II SA/Ke 516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013r. sprawy ze skargi C. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: C. P. ,,T.’’ na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 17 kwietnia 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 lutego 2013 r. znak: [...] o nałożeniu na C. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Jak wynika z akt sprawy w dniu 5.12.2012r. na drodze krajowej nr 78 między miejscowościami C. i P. został zatrzymany do kontroli M. P. kierujący autobusem m-ki Volkswagen o nr rej. [...]. Kontrolowany autobus oznakowany był tablicami z informacją o trasie przejazdu W. – J. przez O. i N. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer tego autobusu R. P. zeznał, że zakupił bilet z W. do J. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonuje na rzecz przedsiębiorcy C. P. regularny przewóz drogowy osób na trasie W. – J. Z uwagi na brak ważnego zezwolenia marszałka województwa na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie W. – J. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzje z dnia 1 lutego 2013 r. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym. W odwołaniu C. P. podniósł, iż do wykonywania przewozów na trasie W. – J. uprawniały go dwa posiadane przez niego zezwolenia, tj. zezwolenie Burmistrza Gminy W. nr [...] na odcinek W. – P. (od W. do granic powiatu) oraz zezwolenie Starosty J. nr [...] na odcinek J. – B. (od granic powiatu do J.). Organ II instancji wskazał, ze posiadane przez przedsiębiorcę zezwolenia uprawniały go wyłącznie do wykonywania kursów na trasach w nich określonych. Oznacza to, że nie cała trasa, na której wykonywał on przewozy objęta była posiadanymi przez niego zezwoleniami. Na wykonywanie przewozów na trasie przebiegającej przez obszar dwóch powiatów (w. i j.) przedsiębiorca powinien uzyskać zezwolenie marszałka województwa (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy o transporcie drogowym). Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Ponadto wskazał na związany a nie uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie przepisów tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach C. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im błędną interpretację przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 7 w zw. z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z pkt 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny osób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż posiada stosowne zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie W. – P. – W. na terenie powiatu w. oraz zezwolenie na trasie J. – P. – Z. – N. – O. – B., na terenie powiatu j. Miejscowości B. w powiecie j. i P. w powiecie w. graniczą ze sobą w związku z czym, w ocenie skarżącego, nie uznać by wykonywał transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy stanowi zaś, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Załącznik nr 3 do ustawy w pkt 2.1, sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Organy orzekające w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w tej sprawie, którego skarżący nie kwestionował, ale odmiennie od organów ocenił. Z ustaleń organów inspekcji transportu drogowego wynika, że w dniu 5.12.2012 r. kontroli poddany został pojazd skarżącego wykonujący kurs z W. do J. Wynika to z zeznań kierowcy M. P., pasażera R. P., umieszczonych na pojeździe tablic kierunkowych (W. – J.) oraz stanowiska skarżącego zawartego w skardze. Rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy w oparciu o udzielone skarżącemu zezwolenia mógł on wykonywać przewóz regularny na tej trasie. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko WSA w Kielcach wyrażone w podobnej sprawie toczącej się z udziałem skarżącego zakończonej wyrokiem z dnia 9 maja 2013r. (sygn. II SA/Ke 182/13). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). W aktach administracyjnych sprawy znajdują się trzy zezwolenia udzielone skarżącemu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym: nr [...] z 28 lutego 2011 r. w ramach linii regularnej W. – P. – W., nr [...] z 14 marca 2011 r. w ramach linii regularnej J. – P. – Z. – N. – O. – B. oraz nr [...] z 16 listopada 2011 r. w ramach linii regularnej W. – P. Jednocześnie bezsporne jest, że C. P. nie posiada zezwolenia Marszałka Województwa na wykonywanie przewozów na trasie W. – J. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w dniu 5.12.2012 r. skarżący wykonywał regularny przewóz osób na trasie W. – J. bez ważnego zezwolenia, a w sytuacji tej zasadnym było zastosowanie art. 92a ust. 1 ustawy i nałożenie kary pieniężnej z pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 8.000 zł. Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro miejscowości B. w powiecie j. i P. w powiecie w. graniczą ze sobą to przewóz mógł być wykonany w oparciu o posiadane przez niego zezwolenia. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 20 ust. 1 zezwolenie obejmuje konkretną trasę ze wskazaniem miejscowości początkowych i docelowych. Skoro zgodnie z zezwoleniem nr [...] przystankiem początkowym i docelowym jest W., to autobusy kursujące tą trasą winny po przyjeździe do P. wracać do W. i tam zakończyć trasę. Z kolei drugie zezwolenie Nr [...] uprawniało do realizowania przejazdu z J. do B., gdzie znajduje się przystanek końcowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego z żadnego z ww. zezwoleń nie wynika uprawnienie do przewozu osób na trasie J. – W. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez: - starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1 (lit. e), - marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa (lit. f). Regulacja powyższa jest jasna i nie wymaga dodatkowej interpretacji. Na wykonywanie przewozów na trasach wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu (niewykraczających poza obszar województwa), konieczne jest zezwolenie wydane przez marszałka województwa. Skoro zatem trasa kursu objętego kontrolą przebiegała z W. do J., tj. obejmowała dwa powiaty (w. i j.), to na wykonanie regularnego przewozu osób na tej trasie skarżący powinien uzyskać zezwolenie od marszałka województwa. Jak wynika z pisma przesłanego organowi I instancji przez Urząd Marszałkowski Województwa (k. 25 akt adm.), Marszałek Województwa nie udzielał C. P. zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób na trasie W. – J. przez O. i N. Oznacza to, że skarżący nie posiadał uprawnień do przewozu osób tą właśnie trasą i tym samym nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust.1 w zw. z l.p. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy było zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.