IV SA/Wa 1066/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę W dniu 14 marca 2012r. pani P. D. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że przebywa ona na terytorium Polski nielegalnie, bowiem wiza krajowa którą legitymowała się wjeżdżając do Polski została unieważniona. Dodatkowo organ wskazał, że w jego ocenie postępowanie pani P. D. należy postrzegać, jako próbę nielegalnej migracji na terytorium Polski i jako takie godzi w porządek publiczny i jest sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w wyniku rozpoznania którego organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2013r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pani P. D. podała, iż przebywa w Polsce od dnia 17.06.2011r. oraz, że wjechała tu na podstawie wizy krajowej wydanej jej w dniu 18.05.2011r. przez konsula w [...], z terminem ważności od dnia [...].05.2011r. do dnia [...].04.2012r. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pełnomocnik zainteresowanej nadał na poczcie w dniu [...].03.2012r. tj. na 48 dni przed terminem pobytu na podstawie w/w wizy krajowej, z tym że w dniu [...].11.2011r. Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w [...] wydał decyzję o unieważnieniu w/w wizy krajowej nr [...]. Tak więc w dniu wystąpienia przez pełnomocnika strony z wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wiza krajowa wskazana przez stronę, jako podstawa legalnego pobytu na terytorium Polski była już unieważniona. Organ stwierdził więc, że wniosek o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na tego zamieszkanie na czas oznaczony został złożony podczas nielegalnego pobytu strony na terytorium Polski. Brak jest tym samym podstaw do uznania, iż wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z w/w artykułem cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca przebywającego na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z akt sprawy nie wynika, także aby zainteresowana legitymowała się innym tytułem pobytowym uprawniającym ją do przebywania na terytorium Polski. Dołączone, na wezwanie organu, przez pełnomocnika strony dokumenty dotyczące pobytu strony na terytorium [...] od dnia 16.10.2012r. do dnia 31.10.2012r. wskazują, iż strona wyjechała na terytorium w/w kraju po otrzymaniu przez pełnomocnika strony w dniu 10.10.2012r. wezwania organu do udokumentowania legalnego pobytu lub opuszczenia przez nią terytorium Polski. Pełnomocnik strony nie udokumentował jednocześnie, iż strona była uprawniona do przekroczenia granicy polskiej w kierunku [...]. Ponadto w dniu 18.06.2012r. strona zeznała, przed organem I instancji, że do czasu przyjazdu do Polski przebywała cały czas w kraju pochodzenia i nigdy nie przebywała w [...] (k. 25-29). Dokumenty dotyczące pobytu pani P. D. na terytorium [...] i okoliczności pobytu przez nią na terytorium tego kraju wskazują, iż pobyt ten miał charakter krótkotrwały i incydentalny, a jego celem było wykazanie, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy. Pełnomocnik strony nie udokumentował, iż po dniu 31.10.2012r. strona pozostała na terytorium [...]. W ocenie tut. organu powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, iż pani P. D. nadal przebywa na terytorium Polski nielegalnie, a tym samym, że zachodzi wobec niej przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy. Ponadto organ wskazał, że w sprawie ma również zastosowanie przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy, gdyż nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej udzielanie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcom, którzy w sposób instrumentalny traktują obowiązujące w Polsce przepisy prawa w celu legalizacji swojego pobytu. Tymczasem strona pomimo tego, iż w dniu 18.06.2012r. została poinformowana przez organ I instancji o tym, iż przebywa w Polsce nielegalnie przekroczyła granicę w kierunku do [...], co stanowi jedną z przesłanek wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski, określoną w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani P. D., reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego tj. - art. 57 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 48 h ustawy o cudzoziemcach i art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz,U.UE.L.09.243. I ) poprzez błędne uznanie, że w skutek decyzji Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] nr [...] z dnia [...].11.2011r. w dacie złożenia wniosku pobyt Skarżącej w Polsce był nielegalny. Skarżąca podnosi, że decyzja konsula nie została jej doręczona, przez co nie mogła stanowić podstawy do uznania pobytu Skarżącej w Polsce za nielegalny. - art. 57 ust. 5 oraz art. 124 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. 2) prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 i 9 ustawy o cudzoziemcach, na który powołały się orzekające w sprawie organy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdy jeżeli: • wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej: • przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. W sprawie kwestię sporną stanowiło zastosowanie przez organy przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy tj. uznanie, że skarżąca na terenie Polski przebywa nielegalnie. Dokonując oceny poprawności zastosowania w/w przepisu do skarżącej, Sąd uznał, że właściwie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w części E pkt IV lit. b formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podała, że przebywa w Polsce od dnia 17.06.2011r. oraz, iż wjechała tu na podstawie wizy krajowej wydanej jej w dniu [...].05.2011r. przez konsula w [...], z terminem ważności od dnia [...].05.2011r. do dnia [...].04.2012r., na czas pobytu [...] dni. Tymczasem w dniu [...].11.2011 r. Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w [...] wydał decyzję o unieważnieniu w/w wizy krajowej. Wobec unieważnienia spornej wizy w ocenie Sądu nie można uznać, że skarżąca przebywa na terytorium Polski legalnie, a więc w odniesieniu do skarżącej spełniona została wymieniona w art. art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, przesłanka nielegalnego pobytu, skutkująca odmową udzielenia jej żądanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie może mieć zaś wpływu podnoszona przez skarżącą okoliczność, że decyzja Konsula nie została jej doręczona, a zatem nie weszła do obiegu prawnego, przez co nie mogła stanowić podstawy do uznania pobytu skarżącej w Polsce za nielegalny. Kwestia legalności wydanej przez Konsula decyzji nie może być bowiem przedmiotem oceny orzekających w sprawie organów, gdyż nie są to organy uprawnione do rozstrzygania w tym zakresie. Wydając kontrolowane w sprawie decyzje związane one zatem były decyzją Konsula Rzeczypospolitej Polskiej o unieważnieniu wizy krajowej i wbrew prezentowanemu przez skarżącą poglądowi miały obowiązek uwzględnić tę decyzję w sprawie. Unieważniony przez Konsula dokument stanowił bowiem wyłączną podstawę wjazdu i pobytu skarżącej na terenie Polski w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku inicjującego postępowanie, które zakończyła zaskarżona decyzja. W tym stanie rzeczy zasadnie organy przyjęły, że w dacie złożenia wniosku skarżąca przebywała na terenie Polski nielegalnie nie posiadała bowiem wizy zezwalającej jej na pobyt, oraz nie wykazała, iż legitymuje się innym niż wiza tytułem pobytowym uprawniającym ją do przebywania na terytorium Polski. Analiza akt sprawy w ocenie Sądu prowadzi także do wniosku, iż słusznie w sprawie uznano, że w odniesieniu do skarżącej zastosowanie miał również art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organów zezwolenie na zamieszkanie skarżącej nie leży w interesie Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zdaniem Sądu właściwie wyjaśnił dlaczego zasadnym jej zastosowanie w sprawie w/w przepisu. Wskazane przez organ okoliczności tj. przekroczenie przez skarżącą granicy w kierunku [...], pomimo nie posiadania uprawnienia do wjazdu i pobytu na terytorium tego kraju, w celu wykazania, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy, świadczą o nierespektowaniu przez nią obowiązujących w Polsce przepisów prawa. Niezgodne z prawem przekroczenie granicy stanowi bowiem jedną z przesłanek wydalenia cudzoziemca z terytorium Polski, określoną w art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, Słusznie zatem w ocenie Sądu organy uznały, iż w/w działania skarżącej, prowadzą do przyjęcia, iż jej pobyt na terenie Polski nie leży interesie tego kraju. Na rozstrzygnięcie tej kwestii nie może zaś mieć wpływu podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż dane skarżącej nie figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polski jest niepożądany, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W sytuacji bowiem, gdy dane cudzoziemca znajdują się w w/w wykazie organ zobowiązany jest do zastosowania przesłanki o której jest również mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi zaś odrębną regulację, dającą organom uprawnienie do orzekania w zakresie odmowy udzielania cudzoziemcom zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli uznają, iż w dalej sprawie zastosowanie ma któraś z określonych w tym przepisie przesłanek, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu w sprawie na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona reprezentowana przez pełnomocnika miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w tym przedkładania dowodów. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, kilkakrotnie wzywała pełnomocnika strony do przedłożenia wyjaśnień, dowodów, w tym poczynił stosowne ustalenia w zakresie pobytu skarżącej na terytorium [...]. Zwrócił się również do Konsula o wyjaśnienie kwestii związanych z unieważnieniem wydanej skarżącej wizy. W konsekwencji, jak wskazano powyżej istniały podstawy do przyjęcia, iż skarżąca w dacie złożenia wniosku i rozstrzygania przez organy przebywała na terytorium Polski nielegalnie, oraz, iż jej pobyt nie leży w interesie tegoż kraju, co uzasadniało podjęcie przez organy orzekające w sprawie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.