I SA/Rz 438/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013r. sprawy ze skargi "A" R.P. S. P. spółka jawna w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 9.581 złotych z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki NISSAN NAVARA D40M LE - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] określającą "A" R. P., S. P. sp.j. (dalej: Spółka/Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki NISSAN NAVARA D40M LE o numerze nadwozia: [...], roku produkcji 2006, pojemności silnika 2488 cm3, w wysokości 9.581,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 76 ust. 1 i ust.2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.), § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w lutym 2012 r. wszczął w Spółce, kontrolę podatkową w zakresie obrotu wyrobami akcyzowymi i samochodami osobowymi od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. W trakcie tej kontroli ustalono, że Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje wewnątrzwspólnotowych nabyć samochodów, a następnie sprzedaje nabyte samochody w kraju. Wśród tych pojazdów, w kontrolowanym okresie był również przedmiotowy samochód marki NISSAN NAVARA D40M LE. W sprawie bezsporne było, że z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego powyższego samochodu Spółka nie zapłaciła podatku akcyzowego. Przesłuchany w charakterze świadka, reprezentujący Spółkę S.P. wskazał, że samochód został zakupiony w dniu 16 grudnia 2008 r. w Belgii za kwotę 13.150 EURO, nie został zapłacony podatek akcyzowy, nie potrafił jednak wskazać daty przekroczenia granicy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Podczas przeprowadzonych w dniu 21 stycznia 2013 r. oględzin pojazdu stwierdzono, jest to samochód pięcioosobowy o karoserii dwubryłowej składający się z przestrzeni pasażerskiej oraz bagażowej, czterodrzwiowy z sześcioma oknami. Część pasażerska wyposażona jest w dwa rzędy siedzeń, wszystkie siedzenia posiadają zagłówki i pasy bezpieczeństwa. Pojazd posiada uchwyty górne dla pasażerów, popielniczki, schowki w drzwiach, głośniki, gniazdo do zapalniczki, oświetlenie sufitowe, dywaniki, tapicerkę, klimatyzację, elektrycznie otwierane szyby, alufelgi, wykładzinę boczną, podłogową i podsufitkę - jednorodne pod względem wzoru i koloru na całej powierzchni wnętrza pojazdu. Ponadto samochód posiada reduktor umożliwiający przełączenie biegów szosowych na terenowe, napęd na cztery koła, automatyczną skrzynię biegów. Część bagażowa jest zabudowana, dostęp do niej jest przez podnoszoną metalową klapę, ściany boczne i podłoga wyłożone plastikową wykładziną wytłoczoną na nadkolach z szynami po bokach. Przesłuchany w charakterze świadka, obecny właściciel pojazdu, K.Z. zeznał, że samochód w momencie zakupu wyglądał tak samo, nie dokonywał w nim żadnych przeróbek technicznych, ani zmian konstrukcyjnych. W postępowaniu podatkowym Spółka przedstawiła dokumenty rejestracyjne pojazdu, a także świadectwo homologacji, z których wynikało, że jest to samochód ciężarowy. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin samochodu marki TATA Xenon, o zbliżonym wyglądzie i konstrukcji, który zgodnie z Wiążącymi Informacjami Taryfowymi klasyfikowany jest do samochodów ciężarowych z pozycji 8704. Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że stwierdzone cechy pojazdu, jego konstrukcja, wyposażenie świadczą o tym, że jest to samochód przeznaczony do transportu osobowego, podlegający podatkowi akcyzowemu. Dla przyjętej klasyfikacji nie mają znaczenia dołączone przez Spółkę dokumenty rejestracyjne czy też homologacja, jak też wskazywane przez Spółkę podobieństwo do samochodu TATA Xenon. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją samochodu przeznaczonego do transportu towarów, a przedmiotem postępowania był Nissan Navara, a nie wskazywany przez Spółkę TATA Xenon. W związku z faktem, że Spółka nie potrafiła wskazać daty przemieszczenia pojazdu do kraju za moment powstania obowiązki podatkowego przyjęto dzień 7 stycznia 2009 r. tj. dzień wykonania na terytorium kraju badań technicznych pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 u.p.a. w zw. z poz. 59 Załącznika nr 1 do tej ustawy poprzez ich błędną interpretację, wyrażającą się w nieprawidłowym zakwalifikowaniu pojazdu, przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256 z dnia 7 września 1987r.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego zał. 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L Nr 286 z 31 października 2007 r.). Spółka podniosła, że skoro organ miał jakiekolwiek wątpliwości, co do kwalifikacji dokonanej przez producenta, (a powinien je mieć wobec zarzutów strony), to powinien zasięgnąć opinii kompetentnych organów statystycznych uprawnionych do wydawania interpretacji statystycznych - czego nie uczynił. Ponadto w ocenie Spółki, granice samodzielnego kwalifikowania towaru wyznacza moment, w którym strona oświadcza, że nie zgadza się z dokonaną przez organ klasyfikacją. Klasyfikacja dokonywana przez organ celny nie może być ostateczna i na skutek ograniczenia postępowania dowodowego wymykać się spod kontroli. Zarzuciła, że organ zamiast powołać biegłego, sam wypowiadał się na temat wiadomości specjalnych, ponadto zebrany przez niego materiał dowodowy nie jest wyczerpujący, czym organ naruszył art. 187 §1 i 190 Ordynacji podatkowej. Z powyższymi zarzutami nie zgodził się Dyrektor Izby Celnej, który wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, podzielając zarówno ustalenia, jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski organu I instancji. Dokonując dla potrzeb podatku akcyzowego klasyfikacji pojazdu, organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do Nomenklatury Scalonej, do której zapisów odsyłają również przepisy u.p.a. Dyrektor Izby Celnej nie miał wątpliwości co do tego, że samochodu nie można zakwalifikować do pozycji 8704 (pojazdy mechaniczne do transportu towarów), która obejmuje w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.) ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Przy czym organ podkreślił, że zgodnie z brzmieniem tej pozycji, pojazdy nią objęte służą tylko do przewozu towarów, zatem nie można nimi przewozić osób. Stwierdzone cechy przedmiotowego pojazdu pozwalały natomiast zakwalifikować go do pozycji 8703 tj. "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Właśnie takim cechom w ocenie organu odwoławczego odpowiadał przedmiotowy samochód: 5 miejsc siedzących włącznie z kierowcą (dwa rzędy siedzeń w układzie 2 + 3) umiejscowionych w zamkniętej czterodrzwiowej kabinie z oknami dookoła, każde miejsce siedzące zaopatrzone w pasy bezpieczeństwa, sufit i boki kabiny dla pasażerów wyłożone oryginalną tapicerką materiałową, wykładzina podłogowa i dywaniki gumowe, oświetlenie sufitowe przy drugim rzędzie siedzeń, wyprofilowane podłokietniki w drzwiach, schowki i głośniki, popielniczki w drzwiach tylnych i w tylnej części przedniego środkowego podłokietnika, okna otwierane elektrycznie, uchwyty dla pasażerów nad wszystkimi drzwiami oraz na słupkach, automatyczna skrzynia biegów, reduktor umożliwiający przełączanie biegów szosowych na terenowe i odwrotnie, napęd na cztery koła, klimatyzacja, radioodtwarzacz, wielofunkcyjna kierownica, relingi dachowe i aluminiowe felgi. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ( dalej: ETS) z dnia 6 grudnia 2007 r., w sprawie C-486/06 BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat, wydany w sprawie samochodu o nadwoziu typu pick–up, w którym Trybunał wskazał jakimi kryteriami należy się kierować przy klasyfikowaniu pojazdów. ETS wskazał, w nim, że wykończenie wnętrza oraz wyposażenie pojazdów typu pick-up w sposób istotny przyczynia się do ich prawidłowej klasyfikacji. ETS wskazał także, że nawet wygląd samochodu, tj. czy jest bardziej kojarzony z autami osobowymi czy ciężarowymi, ma wpływ na klasyfikację pojazdu. Na tle powyższego wyroku organ nie miał wątpliwości co do tego, że przedmiotowy samochód jest pojazdem osobowym. Zwrócił również uwagę, że pozycja 8703 posługuje się zwrotem "zasadniczo do przewozu osób", co wskazuje na to, że nie obejmuje wyłącznie przewożenia osób, a dopuszcza również przewożenie rzeczy. Świadczy o tym treść wyrażona w dalszej części pozycji 8703, tj. "włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)". Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji CN 8703, a 8704 (zgodnie z brzmieniem tych pozycji) polega na tym, że pojazdy z pozycji 8704 służą tylko do transportu towarowego, natomiast z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, jednakże można nimi również przewozić towary. O wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika między innymi z budowy i wyposażenia. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt rejestracji pojazdu najpierw w Belgii, a potem w Polsce, jako ciężarowego. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Przepisy o ruchu drogowym mają znaczenie tylko w zakresie ustalenia czy dany pojazd jest zarejestrowany na terytorium kraju, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju. Natomiast dla poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym nomenklaturze Scalonej (CN). W ocenie organu odwoławczego, potwierdzeniem prawidłowości klasyfikacji przedmiotowego samochodu jako osobowego jest treść not wyjaśniających, w których jako cechy właściwe dla tej kategorii samochodów wymienia się: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe bądź zdejmowane z punktów kotwiących, obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu, brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W ocenie organu odwoławczego powyższym cechom odpowiadają cechy pojazdu stwierdzone podczas oględzin. Nie odpowiadają one natomiast cechom pojazdów, wskazanych w notach wyjaśniających jako charakterystyczne dla samochodów przeznaczonych dla transportu towarów: siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia), ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej, znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów, składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów, oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup), brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany), zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu, a częścią tylną, brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Odnosząc się natomiast do powołanej w odwołaniu Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej w stosunku do samochodu marki Tata Xenon, organ wskazał, że na Wiążącą Informację może powoływać się tylko podmiot, w stosunku do którego została wydana. Organ nie doszukał się również stawianych zarzutów w postaci nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy też naruszenia przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256 z dnia 7 września 1987r.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 zmieniającego zał. 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, poprzez ich błędne zastosowanie. Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 76 ust. 1 i ust. 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 u.p.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ( Dz.U. z 2004 r., Nr 87, poz. 825 ), poprzez ich zastosowanie pomimo tego, że wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu marki Nissan Navara nie podlegało podatkowi akcyzowemu, naruszenie art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 u.p.a. w zw. z poz. 59 Załącznika nr 1 do ustawy poprzez ich błędną interpretację, wyrażającą się w nieuprawnionym zakwalifikowaniu do kategorii CN 8703, naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że na Skarżącej spoczywał obowiązek podatkowy, podczas gdy takiego obowiązku nie było, naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz.U. L Nr 256 z 7 września 1987 r.) oraz rozporządzenia Komisji WE nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE 286 z 31 października 2007 r.) przez organy obu instancji, naruszenie zasad klasyfikacji taryfowej przedmiotowego samochodu z pominięciem postanowień not wyjaśniających do HS (Systemu Zharmonizowanego), naruszenie 1 i 6 reguły Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej i błędne dokonanie klasyfikacji samochodu Nissan Navara wbrew klasyfikacji dokonanej przez producenta pojazdu w oparciu o wydane temu pojazdowi świadectwo homologacyjne, które zalicza pojazdy Nissan Navara do kategorii pojazdów N1 ( Pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków, których maksymalna masa nie przekracza 3,5 tony ), naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, polegające na pominięciu dowodów dotyczących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób naruszający zasadę swobodnej oceny dowodów w szczególności pominięcia wniosków dowodowych z opinii biegłego do spraw motoryzacji, z opinii Urzędu Statystycznego, dokumentów rejestracyjnych pojazdu, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, świadectwa homologacji, pisma Nissan Sales z dnia 1 czerwca 2012 r., dotyczącego rozliczeń podatku akcyzowego w stosunku do sprzedaży samochodów Nissan Navara, pominięcie przy wydawaniu decyzji kwestii dotyczących ładowności przypadającej na część pasażerską i na część ładunkową, naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 65 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy o statystyce publicznej poprzez pominięcie przez organ podatkowy opinii Urzędu Statystycznego zawnioskowanego przez stronę w toku postępowania podatkowego i wreszcie naruszenie art. 2 Konstytucji poprzez prezentowanie takiego rozumienia prawa i jego stosowania, które jest sprzeczne z ideą "państwa prawnego". Formułując powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazała, że Nissan Navara jest samochodem, któremu już w procesie produkcji nadaje się cechy samochodu ciężarowego, co zostało potwierdzone wystawionym świadectwem homologacji, a ponadto pismem Nissan Sales Central & Eastern Europe, które organ pominął, wskazując jedynie, że dokumenty powyższe zostały sporządzone na potrzeby innego postępowania i że nie mają znaczenia dla określenia podatku akcyzowego. Ponadto o ciężarowym charakterze pojazdu świadczą również: masa, wymiary, ładowność pojazdu, a także stosunek ładowności poszczególnych brył pojazdu, do których organy również się nie odniosły. Wskazała na rozbieżności w ustaleniach obu organów: organ I instancji przyjął, że samochód wyposażony jest w cztery okna, podczas gdy organ II instancji przyjął, że posiada sześć okien. W dalszej kolejności Spółka powołała się na pismo Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2012 r., w którym wśród cech pojazdów pozwalających na zakwalifikowanie danego pojazdu jako ciężarowego wymienia się ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) oraz brak wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniami kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Tymczasem, jak wskazała Skarżąca, przedmiotowy samochód posiada oddzielną kabinę dla kierowcy i pasażerów, oddzielną otwartą naczepę z panelami bocznymi i nakładaną klapą. Zakwalifikowaniu go jako ciężarowego nie stoi również na przeszkodzie fakt posiadania bocznych okien, czy też brak przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi, gdyż te cechy nie dotyczą samochodów typu pick-up. Część towarowa samochodu nie miała wyposażenia kojarzonego z częścią przeznaczoną dla pasażerów, a ponadto pojazd spełniał kryterium ładowności. W ocenie Spółki organy wywiodły błędne wnioski w stosunku do powoływanego przez nie wyroku ETS-u, gdzie - przeciwnie niż w niniejszej sprawie - podatnik przeczył stanowisku organu, że samochód marki Nissan Navara jest samochodem ciężarowym, cło na samochody osobowe wynosiło 10 %, podczas gdy na samochody ciężarowe 22 %, w związku z czym podatnik był zainteresowany tym, by jego samochód został uznany za osobowy. W wyroku tym Trybunał miał stwierdzić, że samochody typu pick-up co do zasady podlegają klasyfikacji jako ciężarowe, a jedynie w drodze wyjątku, jak w rozpoznawanej sprawie, można zakwalifikować je jako samochody osobowe. Za towarowym przeznaczeniem pojazdu przemawiają, w ocenie Skarżącej, zmiany do not wyjaśniających z dnia 23 marca 2007 r., zgodnie z którymi stosunek odległości pomiędzy osiami pojazdu, a długością skrzyni ładunkowej, wynoszący ponad 50 % rozstawu osi, decyduje o tym, że samochód ma zostać zaklasyfikowany do pozycji 8704. Zwróciła również uwagę na rzeczywiste wykorzystywanie tych samochodów przez Straż Pożarną, Straż Leśną. Dokonanej przez organ kwalifikacji pojazdu przeciwstawiła klasyfikację pojazdu Tata Xenon, o identycznej konstrukcji, w stosunku do którego została wydana Wiążąca Informacja Taryfowa, z której wynikało, że jest to samochód ciężarowy. W świetle powyższego, Skarżąca stwierdziła, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wskazania podobieństw i różnic tych dwóch pojazdów, oraz opinii urzędu statystycznego, na okoliczność prawidłowej klasyfikacji co do przeznaczenia samochodu, było konieczne. Podsumowując, zwróciła uwagę na niekonstytucyjność działania organów, które dopiero po kilku latach dokonują weryfikacji zgłoszenia, dokonanego w zaufaniu do organów. Skarżąca podkreśliła, że rejestrując pojazd jako ciężarowy nie widziała potrzeby dodatkowej weryfikacji jego klasyfikacji dla potrzeb podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że powołany przez organ I instancji wyrok ETS-u potwierdza, a nie zaprzecza prawidłowości klasyfikacji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia dowodu na okoliczność podobieństwa samochodu marki Nissan Navara i Tata Xenon organ wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest konkretny samochód i tylko cechy tego samochodu mogą stanowić przedmiot oceny organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego, jak też naruszenia prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia, czy samochód marki Nissan Navara w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Skarżącą był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, czy samochodem ciężarowym i winien być klasyfikowany, jak chciała Skarżąca, do kodu CN 8704. Problem klasyfikacji pojazdu jako ciężarowego czy osobowego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym nie jest problemem nowym i wielokrotnie był rozstrzygany na gruncie orzecznictwa administracyjnego. Nie bez wpływu na powstanie powyższego problemu ma rozbieżność przepisów, które ten sam pojazd pozwalają raz uznać za ciężarowy (prawo o ruchu drogowym), a innym razem za osobowy (ustawa o podatku akcyzowym). Choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów, to jednak - biorąc pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa - jest dopuszczalna. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Skoro zatem ustawodawca przewidział legalną definicję pojęcia "samochód osobowy" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym, to jedynie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zwłaszcza, że zwolnienie z podatku akcyzowego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów ciężarowych wprowadzone zostało na zasadzie wyjątku. Dla klasyfikacji taryfowej bez znaczenia pozostaje dokumentacja związana z homologacją i rejestracją pojazdu. Nie jest prawdą, jak twierdzi Skarżąca, że organy w toku postępowania tych dokumentów nie uwzględniły. Jak szczegółowo wyjaśnił organ, z czym Sąd w zupełności się zgadza, dokumenty, na które powoływała się Skarżąca, a z których wynikało, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne niż podatkowe przepisy, które dla wymiaru podatku akcyzowego pozostają bez znaczenia. Powyższe dokumenty w niniejszej sprawie stanowią dowód jedynie tego, że pojazd wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiążą organ podatkowy. Z kolei pismo firmy Nissan Sales nie jest dokumentem urzędowym, lecz prywatnym, ma charakter informacyjny i w żaden sposób nie wiąże organu, lecz podlega swobodnej ocenie. Natomiast klasyfikacja pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego odbywa się wyłącznie na podstawie ustaw regulujących powyższy podatek. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a., do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.) - art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z nią, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 11, poz. 62). Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. W wyjaśnieniach do Taryfy Celnej wskazano, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto zgodnie ze zmianą do not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary ( typu pick-up). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Pojazdy takie mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. Opisana wyżej procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN oznacza, że w pierwszej kolejności powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Zakwalifikowanie pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Dokonując weryfikacji postępowania w tym zakresie stwierdzić należy, że organy prawidłowo dokonały klasyfikacji pojazdu. W pierwszej kolejności, jak wynika to z przyjętych reguł, dokonały jego oceny na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i wyposażenia, które pozwoliły przypisać mu cechy właściwe dla pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Jak ustalono poddany kontroli Nissan Navara jest pojazdem pięcioosobowym o karoserii dwubryłowej (przestrzeń pasażerska oraz bagażowa), czterodrzwiowy z sześcioma oknami (cztery okna boczne, szyba przednia i tylna). Część pasażerska wyposażona jest w dwa rzędy siedzeń, wszystkie siedzenia wyposażone w zagłówki i pasy bezpieczeństwa. Obite tapicerką siedzenia wraz z pasami bezpieczeństwa i podłokietnikami, uchwyty górne dla pasażerów, oświetlenie sufitowe, osobno otwierane drzwi, elektrycznie opuszczane szyby, popielniczki – w obu rzędach przestrzeni pasażerskiej, wskazują na to, że w samochodzie tym zadbano o komfort każdego pasażera. Część towarowa pojazdu jest otwarta, wyłożona plastikową wykładziną. Tak stwierdzone cechy pojazdu, pozwalają uznać, że zasadniczą cechą przedmiotowego pojazdu jest komfortowe przewożenie osób, podczas gdy transport towarów stanowi jedynie funkcję dodatkową. Świadczą o tym zarówno stwierdzone elementy wyposażenia, jak i estetyka w jakiej utrzymany jest przedmiotowy samochód, które - w ocenie Sądu - dały organom prawo do zakwalifikowania pojazdu jako osobowy na podstawie Nomenklatury Scalonej. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Do takich wniosków prowadzi również porównanie przykładowo wskazanych cech pojazdu w notach wyjaśniających dotyczących samochodów klasyfikowanych do pozycji CN 8703 i do pozycji CN 8704. Samochody klasyfikowane do pozycji 8703 charakteryzuje: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, (8704), posiadają: a) siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) oraz bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej, znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów, składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów, b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Mając na uwadze stwierdzone wcześniej cechy pojazdu Nissan Navara, na tle porównania wyżej wskazanych cech dwóch grup pojazdów, Sąd nie ma wątpliwości co do zakwalifikowania tego pojazdu jako przeznaczonego głównie do przewozu osób. Potwierdza to również powoływany przez organy wyrok Trybunału Sprawiedliwości, którego przedmiotem była również ocena kwalifikacji pojazdu Nissan Navara przez belgijskie organy podatkowe dla potrzeb podatku akcyzowego. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że w tej sprawie to podatnik upierał się przy osobowym przeznaczeniu tego pojazdu, ani fakt, że wiązało się to z niższym opodatkowaniem tej grupy pojazdów. Dokonana przez ETS ocena ma charakter uniwersalny i znajdzie zastosowanie również w niniejszej sprawie, pomimo innego stanu faktycznego. Trybunał, podobnie jak ograny i Sąd w niniejszej sprawie, stanął przed problemem klasyfikacji pojazdu typu pick – up. Wskazał, że samochody tego typu, składające się z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, oraz z przestrzeni ładunkowej, nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi, należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Trybunał stwierdził równocześnie, że kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi nie może stanowić kryterium decydującego w klasyfikacji takiego pojazdu. Takiej interpretacji, jak podkreślił, sprzeciwia się fakt, że noty wyjaśniające do CN nie zastępują not do HS, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie. W świetle przedstawionej argumentacji Trybunału, wskazać należy, że kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi, czy też kryterium ładowności mogą być brane pod uwagę pomocniczo w sytuacji, gdy dany samochód będzie spełniał cechy właściwe dla samochodów przeznaczonych do transportu towarowego. Spełnienie dodatkowo kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi oraz kryterium ładowności pozwoli zakwalifikować go do tej właśnie pozycji. Tymczasem w niniejszej sprawie cechy zewnętrzne pojazdu, jego konstrukcja jak również wyposażenie, nie pozwalały na przyjęcie, że jest to pojazd przeznaczony wyłącznie do transportu towarowego, w związku z czym ocena tych dwóch dodatkowych kryteriów była zbędna. Przeprowadzona przez organ klasyfikacja stanowiła wynik prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że organ dopuścił jednie dowody służące uzasadnieniu zajętego stanowiska. Dopuszczone przez organ dowody były koniecznym, ale i wystarczającym źródłem potrzebnych do stwierdzenia informacji. Jak już wskazano na wstępie, dla potrzeb podatku akcyzowego koniecznym było stwierdzenie cech pojazdu, które warunkowały uznanie go w świetle tych przepisów za osobowy. Cechy te mają charakter obiektywny i zewnętrzny, a do ich stwierdzenia nie są konieczne wiadomości specjalne. Stwierdzenie tych cech podczas prawidłowo przeprowadzonego dowodu z oględzin pojazdu, w zupełności czyniło zadość tym wymogom, a ustalenie w drodze przesłuchania obecnego właściciela pojazdu, że pojazd posiadał te cechy także w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego stanowiło wystarczający dowód w sprawie, bez potrzeby powoływania biegłego. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie ma żadnych podstaw do uznania, że ustalenia organów obu instancji odnośnie stanu rzeczywistego samochodu są niespójne i rozbieżne co do ilości okien w pojeździe. Stwierdzenie, że pojazd posiada 4 okna po bokach (po dwa z każdej strony), szybę tylną oraz przednią (decyzja organu I instancji), nie jest sprzeczne ze stwierdzeniem, że jest to pojazd z 6 oknami (decyzja organu II instancji). W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały prawidłowej klasyfikacji pojazdu uznając go za pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, a co za tym idzie wyrób akcyzowy. Niesłuszne są w związku z tym zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania. Przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe uzasadnia podjętą decyzję i nie nasuwa wątpliwości co do jej prawidłowości. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez Skarżącą kwestii Wiążącej Informacji Taryfowej, na podstawie której przyjęto, że samochód TATA XENON o zbliżonym wyglądzie do Nissana Navary został uznany za samochód ciężarowy, wskazać należy, że Wiążąca Informacja Taryfowa nie jest normą prawną. Jest ona wydawana w indywidualnej sprawie, wiąże organy celne oraz osobę w stosunku do której została wydana. Przedmiotem niniejszego postępowania był Nissan Navara, a nie samochód TATA XENON, dlatego wniosek dowodowy, który zmierzał do porównania tych samochodów "od strony technicznej" nie mógł zostać uwzględniony, bo w żaden sposób nie mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art.180 Ordynacji podatkowej). W kontekście tych wywodów, jako bezzasadny należy również ocenić zarzut nie przeprowadzenia w toku postępowania podatkowego dowodu z opinii biegłego do spraw motoryzacji, na okoliczność wskazania na podobieństwa i różnice, oraz cechy konstrukcyjne obu pojazdów. W ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że przeprowadzenie tych dowodów nie może przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy, bo klasyfikacja każdego samochodu ma charakter indywidualny. Okoliczności, których stwierdzenia domaga się Spółka na podstawie wnioskowanego dowodu, dotyczą w istocie prawa, a nie faktów i do ich stwierdzenia nie jest uprawniony biegły. Jak obszernie uzasadniono, klasyfikacja pojazdu opiera się na zewnętrznych jego cechach, które są stwierdzane w toku oględzin, a które nie były przedmiotem sporu. Nie było zatem potrzeby uzyskania opinii od osoby posiadającej wiadomości specjalne. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, klasyfikacja pojazdu dla celów podatku akcyzowego jest uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organów podatkowych. Nietrafne są zarzuty braku przeprowadzenia dowodu z opinii urzędu statystycznego i naruszenia art.25 ust.1 pkt 6 w zw. z art.25 ust.2 ustawy o statystyce publicznej. Powołane przepisy wskazują, że do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy m.in. opracowywanie standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi oraz ich interpretacja, a zadania te, w zakresie interpretacji wykonują urzędy statystyczne. Jednakże w świetle cytowanego art.3 u.p.a., organy statystyczne dokonują klasyfikacji towarów jedynie w obrocie krajowym, natomiast w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego (jak w niniejszej sprawie) stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) - w tym zakresie organy celne państw członkowskich mogą wydawać wiążące informacje taryfowe. Skarżąca Spółka nie zwracała się o wydanie takiej informacji. Nie można również mówić o naruszeniu art. 2 Konstytucji, którego Skarżąca upatruje w nałożeniu na nią obowiązku podatkowego po kilku latach od zaistnienia zdarzenia. Należy wskazać, że to Skarżąca dokonując nabycia wewnątrzwspólnotowego zobowiązana była do dochowania wszelkich wymogów z tym związanych. Dokonana w dopuszczalnym okresie kontrola organu miała umocowanie w prawie, w związku z czym nie można upatrywać w niej bezprawnego działania organów. Z powyższych względów organy zasadnie uznały, że na Spółce ciążył obowiązek w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, a w konsekwencji, że miała obowiązek złożenia deklaracji podatkowej i uiszczenia podatku akcyzowego. Skoro nie dopełniła powyższych obowiązków, to uzasadnione było wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania w tym podatku. W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłowe zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji 8703 kodu CN. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy obu instancji nie narusza określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów. Zatem zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz postępowania podatkowego są nieuzasadnione. Mając to wszystko na względzie Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.