I FZ 32/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. Sp. j. w K. na postanowienie zawarte w punkcie trzecim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 906/13 w sprawie ze skargi O. Sp. j. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. po rozpoznaniu skargi O. Sp. j. w K. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2012 r. i zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. Na koszty te składa się kwota 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi ustalona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), kwota 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075 ze zm.) dalej: rozporządzenia MS z dnia 2 grudnia 2003 r. Pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego domagając się: 1) uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznania zażalenia w trybie art. 197 § 1 w zw. z art. 188 P.p.s.a., 2) zasądzenia na rzecz strony kwoty 1.217 zł obejmującej 200 zł tytułem wpisu oraz 977 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 3) orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych. Ewentualnie 4) uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji celem orzeczenia o kosztach postępowania sądowego poprzez zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 1.217 zł obejmująca 200 zł tytułem wpisu oraz 977 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 5) orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, gdyż Sąd wydał rozstrzygnięcie na podstawie "nieistniejącego stanu prawnego", tj. na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MS z dnia 2 grudnia 2003 r. Podstawa rozstrzygnięcia powinna zostać w ocenie strony oparta o § 2 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) dalej: rozporządzenie MS z dnia 31 stycznia 2011 r. Pełnomocnik podkreślił, że wnioskowana kwota zwrotu kosztów wynosi łącznie 737 zł (koszt przyjazdu na rozprawę pełnomocnika wynosi 720 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł), co stanowi trzykrotność kwoty opisanej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MS z dnia 31 stycznia 2011 r. Bezspornie udział pełnomocnika na rozprawie był niezbędny i przyczynił się do wyjaśnienia sprawy. Natomiast zasądzona przez Sąd I instancji kwota 240 zł nie pokrywa niezbędnych wydatków pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W myśl art. 205 § 2 P.p.s.a. mającego odpowiednie zastosowanie do doradców podatkowych wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się wydatki jednego doradcy podatkowego, które nie są wynagrodzeniem ani nie stanowią kosztów sądowych. Wydatkiem doradcy podatkowego nie będzie więc zwrot kosztów podróży, gdyż ustawodawca uznał za niezbędne w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu kosztów dojazdu ich pełnomocnika – doradcy podatkowego na rozprawę. Taki pogląd wyraził również NSA w wyroku z 5 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1079/06 odmawiając zakwalifikowania kosztów podróży do sądu poniesionych przez pełnomocnika profesjonalnego do wydatków, o których mowa w art. 205 § 2 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowe oparcie się przez Sąd I instancji przy orzekaniu o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MS z dnia 2 grudnia 2003 r., zamiast na podstawie obowiązującego § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MS z dnia 31 stycznia 2011 r. nie ma wpływu na prawidłowe ustalenie przez Sąd I instancji kwoty zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Oba z wymienionych przepisów przewidują bowiem taką samą kwotę wynagrodzenia przysługującego doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Ponadto pełnomocnik strony w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. złożonym przed wydaniem wyroku zatytułowanym "zestawienie kosztów" domagał się zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w zasądzonej przez Sąd I instancji wysokości 240 zł. Ponadto prawidłowo Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, gdyż w aktach sądowych brak jest dowodu uiszczenia tej opłaty. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego.