III SA/Wa 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant referent stażysta Anna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Prezydent W. zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2011 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem na kwotę 709,10 zł. Jako podstawę zajęcia wskazano tytuł wykonawczy [...] obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2004-2005 na łączną kwotę 709,10 zł. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie w dniu 5 lipca 2011 r. Pismami z dnia 5 lipca 2011 r. oraz 1 sierpnia 2011 r. A.R. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na czynność egzekucyjną będącą zajęciem prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. W skardze wniósł o uchylenie wszystkich tytułów wykonawczych oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, brakiem powiązań okresów podatkowych późniejszych z wcześniejszymi z uwagi na brak postanowień wymaganych art. 62 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") oraz przedawnieniem. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oddaliło skargę na czynność egzekucyjną Prezydenta W. polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - zawiadomienie z dnia 28 czerwca 2011 r. W dniu 20 lutego 2012 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. Skarżący wskazał, iż egzekucja administracyjna jest niezasadna w związku z faktem, iż zobowiązany wnosząc zarzuty przedstawił dowody stwierdzające zapłatę podatków od nieruchomości oraz dowody nieistnienia obowiązku - co potwierdziło Kolegium w postanowieniu o sygn. [...] - w związku z powyższym egzekucja została wykonana z naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o zwrot wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymało w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu zaznaczyło, iż przedmiotem skargi mogą być tylko okoliczności, które nie mogą być przedmiotem innych środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu egzekucyjnym. Podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 1 - 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U, z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a."). Wyjaśniło, że skarga wymieniona w art. 54 § 1 u.p.e.a., służy zaskarżeniu czynności wykonawczych postępowania i może być wniesiona zarówno na czynności organu egzekucyjnego jak i czynności egzekutora. Oznacza to, że skarga ta nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w u.p.e.a., w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Dlatego też, w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne, Kolegium nie może odnieść się do zarzutu, nieistnienia obowiązku - okoliczności te stanowią bowiem zarzut określony w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Kwestia ta podlega badaniu w postępowaniu wywołanym zarzutami Skarżącego i w tym postępowaniu organ zobowiązany jest odnieść się do zarzutu nieistnienia obowiązku. Następnie SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent W. orzekł o: 1) uznaniu zarzutu zobowiązanego za zasadny w części dotyczącej niewłaściwych kwot zaległości podatkowych wskazanych w wystawionych tytułach wykonawczych, 2) uznał zarzut za nieuzasadniony w odniesieniu do pozostałych należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach: [...], [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent W. ponownie orzekł o: 1) uznaniu zarzutu zobowiązanego za zasadny w części dotyczącej niewłaściwych kwot zaległości podatkowych wskazanych w wystawionych tytułach wykonawczych, 2) uznał zarzut za nieuzasadniony w odniesieniu do pozostałych należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Na postanowienie to Skarżący wniósł zażalenie, które jeszcze nie zostało rozpoznane. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że w obrocie prawnym istnieją tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzona jest egzekucja. Kwestia nieistnienia obowiązku nie została przesądzona, do rozpatrzenia pozostaje bowiem zażalenie na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2012 r. SKO podało, ze przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną Prezydenta W. jest zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - zawiadomienie z dnia 28 czerwca 2011 r. Z akt sprawy wynika, iż ww. zawiadomienie zostało skierowane do [...] BANK. Zawiadomienie zostało doręczone bankowi w dniu 5 lipca 2011 r. Przytaczając treść art. 80 § 1 - § 3 oraz art. 67 § 2 u.p.e.a. jak również wskazując, że wzór zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem określa załącznik nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, póz. 1541 z późn. zm.) organ stwierdził, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. (na stosownym druku zgodnym z ww. załącznikiem nr 14 do rozporządzenia z dnia 22 listopada 200lr.) poinformował bank o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Jednocześnie wezwał Bank, aby ten nie dokonywał wypłat z rachunków bankowych, lecz przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. W zawiadomieniu znalazły się wszystkie wymagane prawem elementy i informacje. Z powyższego stanu prawnego i faktycznego wynika zatem bezspornie, że zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dokonane zostało zgodnie z przepisami prawa. Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Końcowo organ poinformował, iż skarga na czynność egzekucyjną Prezydenta W. polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - zawiadomienie z dnia 28 czerwca 2011 r. zostanie rozpoznana pod osobną sygnaturą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 30 poz. 168 ze zm. dalej: "K.p.a."). Wskazał, iż Prezydent W. dokonał bezprawnej egzekucji środków pieniężnych z rachunku bankowego Skarżącego. Skarżący, stosując się do pouczenia organu wniósł odwołanie od tychże działań i w jego następstwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienia z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz [...] grudnia 2012 r. (po skardze na bezczynność organu), które w ocenie Skarżącego wykraczają poza "granice zdrowego rozsądku", ponieważ z ich treści wynika, że choć egzekucja była niesłuszna, to była zgodna z prawem, a to dlatego, że rozpatrywało skargę, a nie podniesione w skardze zarzuty. Skarżący podniósł, że w pouczeniu "zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem" z dnia 28 czerwca 2011 r. organ wymienił tylko jeden środek odwoławczy jakim jest "skarga na czynności egzekucyjne". Nie pouczył natomiast o przysługujących Skarżącemu zarzutach. Nie powiadomienie o środku odwoławczym jakim jest "zarzut" i zasadniczych różnicach wynikających z obu środków odwoławczych, stanowi – w ocenie Skarżącego - naruszenie art. 7, 8 i 9 K.p.a. Zdaniem Skarżącego w przypadku wnoszenia zarzutu zatytułowanego (zgodnie z pouczeniem) "skargą", organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę zgodnie z treścią skargi, z której wynika jednoznacznie, że Skarżący skarży działanie urzędników jako niesłuszne, a nie skarży same procedury egzekucyjne, które są niesłuszne i bezprawne z racji art. 7 § 3 oraz zarzutów zawartych w skardze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia zaznaczyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "P.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd takich naruszeń prawa w działaniach organów administracji samorządowej nie stwierdził. Skarżący poddał kontroli Sądu postanowienie SKO, wydane na skutek wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, nieuznające przedstawionych zastrzeżeń co do prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego. Przedmiotem skargi było zajęcie przez Prezydenta W. prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności – banku, dokonane zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. Z akt sprawy wynika, iż ww. zawiadomienie zostało skierowane do [...] BANK, a zostało doręczone, tak bankowi jak i zobowiązanemu, w dniu 5 lipca 2011 r. Zajęcie dotyczyło zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2004-2005 na łączną kwotę 709,10 zł; objętych tytułem wykonawczym [...], który doręczony został Skarżącemu 17.12.2009 r. Skarżący zarzucił w skardze na czynność egzekucyjną: nieistnienie egzekwowane obowiązku, nierozliczenie dokonanych wpłat na należności z tytułu zobowiązań za poszczególne okresy z uwagi na brak postanowień wymaganych art. 62 § 4 O.p. oraz przedawnienie. Skarżący wskazywał, że dokonywał przelewów na konto gminy i należność została zapłacona. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Zaznaczyć należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiące w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Albowiem skarga na czynności organu egzekucyjnego służy kontroli prawidłowości stosowania środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut którego podstawy wymienione są w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Natomiast skarga wymieniona w art. 54 § 1 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności wykonawczych postępowania. Rozróżnienie powyższe daje podstawy do sformułowania tezy, iż skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji -Warszawa 1992 r. s. 84., wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20). Oznacza to, że słusznie SKO podniosło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż skarga ta nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w u.p.e.a., w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Nie wszystkie nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego mogą być bowiem zwalczane za pośrednictwem skargi na czynności egzekucyjne. Instytucję zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego regulują art. 80 – art. 87 u.p.e.a. Zgodnie art. 80 § 1-§ 3 organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Z kolei wymogi dot. zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności określa art. 67 § 2 u.p.e.a., który wskazuje zawierać ono winno:1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Wzór zawiadomienia określa załącznik nr 14 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z akt w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. (sporządzonym na druku według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów) poinformował bank o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Skarżącego. W zawiadomieniu znalazły się wszystkie wymagane prawem elementy i informacje. O dokonaniu zajęcia organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązanego, doręczając mu odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Fakt otrzymania zawiadomienia został przyznany przez Skarżącego. Organ wraz z zawiadomieniem nie doręczał zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, gdyż został on wcześniej doręczony – 17 grudnia 2009 r. Z tych względów zasadne jest stanowisko SKO, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dokonane zostało zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego przedstawionych w skardze wniesionej do tut. Sądu dotyczących naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. - poprzez formalistyczne rozpatrywanie skargi a nie podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zdaniem Strony, w przypadku wnoszenia zarzutu zatytułowanego "skargą", organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę zgodnie z treścią skargi, z której wynika jednoznacznie, że zaskarżone zostało działanie urzędników, jako niesłuszne, a nie same procedury egzekucyjne, bo wykraczałby to poza "granice zdrowego rozsądku"; egzekucja niesłuszna, nie może być zgodna z prawem – stwierdzić należy, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Oczywiście w związku z subsydiarnym charakterem skargi na czynności egzekucyjne mogą powstać trudności z oceną pism uprawnionych podmiotów kierowanych w trybie art. 54 u.p.e.a (w szczególności, jeśli w przeciwieństwie do organu egzekucyjnego bądź egzekutora nie władają wiedzą prawniczą). Zgodnie z zasadą, że pisma procesowe ocenia się nie według ich nazwy, a nie treści, organ rozpoznający je powinien zastosować właściwy tryb postępowania. W przypadku, gdy takie pismo np. zawiera jeden z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. i zostało wniesione w ustawowym terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, to wówczas organ egzekucyjny powinien zastosować tryb przewidziany właśnie w tej regulacji. Jednakże w sprawie Skarżącego organ nie mógł potraktować jego pisma jako zarzutu na postępowanie egzekucyjne i ewentualnie przekazać go do rozpoznania według właściwości, gdyż termin na złożenie zarzutów minął. Przy czym należy podkreślić, że całkowicie nieuzasadnione są uwagi Skarżącego, że nie został poinformowany o prawie do złożenia zarzutów. Pouczenie takie zawarte jest bowiem w treści tytułu egzekucyjnego. Przypomnieć należy, ze tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu 17 grudnia 2009 r., ponadto Skarżący złożył stosowne zarzuty, które są przedmiotem odrębnego postępowania i mogą być w przypadku zaskarżenia poddane kontroli Sądu. Rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne, organ nadzoru nie może rozpoznać zarzutów opartych na przesłankach z art. 33 u.p.e.a., bo niezależnie od tego, że naruszyłby przepisy o właściwości, to przekształciłby skargę w konkurencyjny, a nie subsydiarny środek zaskarżenia działań organu egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przy dokonywaniu czynności egzekucyjnej przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Dlatego, jeżeli od strony formalnoprawnej zaskarżona czynność jest prawidłowa, to w efekcie rozpoznania skargi na tę czynność może zapaść orzeczenie o jej oddaleniu, mimo, że samo postępowanie egzekucyjne jest dotknięte poważnymi wadami. Wykazanie tych wad i uzyskanie ochrony prawnej nastąpić jednak musi przy użyciu innego instrumentu prawnego (art. 33, art. 59 u.p.e.a.) niż skarga na czynność egzekucyjną. Przyznanie przez Sąd organowi racji w sprawie wszczętej skargą na czynność egzekucyjną, nie jest zatem wyrazem akceptacji przez Sąd całości postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości Skarżącego w podatku od nieruchomości za lata 2004-2005. W orzecznictwie wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08, LEX nr 489600 oraz z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/09, LEX nr 486252). Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "P.p.s.a.") skargę oddalił.