II OSK 501/14

PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2015-07-07

Skład orzekający: Jerzy Stelmasiaka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy wadliwego aktu?
Ratio decidendi
Cofnięcie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą jest dopuszczalne, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku braku takich przeszkód, sąd administracyjny jest związany oświadczeniem strony i powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który oddalił jego skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Następnie skarżący cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Pełny tekst orzeczenia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 października 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 475/13 oddalającego skargę J.S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wyrokiem z 29 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J.S. (dalej jako “skarżący") na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] maja 2013 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z 19 czerwca 2015 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") strona może cofnąć skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny uzna cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie brak jest podstaw, żeby uznać cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne. Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490), pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło