VI SA/Wa 1562/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany koncesji na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i Uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., w zakresie utrzymującym w mocy decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., stanowiącym o opłacie za zmianę Koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.; 2. uchyla decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz Uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie orzeczenia o opłacie za zmianę Koncesji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. stwierdza, że uchylone decyzje i uchwały w zakresie wskazanym w pkt 1 i 2 nie podlegają wykonaniu; 5. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 230/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 954/11, mając na względzie następujący stan sprawy; Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w wykonaniu uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 37 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r., Nr 253, poz. 2531 ze zm.), dalej jako ustawa o radiofonii i telewizji lub u.r.t., oraz na podstawie art. 104 i 155 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku [...]. z siedzibą w W. z dnia [...] października 2010 r., o rozszerzenie koncesji przez możliwość rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną, postanowił zmienić wydaną spółce koncesję z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] przez dodanie pkt VIa, tj. przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego ze spełnieniem warunków wskazanych w pkt 1-12. Za dokonanie tej zmiany została naliczona opłata w kwocie 10.380.000 zł na podstawie i w wysokości określonej w § 4b ust. 1 w zw. z § 4b ust. 3 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153, ze zm.; dalej jako rozporządzenie w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów) wydanym na podstawie delegacji z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji w brzmieniu ustanowionym tekstem jednolitym - Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 – "Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, uwzględniając charakter poszczególnych nadawców i ich programów, ustala, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz może określić podmioty zwolnione od opłaty". Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., [...] z siedzibą w W, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie ustalenia opłaty od ww. decyzji nie kwestionując decyzji w zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego. W uzasadnieniu Spółka, wskazując na przepisy art. 84 i art. 217 Konstytucji RP oraz odwołując się do powołanych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, poddała w wątpliwość konstytucyjność przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, stanowiącego podstawę wydania rozporządzenia z 4 lutego 2000 r., w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w wykonaniu uchwały KRRiT z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...], na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji oraz na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], dotyczącą zmiany koncesji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [....], wydanej spółce [....] z siedzibą w W. na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą "[...]", polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu. W uzasadnieniu decyzji Przewodniczący KRRiT wyjaśnił, że [...] uzyskała w dniu [...] sierpnia 2010 r. koncesję na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". W dniu [...] grudnia 2010 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję w sprawie zmiany tej koncesji przez dodanie pkt VIa, tj. przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w sygnale multipleksu drugiego na warunkach wskazanych w pkt 1-12 wraz z ustaleniem opłaty w wysokości 10.380.000 zł., za dokonanie tej zmiany. Jej wysokość została ustalona na podstawie § 4b ust. 1 w zw. z § 4b ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów. Przewodniczący KRRiT uznał, że art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, stanowiący delegację ustawową do wydania rozporządzenia ustalającego wysokość opłaty za udzielenie koncesji przewidzianej przez art. 40 ust. 1 u.r.t., jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Kwestionowany przez stronę przepis określa bowiem zarówno podmiot uprawniony do wydania rozporządzenia, jak i wyznacza zakres przedmiotowy materii, która ma zostać w nim uregulowana, spełniając tym samym wymagania szczegółowości przedmiotowej i podmiotowej. Organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, iż skoro przedmiotowe rozporządzenie w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów jest aktem obowiązującym, a przepis na podstawie którego zostało wydane korzysta z domniemania zgodności z Konstytucją, to Przewodniczący KRRiT miał obowiązek wydać koncesję z określoną w niej opłatą, naliczoną zgodnie z tym aktem. Na powyższą decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej opłaty koncesyjnej – zdanie ostatnie sentencji decyzji, składając jednocześnie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania i o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie P 9/09, skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 702/08. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 92 ust. 1 i art. 217 w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2011 r., VI SA/Wa 954/11, uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję Przewodniczącego KRRiT z [...] lutego 2011 r., poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 2010 r., oraz uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] lutego 2011 r., oraz [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., P 9/09, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 40 ust. 2 u.r.t. za niezgodny z art. 217 i 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. – stanowiące podstawę obliczenia opłaty koncesyjnej – za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji stwierdzają, że przepis art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii t telewizji oraz rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Sąd podkreślił, że może odmówić zastosowania przepisu, w stosunku do którego stwierdzono niezgodność z normą ustawową. W konsekwencji uznał, że stanowiące podstawę obliczenia opłaty rozporządzenie KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. zostało wydane w sposób sprzeczny z wymogami stawianymi przez Konstytucję RP, zaś stanowiący podstawę dla ww. rozporządzenia art. 40 ust. 2 u.r.t. jest niezgodny z Konstytucją RP od daty wejścia w życie ustawy zasadniczej. Zdaniem Sądu w świetle uzasadnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, odroczenie, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie oznaczało, że dopiero od tej daty akty te stały się niezgodne z Konstytucją RP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisów nie ograniczało uprawnienia sądu administracyjnego do odmowy ich zastosowania. Sąd podkreślił, że uprawnienie sądu administracyjnego, jest niezależne od statusu zakwestionowanych przepisów, tym bardziej nie może być podważone w sytuacji stwierdzenia ich niezgodności z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosły: [...] w W. oraz Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Skarga kasacyjna [...]w W. została oparta o podstawę przewidzianą przez art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaś skarga kasacyjna Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji została oparta o obie podstawy przewidziane przez art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 maja 2013 r. (sygn. akt II GSK 230/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając zasadność obu skarg kasacyjnych wskazał, iż Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 40 ustawy o radiofonii i telewizji. Wyjaśnił, iż błędna wykładnia przywołanego przepisu doprowadziła do odmowy zastosowania przepisów art. 40 ust. 2 u.r.t., którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. P 9/09, jednakże Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu i rozporządzenia o 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie dokonał pełnej oceny skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym odroczył utratę mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów, tj. zarówno przepisu ustawy zawierającego upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia, jak i wydanego na jego podstawie rozporządzenia, ograniczając się do odmowy ich zastosowania z powodu stwierdzenia ich niekonstytucyjności. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji pominął wywód i analizę argumentów przemawiających za zastosowaniem lub odmową zastosowania w konkretnej sprawie niekonstytucyjnego przepisu. Istotą rozpoznawanej sprawy były niekonstytucyjne przepisy dotyczące wysokości opłaty za udzielenie koncesji przy zachowaniu obowiązywania podstawowego przepisu, tj. art. 40 ust. 1 u.r.t., który stanowił, że za udzielnie koncesji pobiera się opłatę. Wymagało zatem rozważenia także to, czy dopuszczalne jest udzielenie koncesji bez pobierania opłaty, ale również i to, czy przyczyny niekonstytucyjności przepisów dotyczących wysokości opłaty za udzielenie koncesji i odroczenie utraty mocy obowiązującej tych przepisów przemawiają za stosowaniem tych przepisów mimo ich niekonstytucyjności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż podstawowym zagadnieniem było dokonanie oceny, czy udzielenie koncesji jest integralnie związane z pobraniem opłaty. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji nie przedstawił żadnego uzasadnienia co do tego, czy przedmiotem sprawy jest udzielenie koncesji i określenie wysokości opłaty za udzielenie koncesji czy tylko rozstrzygnięcie co do wysokości opłaty za udzielenie koncesji. Według wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę oceni czy kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie co do wysokości opłaty za udzielenie koncesji oznacza zaskarżenie decyzji o udzielenie koncesji i określeniu wysokości opłaty za jej udzielenie oraz czy i w jakim zakresie może mieć zastosowanie w takiej sprawie art. 134 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest zasadna. Decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2010 r. i uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2010 r., tak jak uchwała KRRiT z dnia [...] lutego 2011 r. i decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2011 r., zostały wydane i podjęte przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt P 9/09, jak i przed ogłoszeniem tego wyroku, które nastąpiło 3 sierpnia 2011 r. w Dz. U. Nr 160, poz. 963. Trybunał w pkt II wyroku ustalił utratę mocy obowiązującej art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia z dnia 4 lutego 2000 r. z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (ogłoszenie wyroku Trybunału nastąpiło 3 sierpnia 2011 r. – Dz. U. Nr 160, poz. 963), a więc w chwili orzekania obecnie w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny termin ten upłynął. Odnosząc się do uwag i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 7 maja 2013 r. wydanym w sprawie II GSK 230/12 należy zauważyć, iż [...] wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżył decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie orzeczenia o opłacie za zmianę koncesji nie kwestionując koncesji zmieniającej, co do jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Podnosząc niekonstytucyjność art. 40 ust. 2 u.r.t. i w konsekwencji niekonstytucyjność rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w tym przepisie [...], jak to określił "nie był zadowolony" z decyzji w zakresie jej rozstrzygnięcia zawartego w ostatnim zdaniu – obliczenia opłaty na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją RP. Ponieważ jednak decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2011 r. wydana w drugiej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymywała uprzednią decyzję w mocy, uznając za zasadne naliczenie opłaty zgodnie z obowiązującymi przepisami, [...] decyzję tę zaskarżył w całości z wnioskiem o jej uchylenie i o uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2010 r., ale jedynie o uchylenie tej decyzji w części dotyczącej opłaty koncesyjnej. W tym miejscu należy wskazać, iż Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji rozpoznając sprawę na skutek wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) nie mogła stosować przepisów art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 zdanie ostatnie i art. 138 § 2 i § 3 k.p.a. Opierając zatem rozstrzygnięcie na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z obowiązkiem organu orzekającego w drugiej instancji, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie udzielała "odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" lecz prawidłowo rozpoznała sprawę w całości, na co wskazuje postanowienie w decyzji Przewodniczącego KRRiT o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., odnosząc się także do rozstrzygnięcia o zasadności i wysokości naliczonej opłaty za zmianę koncesji. Innymi słowy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. pokrywa się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., tak w części merytorycznej, jak i w części określającej wysokość opłaty za zmianę koncesji. [...] kwestionował w skardze jedynie podstawy prawne naliczonej opłaty za zmianę koncesji, nie kwestionując rozstrzygnięcia merytorycznego. Nie kwestionował zatem co do zasady obowiązku uiszczenia opłaty za zmianę koncesji, lecz ustalenie jej wysokości na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją RP (s. 5 skargi). Pozostaje poza wszelkimi wątpliwościami, że zarówno w świetle przepisów przed nowelizacją, jak i obecnie obowiązujących, koncesja podlega opłacie i w tym przedmiocie Sąd w składzie orzekającym nie widzi podstaw do zajmowania odmiennego stanowiska. Skarżący reguły tej nie kwestionował ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani w skardze, podnosząc jedynie niekonstytucyjność przepisów uprzednio obowiązujących odnoszących się do naliczania tej opłaty. Skarżący zawarł w skardze także wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VI SA/Wa 702/08. Z uwagi na fakt, iż Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając wyrok w dniu 19 lipca 2011 r., a także mając na względzie upływ terminu wskazanego w pkt II tego wyroku, nieaktualna stała się podstawa prawna z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wskazana przez skarżącego i uzasadniająca zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 190 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne oraz podlegają ogłoszeniu we właściwym organie promulgacyjnym i w takim też organie, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 160, poz. 964 z dnia 3 sierpnia 2011 r., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie P 9/09, został ogłoszony. W myśl art. 190 ust. 3 Konstytucji RP utrata mocy obowiązującej przepisu (aktu prawnego) zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny następuje z chwilą wejścia w życie orzeczenia Trybunału i orzeczenie to ma w tym zakresie charakter konstytutywny. Oznacza to, jak podkreślał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 listopada 2006 r. wydanym w sprawie II PK 42/06, że uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją przepis prawa nie może być stosowany przez sądy i inne organy w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału. Z upływem terminu wskazanego w pkt II wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepis art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie z dnia 4 lutego 2000 r. utraciły moc obowiązującą. W miejsce przepisu art. 40 ustawy, na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 października 2012 r. (Dz. U. poz. 1209) zmieniającej ustawę o radiofonii i telewizji z dniem 20 października 2012 r., wprowadzono nowy przepis art. 40 ustanawiający m.in. nowe opłaty za udzielenie/zmianę koncesji. Stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W świetle cytowanego przepisu Konstytucji RP wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydany w sprawie P 9/09, stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia z dnia 4 lutego 2000 r., wyznacza konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej w zakresie określenia wysokości opłaty za zmianę koncesji z pominięciem już zakwestionowanych przez Trybunał przepisów. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 152 P.p.s.a., mając na uwadze art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.