II FZ 1358/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 734/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 734/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 maja 2013 r., w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołał się na treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a. ) oraz wskazał, że wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpatrzeniu przez właściwe organy egzekucyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. ). Sąd wskazał także, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Uznanie zarzutów za niezasadne nie ma przymiotu wykonalności, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na Skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. W zażaleniu z dnia 23 września 2013 r. Skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, jednak z uwagi na brak uzasadnienia został wezwany ( zarządzeniem z dnia 26 września 2013 r. – k. 49 akt sądowych ) do usunięcia braków formalnych. Skarżący pismem z dnia 4 października 2013 r. uzupełnił uzasadnienie i podniósł, że w jego ocenie wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przywołał także przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które nie obliguje Skarżącego do działania, a więc nie korzysta z przymiotu wykonalności. Instytucja wstrzymania wykonania aktów, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., może dotyczyć tylko takiej kategorii aktów administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, tzn. stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Zaskarżone postanowienie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie Skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). W konsekwencji zatem za trafne należało uznać stanowisko sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.