II SA/Gl 1451/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K.F. oraz P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka "A" Sp. z o.o. w C. wnioskiem z dnia [...]. zwróciła się do Burmistrza C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowej hali produkcyjnej wraz z zapleczem socjalnym i technicznym oraz infrastrukturą komunikacyjną na parcelach nr pb [...] w C. przy ul. [...]. Powierzchnię posiadanego terenu obliczono na [...] m2. Na terenie tym przewidziano: - wykonanie hali produkcyjnej części samochodowych wraz z zapleczem socjalnym oraz pomieszczeniami technicznymi o pow. zabudowy [...] m2, - wykonanie placu dostawczego o nawierzchni asfaltowej o powierzchni [...] m2, - wykonanie parkingu o nawierzchni asfaltowej dla pracowników na [...] miejsc o pow. zabudowy [...] m2, - rozbudowę istniejącej hali w budynek stołówki pracowniczej o pow. [...] m2 , - przebudowę istniejącej wiaty o pow. [...] m2, - przebudowę sieci ciepłowniczej i energetycznej kolidującej z inwestycją, - budowę i przebudowę wewnętrznych sieci uzbrojenia terenu, - strefy zieleni urządzonej, - wykonanie utwardzonego objazdu p/pożarowego, - wykonanie zagłębionego zbiornika na wodę p/pożarowego o pow. zabudowy [...] m2. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania sporządzony został projekt decyzji przez osobę posiadającą wpis do Izby [...], uprawnienie nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. wydaną z upoważnienia Burmistrza ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Opisano w niej planowane obiekty kubaturowe poprzez podanie wysokości w metrach oraz powierzchni zabudowy w m2, zaś tereny utwardzone poprzez podanie powierzchni w m2. W uzasadnieniu wskazano, że inwestycja uzyskała wymagane uzgodnienia, a strony nie wniosły uwag. Załącznikami do decyzji są: załącznik nr 1 na mapie w skali 1:500 ujawniający granice terenu objętego wnioskiem; załącznik nr 2 przedstawiający koncepcję zagospodarowania terenu w skali 1:1000 sporządzoną przez biuro inżynieryjne [...], ujawniający położenie planowanych elementów zagospodarowania; załącznik nr 3 będący częścią opisową analizy; załącznik nr 4 na mapie w skali 1:500 stanowiący graficzny wynik analizy. Załączniki te z upoważnienia Burmistrza zostały podpisane przez tą samą osobę, która sporządziła projekt decyzji. Jako załącznik do decyzji, bez podania numeru, zostało także w aktach oznaczone pomniejszenie załącznika nr 2, przedstawiającego koncepcję zagospodarowania działki, ten załącznik pozbawiony jest podpisu. Pismem z dnia [...] r. K. F. i P. F. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej przedmiotowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jakkolwiek w żądaniu podano, że podstawę wniosku stanowi art. 156 § 1 pkt 1 kpa, to w uzasadnieniu powołano się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i zarzucono wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podniesiono, że decyzja narusza § 9 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie sposobu (...), albowiem nie zawiera załącznika w postaci wyników analizy, obejmującego części tekstową i graficzną. W treści decyzji nie podano wedle jakich kryteriów wyznaczono obszar analizowany. Jedyny załącznik do decyzji pozbawiony jest skali mapy, adnotacji o jej przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nadto jest on koncepcją zagospodarowania działki i został sporządzony nie przez organ, a przez projektanta inwestycji na zlecenie inwestora, nie jest ona także opatrzony podpisem. Organ uzyskał wyjaśnienia strony Burmistrza C. i zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami. Odpowiedź na wniosek złożyła Spółka "A", wnosząc o wydanie decyzji odmownej. Podniosła, że zarzuty nie są uzasadnione i nie można przypisać decyzji wad polegających na rażącym naruszeniu prawa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] SKO w B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r. wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyjaśniło, że zgłoszone zarzuty dotyczą uchybień formalnych związanych z załącznikiem do decyzji i brakiem uzasadnienia granic obszaru analizowanego. Zarzuty dotyczące wad załącznika nie są uzasadnione, bo w aktach znajduje się zarówno załącznik stanowiący część graficzną decyzji przedstawiający granice terenu, jak i załączniki będące wynikami analizy: graficzne i opisowe (nr 3 i 4). Są one sporządzone na prawidłowych mapach i podpisane. Organ uczynił też załącznikiem nr 2 do decyzji koncepcję zagospodarowania działki, którą w pomniejszonej postaci przesłano stronom postępowania celem zobrazowania zamierzeń inwestora. W tej sytuacji brak doręczenia wszystkim stronom załączników do decyzji, wobec ich znacznych rozmiarów, nie świadczy o zaistnieniu przesłanki nieważności. Natomiast kryteria przyjętego obszaru analizowanego zostały szczegółowo opisane w części tekstowej analizy. Wyjaśniono w niej, jak dla poszczególnych obszarów ustalono obszar analizowany. Zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa uznano wobec powyższego za nieuzasadniony. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik wnioskodawców podtrzymał żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. ze względu na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, że wbrew stanowisku Kolegium, rażące naruszenie prawa może dotyczyć nie tylko norm prawa materialnego, ale także procesowego. Zarzucono rażące naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu (...). Analiza sporządzona do decyzji nie została podpisana przez osobę, która podpisała samą decyzję, zatem nie może posiadać rangi załącznika do decyzji, załącznik powinien być podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji. Brak jest również w aktach dowodu, że analizę sporządziła osoba o odpowiednich uprawnieniach, nie ma poświadczenia posiadanych przez nią uprawnień. Wadliwa jest także decyzja i załączniki do niej pod względem merytorycznym. W analizie stwierdzono, że nie można określić precyzyjnie drogi, z której będzie odbywał się główny wjazd na obszar nr 2 wyznaczony w analizie. Nie jest jasne wobec tego, w oparciu o jakie dane autor analizy przyjął wielkość frontu działki i wyznaczył obszar analizowany. Nie poddano także analizie zabudowy sąsiedniej w stosunku od terenu, na którym planowany jest parking. Rezygnacja z takiej analizy nie może być uzasadniona argumentami, że parking nie jest obiektem kubaturowym. Brak też poświadczenia uprawnień osoby, która sporządziła projekt decyzji. Uchybieniem jest także zaniechanie doręczenia stronom wszystkich załączników do decyzji, skutkuje ono kwalifikowaną wadliwością decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] SKO w B. utrzymało w mocy swe poprzednie rozstrzygnięcie. Wyjaśniło, że wady proceduralne stanowią przesłanki wznowienia postępowania, natomiast stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić ze względu na kwalifikowane wady samego rozstrzygnięcia, co w przeważającej mierze oznacza naruszenie norm prawa materialnego. Zarzuty rażącego naruszenia art. 61 ustawy nie zostały sprecyzowane, zaś w ocenie Kolegium Burmistrz w sposób pozytywny rozstrzygnął o istnieniu wszystkich przesłanek warunkujących ustalenie warunków. Zarzuty wnioskodawców dotyczą głównie załączników do decyzji i sporządzonej analizy. Analiza graficzna jest wykonana na odpowiedniej mapie i podobnie jak pozostałe załączniki, opatrzona podpisem osoby działającej z upoważnienia Burmistrza. Podano nr uprawnień autora analizy oraz projektu decyzji, nie zostały one podważone. Nie jest także zasadny zarzut wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego. Ze względu na zakres, zróżnicowanie inwestycji i jej rozczłonkowanie, nie jest możliwe ustalenie frontu działki w sposób prosty, poprzez odwołanie się do głównego wjazdu. Nie jest jednak arbitralne wyznaczenie obszaru analizowanego, jeśli w analizie został opisany i uzasadniony sposób jego określenia. W tekstowej części analizy autor wyczerpująco podał, co było brane pod uwagę przy wyznaczaniu wielkości obszaru analizowanego. Autor analizy uwzględnił szczególny zakres terytorialny inwestycji (dwa geodezyjnie odrębne tereny) i istniejący oraz planowany układ komunikacyjny. Natomiast dla parkingu jako obiektu niekubaturowego zbędne było ustalanie parametrów i cech zabudowy, gdyż nie mają one do niego zastosowania, dlatego zbędna była analiza parametrów sąsiedniej zabudowy. W skardze do sądu administracyjnego K. F. i P. F. wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 59 i art. 61 ustawy, przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu (...) oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania i przytoczono brzmienie przepisów regulujących wydawanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, z podaniem cytatów z orzecznictwa. Podtrzymano dotychczasowe zarzuty zawarte we wniosku oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczące wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podniesiono, że dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winien być art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, czego Kolegium zaniechało i w konsekwencji wadliwie zinterpretowało art. 59 i art. 61 ustawy oraz przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu (...). Nie jest zasadne odstąpienie od ustalenia parametrów zabudowy dla parkingu z tego względu, że nie jest on obiektem kubaturowym. Stanowiska swego Kolegium dostatecznie nie uzasadniło. W każdym przypadku zmiany zagospodarowania terenu wymagana jest decyzja ustalająca warunki, zaś te określa się zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i w zakresie w tym przepisie wskazanym. Zanegowano, aby sporządzenie projektu decyzji, jej załączników, a następnie dokonanie ich akceptacji mogło być dokonane przez tą samą osobę. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte wcześniej w wydanych decyzjach. O oddalenie skargi wniósł też uczestnik postępowania Spółka "A" przychylając się w piśmie z dnia [...] r. do argumentacji Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Prowadzone przez Kolegium postępowanie dotyczyło procedury nadzwyczajnej, której przedmiotem była nieważność decyzji. Zasadnie Kolegium zwróciło uwagę, że wady decyzji uwzględniające stwierdzenie jej nieważności mają charakter kwalifikowany. W przypadku przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegającej na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa przyczyną stwierdzenia nieważności nie może być każde stwierdzenie naruszenia, ale uchybienie przepisom w takim stopniu i zakresie, iż podjęte rozstrzygnięcie nie daje się uzasadnić na gruncie obowiązującego porządku prawnego. W przypadku badania przesłanek nieważności organ właściwy w tym zakresie znajduje się w innej sytuacji niż organ odwoławczy w postępowaniu instancyjnym. Uchybienia, które mogą być powodem uchylenia decyzji przez organ odwoławczy nie zawsze są wystarczające, aby stwierdzić nieważność decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym. W przekonaniu Sądu prawidłowo Kolegium uznało, że zarzuty podnoszone przeciwko załącznikom i projektom decyzji nie mogą odnieść skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z § 3 ust. 1 powoływanego wyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu (...), analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza organ właściwy. Wyniki tej analizy są załącznikami do decyzji i niewątpliwie powinny być opatrzone w tym zakresie stosowną adnotacją i podpisane. Nie ma jednak wymogu, aby decyzje i załączniki podpisywała personalnie ta sama osoba. Organem wydającym decyzję jest Burmistrz, zatem podpisanie tych dokumentów z upoważnienia Burmistrza oznacza, że pochodzą od właściwego organu. Podobnie wygląda sprawa sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę Izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Wymóg ten służy zapewnieniu odpowiedniego poziomu merytorycznego decyzji, a nie zagwarantowaniu jakiejś niezależności rozstrzygnięcia od stanowiska organu wydającego decyzję. Nie ma zatem przeszkód i żaden przepis takiego zakazu nie przewiduje, aby jeden pracownik organu zarówno sporządził projekt decyzji, jeśli ma stosowne uprawnienie, jak również przeprowadził analizę i w imieniu organu podpisał załączniki do decyzji. Kwestia udokumentowania zarówno upoważnienia do działania w imieniu organu, jak i udokumentowania uprawnień przez osobę sporządzającą projekt decyzji mają w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ograniczoną wagę. W przekonaniu Sądu jedynie wykazanie, że określone osoby nie były uprawnione do działania, a adnotacje o działaniu z upoważnienia lub w oparciu o posiadane uprawnienia są niezgodne ze stanem faktycznym mogłyby uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji. Podnoszący taki zarzut winni przy tym co najmniej uprawdopodobnić, że jest on zasadny. Tymczasem skarżący ograniczyli się nawet nie do zanegowania kompetencji tych osób, ale do stwierdzenia, że ich kompetencje nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji sprawy. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności nie rozpoznaje po raz kolejny sprawy merytorycznie, ale bada przesłanki z art. 156 § 1 kpa i zasadnie Kolegium stwierdziło, że o rażącym naruszeniu prawa świadczyłoby działanie przez osoby nie posiadające do tego wymaganych kompetencji, a nie brak poświadczenia tych kompetencji, gdy nie zostały one skutecznie zakwestionowane. Nie stanowi także rażącego naruszenia prawa doręczenie stronom decyzji bez wszystkich załączników w sytuacji, gdy zostały one w prawidłowy sposób sporządzone. Decyzja weszła do obrotu prawnego, ma wymagane załączniki i nie doręczenie wszystkim stronom załączników do niej nie ma wpływu na ważność decyzji. Sąd nie podziela również zarzutów strony skarżącej dotyczących prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego. Nie polega w szczególności na prawdzie zarzut, że nie poddano analizie terenu sąsiadującego z terenem planowanego parkingu. Rozmiar inwestycji i fakt, że teren jest częściowo objęty planem miejscowym spowodowały, że de facto warunki zabudowy były ustalone dla dwóch zespołów działek, co stanowi teren inwestycji. Wokół każdego wyznaczono obszar analizowany, a kryteria jego wyznaczenia opisano w części opisowej analizy w pkt 4d i 4e. Sąd dostrzegł, że w pkt 4c i 4a organ powołał zarówno art. 61 ust. 2 ustawy, jak i postanowienia planu miejscowego z dnia [...] r., który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na względzie postanowienia tego planu dla jednostki [...] nie można uznać, że teren inwestycji był w tym planie przeznaczony na cele inwestycji produkcyjnych, zastosowanie art. 61 ust. 2 byłoby zatem wadliwe. Dla jednostki [...] plan przewidywał tereny zieleni o funkcji ochronnej, zalecał utrzymanie istniejącej funkcji mieszkaniowej z możliwością jej przekształcenia w kierunku funkcji usługowej (wytwórczej). Z treści analizy opisowej wynika jednak, że organ nie zastosował art. 61 ust. 2 ustawy, wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził analizę. Działki sąsiadujące z terenem nr [...] zostały w niej uwzględnione, w tym także działka skarżących nr [...]. Przepis § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu (...) przewiduje wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki budowlanej. Wprost dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest jedna działka. Przepis ten nie rodzi także większych kłopotów, gdy wniosek dotyczy większego obszaru o regularnym kształcie. W niniejszej sprawie zaś teren objęty wnioskiem to obszar o bardzo nieregularnym kształcie, a jego otoczenie cechuje się zróżnicowaną intensywnością zagospodarowania, np. tereny położone na północny wschód od obszaru nr 1, za zabudowaniami skarżących wolne są od zabudowy. W tej sytuacji opisany przez organ sposób wyznaczenia obszaru analizowanego można uznać za prawidłowy. Ma on podobnie nieregularny kształt jak teren inwestycji, a ze względu na trudność w określeniu frontu tego terenu, obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m od granic terenu inwestycji. Tak wyznaczony obszar pozwolił zarówno na określenie funkcji terenu, jak i cech zabudowy, umożliwiając określenie warunków zabudowy. Skarżący podnosili, że nie jest prawidłowa rezygnacja z ustalenia parametrów zabudowy dla terenu planowanego pod parking. W ten sposób zwrócono uwagę na okoliczność pominiętą przez Kolegium, a mogącą mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę, w którym zatwierdzeniu podlega projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki. Parametry zagospodarowania musi uwzględniać projekt budowlany, muszą zatem one być określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy w takim zakresie i na tyle precyzyjnie, by umożliwić sporządzenie i następnie sprawdzenie projektu budowlanego. W decyzji ustalającej warunki nie rozstrzyga się o lokalizacji konkretnych obiektów, nawet jeśli inwestycja ma złożony charakter, a tereny objęte wnioskiem tworzą dwa odrębne obszary. Zamiar inwestycyjny został objęty jednym wnioskiem, zatem decyzja ustalająca warunki winna określać obligatoryjne parametry zabudowy w odniesieniu do obiektów, nie obszarów. Wyobrażenie skarżących, że dla obszaru nr [...] powinny być ustalone parametry zabudowy, w tym dotyczące obiektów kubaturowych, w nawiązaniu wyłącznie do terenów sąsiadujących z tym obszarem nie jest oczywiście prawidłowe. Sąd zgadza się, że ustalanie parametrów takich jak wysokość, szerokość elewacji czy rodzaj dachu mogą dotyczyć tylko obiektów kubaturowych. Zostały one w decyzji wyznaczone. Ustalono, że projektowane zagospodarowanie stanowi kontynuację funkcji produkcyjnej stwierdzonej w całym wyznaczonym obszarze analizowanym i prawidłowo ustalono parametry dla zabudowy kubaturowej w nawiązaniu do parametrów istniejącej w terenie zabudowy produkcyjnej. Przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu (...) zezwalają na modyfikację wskaźników wyliczonych jako średnia, jeżeli wynika to z wyników analizy. Zróżnicowanie rodzaju zabudowy (mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej i produkcyjnej) przekłada się na różnice w parametrach i można uznać za zasadne nawiązanie do parametrów obiektów kubaturowych, które funkcją odpowiadają zabudowie planowanej. W tym zakresie nie można zarzucić, że doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez odstąpienie od wielkości średnich, istnieje bowiem ku temu podstawa prawna. Istnieje jednak wskaźnik, którego wyliczenie jest obligatoryjne i dotyczy zabudowy niekoniecznie obiektami kubaturowymi. Jest nim wskazany w § 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w spawie sposobu (...) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznaczony na podstawie średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego lub w innej wielkości, jeśli wynika to z analizy. Ponieważ wskaźnik ten dotyczy stosunku dwóch wielkości, winien być ustalony w sposób oddający tą relację, w procentach lub ułamkiem. Nadto zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie oznaczeń (...)), ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się przez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, z uwzględnieniem powierzchni biologicznie czynnej. Niewątpliwie w decyzji ustalającej warunki zabudowy brak jest dla obszaru objętego wnioskiem określenia w postaci procentowej (lub ułamkowej) wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Na etapie postępowania odwoławczego wada ta uzasadniałaby uchylenie decyzji. W postępowaniu nadzwyczajnym stwierdzenie nieważności uzasadnia jedynie kwalifikowane naruszenie w postaci rażącego naruszenia prawa, którym w niniejszym przypadku byłby zupełny brak możliwości ustalenia omawianego wskaźnika w oparciu o decyzję. W decyzji podano powierzchnię zabudowy poszczególnych obiektów w m2. Znana jest powierzchnia terenu objętego wnioskiem. Natomiast w opisowej części analizy zapisano wielkość tego wskaźnika dla zabudowy w określonej funkcji. Podano też, że deklarowana przez inwestora zieleń urządzona o pow. [...] m2 stanowi [...] powierzchni całego terenu inwestycyjnego i odpowiada specyfice terenów produkcyjnych, a wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru nr "2" wynosi 20%. W tej sytuacji Kolegium, przed jednoznacznym rozstrzygnięciem czy decyzja rażąco narusza przepisy, winno zweryfikować, czy da się obliczyć wskaźnik powierzchni zabudowy dla całego obszaru, łącznie z terenem nr "1" (parking) oraz czy mieści się on w średnich podanych w wynikach analizy. Nie można bowiem uznać, że parkingu wskaźnik powierzchni zabudowy nie dotyczy. Ze względu na rozległość terenu, może on być natomiast bilansowany nie w stosunku do działki geodezyjnej, ale całego terenu objętego wnioskiem. Ze względu na ograniczenia, jakim podlega sąd administracyjny w czynieniu ustaleń faktycznych, rozstrzygnięcie tej kwestii może nastąpić tylko w postępowaniu przed organem administracji. Z podanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej ustawy. mw