VI SA/Wa 1797/12

PostanowienieWSA w Warszawie2013-08-14

Skład orzekający: Jolanta Królikowska – Przewłoka, Pamela Kuraś - Dębecka, Danuta Szydłowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo Ministra Finansów odmawiające wyznaczenia terminu egzaminu zawodowego, w sytuacji gdy skarżąca utraciła zezwolenia na urządzanie gier hazardowych, stanowi akt administracyjny podlegający kontroli sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Pismo Ministra Finansów odmawiające wyznaczenia terminu egzaminu zawodowego nie stanowi aktu administracyjnego podlegającego kontroli sądu administracyjnego, ponieważ nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach skarżącej wynikających z przepisów prawa. W związku z tym skarga na takie pismo jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny
Skarżąca spółka złożyła wnioski o wydanie świadectwa zawodowego dla swoich kandydatów. Minister Finansów odmówił wyznaczenia terminu egzaminu, argumentując, że spółka utraciła zezwolenia na urządzanie gier hazardowych, co pozbawiło ją możliwości zgłaszania kandydatów. Spółka złożyła skargę na pismo Ministra, uznając je za akt administracyjny i zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono uiszczony wpis sądowy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w W. na pismo Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu egzaminu zawodowego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić [...] S.A. z siedzibą w W. cały uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 (dwieście) złotych. W pismach z dnia [...].04.2012 r., [...] maja 2012 r. i [...].05.2012 r. T. S.A. w W., skarżąca w niniejszej sprawie, złożyła wnioski o wydanie przez Ministra Finansów Świadectwa zawodowego dla osób objętych tymi wnioskami składając wykaz kandydatów, zakres ich obowiązków i zaświadczenia o niekaralności. Pismem z dnia [...].06.2012 r. Minister Finansów odwołując się do art. 25 ust. 27 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1.07.2010 r. w sprawie egzaminu i świadectwa zawodowego odmówił wyznaczenia terminu egzaminu dla kandydatów zgłoszonych w w/w wnioskach z uwagi na to, że w związku z decyzjami z dnia [...].03.2012 r. (o wskazanych numerach) cofającymi skarżącej wszystkie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych skarżąca w rozumieniu w/w ustawy nie jest podmiotem urządzającym gry hazardowe i tym samym straciła możliwość zgłaszania osób o wydanie Świadectwa zawodowego. W piśmie z dnia [...].07.2012 r. skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa przez niezwłoczne rozpoznanie w/w wniosków. W piśmie z dnia [...].08.2012 r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w w/w piśmie zwracając nadto uwagę na to, że w/w decyzje zostały doręczone skarżącej [...].03.2012 r. i [...].04.2012 r., a zatem wnioski zostały złożone do organu wówczas, gdy spółka była w posiadaniu wiedzy o cofnięciu jej wszystkich posiadanych zezwoleń. Organ podkreślił, że wnioski nie spełniały wymogów określonych w § 2 ust. 3 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia i z tego powodu odmówiono wyznaczenia terminu egzaminu. Skarżąca złożyła skargę na w/w pismo uznając, iż jest ono aktem administracyjnym i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie pisma z dnia [...].06. 2012 r. również nazwanego przez skarżącą aktem administracyjnym. W skardze zarzucono naruszenie art. 239 a i 239 e ustawy z dnia 29.08.2007 r. Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, iż decyzja nieostateczna organu I instancji tj. decyzja z [...].03.2012 r. cofająca zezwolenia podlega wykonaniu w sytuacji, gdy nie jest wykonalna, naruszenie art. 212 powołanej ustawy przez uznanie decyzji nieostatecznych jako ostatecznych, naruszenie art. 127 tej ustawy i art. 78 Konstytucji RP przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na podejmowaniu działań zmierzających do powstania stanu zgodnego z treścią decyzji nieostatecznej i art. 257 ustawy przez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w formie aktu administracyjnego – pisma i niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej zakończenie postępowania w takiej formie w sytuacji, gdy z powołanego przepisu wynika domniemanie, że każde postępowanie powinno być zakończone przez wydanie decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie bądź o jej oddalenie. Pisma spółki nie spowodowały, zdaniem organu powstania sprawy administracyjnej w przedmiocie dopuszczenia do egzaminu zawodowego bo podmiotem uprawnionym do występowania z wnioskiem jest podmiot urządzający gry hazardowe, a spółka takiego statusu nie posiadała. Organ podniósł nadto, że ustawa o grach hazardowych nie przewiduje formy decyzji dla dopuszczenia i odmowy dopuszczenia do egzaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1 -3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów w/w jednostek, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi jest pismo Ministra Finansów z dnia [...].08.2012 r., w którym organ ponownie w nawiązaniu do pisma z [...].06.2012 r. poinformował skarżącą, że odmówił wyznaczenia terminu egzaminu dla kandydatów zgłoszonych w w/w wnioskach. Zdaniem Sądu w/w pismo (jak i wcześniejsze pismo w tym przedmiocie) nie nosi znamion aktu administracyjnego, który w świetle powołanego przepisu podlegałby właściwości i kontroli sądu administracyjnego. Strona odwołując się do art. 207 ustawy Ordynacji podatkowej uznaje, iż skoro z zasady domniemania decyzji zawartej w tym przepisie wynika, że każde postępowanie winno być zakończone przez wydanie decyzji to odmowa wyznaczenia terminu egzaminu wymagała rozstrzygnięcia w formie decyzji i w konsekwencji przypisuje w/w pismom skutki, jakie przepisy prawa wiążą z wydaniem takiego aktu. w szczególności w zakresie prawa do zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego. Takie stanowisko nie znajduje jednak uzasadnienia w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Przepisy ustawy o grach hazardowych oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 1.07.2010 r. w sprawie egzaminu i Świadectwa zawodowego w pełny sposób regulują kwestię wydawania w/w świadectw i sposobu ich uzyskiwania. Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o grach hazardowych Świadectwo zawodowe wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych osobie spełniającej warunki w tym przepisie określone w tym posiadanie wiedzy potwierdzonej egzaminem zawodowym (pkt 4). O wydanie Świadectwa zawodowego występuje podmiot urządzający gry hazardowe (ust. 7). Z chwilą wystąpienia w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot organ zobowiązany jest podjąć czynności wymagane powołanymi przepisami w tym poinformować w/w podmiot o dopuszczeniu kandydatów do egzaminu zawodowego w wyznaczonym terminie i miejscu jego przeprowadzenia. Tak stanowi przepis § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Powołane przepisy nie dają jednak jakichkolwiek podstaw przyjęcia, iż wystąpienie o którym wyżej mowa skutkuje odrębnym postępowaniem w przedmiocie wyznaczenia terminu egzaminu, a tylko w takim przypadku można by mówić o tym , iż informacja o odmowie wyznaczenia terminu stanowi o zakończeniu postępowania tj. rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, z którym to rozstrzygnięciem strona wiąże skutek w postaci obowiązku organu wydania decyzji istotę sprawy rozstrzygającej pomijając jednak, iż stosownie do art. 207 Ordynacji podatkowej każde postępowanie winno być zakończone chyba decyzją, że przepisy tej ustawy stanowią inaczej. Nie można jednak, jak wyżej wskazano z przepisów ustawy o grach hazardowych wyprowadzić obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przypadku odmowy wyznaczenia terminu. Brak jest zatem podstaw uznania, iż w/w pisma są w istocie decyzjami administracyjnymi. W/w pisma nie noszą również znamion aktów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa. Kontroli sądu administracyjnego podlegają wprawdzie inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, ale tylko te, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pisma, których przedmiotem jest odmowa wyznaczenia terminu egzaminu dla zgłoszonych kandydatów znamion tych aktów również nie mają bo chociaż skarżąca jest faktycznie zainteresowana wydaniem świadectw to informacja o odmowie wyznaczenia terminu egzaminu nie dotyczy bezpośrednio uprawnień strony, czy też nie narzuca na nią jakiegokolwiek obowiązku prawnego. Z tego też względu w/w pisma nie stanowią aktu ani czynności w rozumieniu powołanego przepisu. Z tego też względu skarga jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu. Podnieść jednak dodatkowo należy, iż warunkiem podjęcia czynności w sprawie wydania świadectwa określonych w ustawie o grach hazardowych i powołanym rozporządzeniu jest wystąpienie o jego wydanie przez uprawniony podmiot to obowiązkiem organu jest zbadanie legitymacji podmiotu do takiego wystąpienia, a w przypadku stwierdzenia, iż podmiot nie jest uprawnionym podmiotem w rozumieniu przepisów powołanej ustawy rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w stosownej formie procesowej umożliwiającej kontrolę stanowiska organu w tym zakresie przez sąd. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł, jak w pkt 1 postanowienia zaś w pkt 2 po myśli art. 232 § 1 pkt 1 a ppsa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło