugiej instancji uznał, że rozbiórkę przedmiotowego budynku można wykonać jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Proces uzyskiwania pozwolenia na rozbiórkę nakłada zaś na inwestora obowiązek konsultacji zamierzenia budowlanego z konserwatorem zabytków. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Konserwator Zabytków w O. wpisał do rejestru zabytków pod numerem "[...]" założenie "[...]" W skardze, złożonej do tutejszego Sądu na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, Spółka wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię, tj.; - art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 7 oraz 21 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – poprzez uznanie, że w przypadku wpisania budowli do wojewódzkiej ewidencji zabytków uzyskuje ona ochronę konserwatorską, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nie pozwala na taki wniosek; - art. 39 ust. 3 prawa budowlanego, poprzez uznanie, że znajduje on zastosowanie w każdym przypadku robót budowlanych przy każdym obiekcie wpisanym do gminnej ewidencji zabytków, a nie tylko w odniesieniu do robót budowlanych przy obiekcie budowlanym, których rozpoczęcie w ogóle wymaga pozwolenia na budowę oraz uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie przy wpisaniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków, podczas gdy mowa w nim jedynie o gminnej ewidencji zabytków; - art. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i uznanie, że w każdym przypadku dla zastosowania art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego, muszą być spełnione warunku zarówno z pkt 1 jak i pkt 2 tego przepisu, podczas, gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, że należy te punkty stosować odrębnie i dla zastosowania art. 31 ust. 1 wystarczy, by został spełniony komplet warunków wymaganych wyłącznie przez jeden z tych punktów; 2) naruszenie przepisów postępowania przez błędne zastosowanie art. 75 § 1 w zw. z art. 6, 7, 8, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i zwrócenie się o informację w sprawie powierzchni zabudowy budynku, będącego przedmiotem zgłoszenia do W. Konserwatora Zabytków, który nie jest organem uprawnionym na podstawie przepisów prawa do udzielania takich informacji zamiast skorzystania ze środka dowodowego zgodnego z prawem. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że obiekt, będący przedmiotem zgłoszenia nie jest wpisany na podstawie prawomocnej decyzji do rejestru zabytków. Tym samym, zastosowanie w sprawie ma art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem wpisania budynku do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie można utożsamiać z objęciem go ochroną konserwatorską. Żaden przepis nie łączy bowiem wpisu do ewidencji ze skutkami w postaci objęcia takiej nieruchomości konkretną ochroną. Ewidencja stanowi, zgodnie z art. 21 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jedynie techniczny środek pomocniczy dla innych działań, podejmowanych przez organy w celu ich ewentualnej ochrony, jednakże z samego wpisu do niej danego obiektu, żadna ochrona jeszcze nie wynika. Wprowadzanie do ewidencji nowych obiektów jest zaś czynnością wyłącznie materialno-techniczną, przeprowadzaną bez żadnego trybu zaskarżania dla zainteresowanych. W ocenie skarżącej, trudno uznać, aby ustawodawca w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, instytucję wpisu do rejestru miał zrównywać w swych skutkach z wpisem do gminnej czy wojewódzkiej ewidencji zabytków. Niezdefiniowane pojęcie "ochrony konserwatorskiej" należy zaś utożsamiać z konkretnymi formami ochrony zabytków, wymienionymi w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie zaś z każdym działaniem, podjętym przez organy na podstawie tego aktu. Tylko bowiem w przypadku tych konkretnych form ochrony, ustawodawca ściśle określa sposoby ich ustanowienia każdorazowo w drodze odpowiedniego aktu podlegającego odpowiedniej kontroli, a objęcie obiektu jedną z tych form skutkuje skonkretyzowanym wymiarem prawnej ochrony. W ocenie skarżącej, w sprawie w ogóle nie ma zastosowania art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem w stosunku do obiektu, objętego skargą, wymagane jest wyłącznie zgłoszenie, a nie pozwolenia na rozbiórkę. Ponadto, w przepisie tym wskazano jedynie gminną ewidencję zabytków, tymczasem obiekt, którego dotyczy postępowanie, wpisany jest do ewidencji wojewódzkiej. Skarżący podniósł, że wskazywanie przez organ, że budynek, będący przedmiotem zgłoszenia nie spełnia warunków z art. 31 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (niezależnie od faktu, czy tak jest w istocie), i przez to nie może znaleźć do niego zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanie nie jest uzasadnione, gdyż budynek ten spełnia wszystkie warunki z art. 31 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i jest to wystarczające do zastosowania dla niego trybu zgłoszeniowego, przewidzianego w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie organ podniósł, że "[...]" Konserwator Zabytków jest organem zespolonej administracji rządowej i Wojewoda zwrócił się do niego o udzielenie informacji na temat powierzchni przedmiotowego budynku, ponieważ posiada sporządzoną kartę informacyjną, w której określone są parametry, będące przedmiotem zainteresowania Wojewody. Nie były one kwestionowane przez skarżącego w stadium ich sporządzania i podczas wzruszania decyzji ostatecznej o wpisie do rejestru zabytków. Powyższe postępowanie jest zaś zgodne z art. 76 § 1 oraz 76a § 1K.p.a., a przeprowadzanie odrębnej kontroli przez inne organy, celem ustalenia powierzchni zabudowy byłoby nieracjonalne i sprzeczne z art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Cywilnej, dotyczącego racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi. W dniu 18 lipca 2013 r. skarżący przesłał do Sądu kopię decyzji z dnia 27 czerwca 2013 r., którą Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 kwietnia 2013 r. o wpisie do rejestru zabytków założenia "[...]". W decyzji Minister wskazał, że orzeczenie organu ochrony zabytków nie może pozostawiać wątpliwości co do zakresu ochrony prawnej, wynikającej z wpisu do rejestru zabytków, a decyzja administracyjna w tej sprawie winna być spójna we wszystkich swoich częściach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody W. z dnia 14 marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie sprzeciwu na zgłoszenie dotyczące zamiaru wykonywania robót budowlanych, polegających na rozbiórce obiektu budowlanego, wolnostojącego, jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego, położonego na działce "[...]" Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej Prawo budowlane - pozwolenia nie wymaga rozbiórka: 1) budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości; 2) obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Stosownie zaś do ust. 2 art. 31 - rozbiórka obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, w którym należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania tych robót. W niniejszej sprawie, skarżąca Spółka zamierzała rozebrać obiekt budowlany, położony na działce nr "[...]". W trakcie postępowania, Spółka podniosła, że budynek, będący przedmiotem zgłoszenia ma wysokość mniejszą niż 8 m, zaś jego odległość od granicy działki jest większa niż połowa jego wysokości. Obiekt ten nie jest także wpisany na podstawie prawomocnej decyzji do rejestru zabytków i tym samym, zastosowanie w sprawie ma art. 31 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. Uprawnieniem organu jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowalnych. Podstawę do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia stanowi art. 30 ust. 5 i ust. 6 Prawa budowlanego, wskazany przez organ pierwszej instancji w sprzeciwie. Organ potwierdził w nim, że budynek jest niższy niż 8m, a odległość od granicy działki jest większa niż połowa wysokości i budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków. Organ wskazał jednocześnie, że budynek jest natomiast objęty ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do wojewódzkiej ewidencji zabytków, wobec czego art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie ma w niniejszym przypadku zastosowania, a organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko Starosty. Sąd, orzekający w sprawie, w pełni podziela stanowisko organów. Nie zgadza się tym samym z zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 7 oraz 21 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – polegającego na uznaniu, że w przypadku wpisania budowli do wojewódzkiej ewidencji zabytków, uzyskuje ona ochronę konserwatorską, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nie pozwala na taki wniosek. Wskazane przepisy – w ocenie Sądu – nie dają podstaw do takiego stwierdzenia. W myśl art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) - formami ochrony zabytków są: wpis do rejestru zabytków; uznanie za pomnik historii; utworzenie parku kulturowego; ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Natomiast zgodnie z art. 21 tej ustawy - ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Ewidencja zabytków jest zbiorem przeznaczonym dla zabytków, co jednoznacznie wynika z jej nazwy. Przy prowadzeniu ewidencji należy mieć na uwadze przepis art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zawierający ustawową definicję zabytku. Do ewidencji wpisuje się obiekty, które ze względu na posiadane wartości historyczne, naukowe lub artystyczne zasługują na zachowanie. Przepis art. 22 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków nieruchomych z terenu gminy. Zgodnie zaś z zapisem art. 22 ust. 5, w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte: 1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru; 2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków; 3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Niewątpliwie oznacza to, że zabytki, wpisane do wojewódzkiej ewidencji zabytków powinny znaleźć się również w gminnej ewidencji zabytków. Ewidencja zabytków nie jest formą ochrony zabytków, które to formy zostały wymienione w art. 7 ustawy, ale sposobem jej sprawowania. Biorąc powyższe pod uwagę, wpis do wojewódzkiej ewidencji zabytków oznacza, w ocenie Sądu, objęcie zabytku ochroną konserwatorską. Pojęcie "ochrony konserwatorskiej" nie zostało co prawda zdefiniowane w ustawie, ale nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że jest ono równoznaczne z wpisem do rejestru zabytków. Potwierdza to brzmienie art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który to przepis, wskazując budynki i budowle niewymagające pozwolenia na rozbiórkę rozróżnia pojęcia budynków i budowli, "niewpisanych do rejestru zabytków" oraz "nieobjętych ochroną konserwatorską", co oznacza, że pojęcia te nie są tożsame. Gdyby takie były, nie byłoby potrzeby ich rozróżniania w tym przepisie, przy założeniu racjonalności ustawodawcy. Odnieść się można w tym miejscu do postanowień art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), gdzie ustawodawca, nakazując uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazał, że obowiązek ten dotyczy obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Powyższy zapis ustawy potwierdza stanowisko, że gdyby ustawodawca zamierzał objąć postanowieniami art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wyłącznie konkretne formy ochrony zabytków, zostałoby to wprost wyartykułowane w tym przepisie. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zastosowanie ma natomiast przepis art. 39 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Nie ma przy tym znaczenia, że w przedmiotowej sprawie nieruchomość nie została wpisana do gminnej ewidencji zabytków, a wyłącznie do ewidencji wojewódzkiej. Jak wskazano bowiem wyżej - w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, co oznacza, że wpis taki ma charakter deklaratoryjny i jego brak, powstały z różnych przyczyn, nie może przesądzać o niestosowaniu art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Taka interpretacja przepisu pozostawałaby w sprzeczności z jego wykładnią funkcjonalną i celowościową. Tym samym, nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Jednocześnie należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że postanowienia przepisu art. 31 ust. 1 należy stosować odrębnie dla pkt 1 i pkt 2. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem skarżąca Spółka nie spełniła warunków do rozbiórki przedmiotowego budynku ani z pkt.1 –o czym była mowa wyżej, ani z pkt.2 Budynek objęty zgłoszeniem ma powierzchnię zabudowy "[...]", co zostało ustalone prawidłowo przez organ, zaś zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są – zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - budynki gospodarcze o powierzchni do 25 m2. Przede wszystkim zaś, jak wskazano wyżej, przedmiotowy budynek podlega ochronie jako zabytek, ponieważ został wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Niezależnie od powyższego, Sąd nie podziela również zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania i w pełni akceptuje stanowisko organu II instancji, zawarte w odpowiedzi na skargę że dane, dotyczące powierzchni budynku, objętego zgłoszeniem, ustalone zostały zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego i mogą stanowić podstawę dokonanych ustaleń. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.