I OZ 831/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 418/13 odmawiające T. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia 12 czerwca 2013 r. dotyczącego usług opiekuńczych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. W dniu 28 czerwca 2013 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia 12 czerwca 2013 r. dotyczącego usług opiekuńczych, żądając przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 418/13, odmówił przyznania prawa pomocy wskazując, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca wniosła zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji do kolegium w dniu 25 czerwca 2013 r., zaś skargę na bezczynność organu pierwszej instancji wniosła trzy dni później – w dniu 28 czerwca 2013 r. Wobec tego do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął zatem miesięczny termin rozpoznania zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu nie ma zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Na to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym wyraziła swoje niezadowolenie ze sposobu działania organów pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (to znaczy na: 1) decyzje administracyjne; 2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach). Podkreślić należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest ograniczone żadnym terminem. Skarżący może w każdym czasie – po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia lub złożeniu wezwania do usunięcia naruszenie prawa – wnieść skargę na bezczynność tego organu, aż do momentu, gdy organ przestanie być w zwłoce, to znaczy do dnia wydania żądanego aktu lub podjęcia wnioskowanej czynności. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji, wobec tego uznać należy, że wyczerpała środki zaskarżenia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż prawo pomocy nie może być przyznane ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. To zaś oznacza, że Sąd ten powinien merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania niniejszego postanowienia była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 sierpnia 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Oznacza to, że pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu, dotyczące sprawy z wniosku skarżącej o przyznanie usług opiekuńczych, nie mogły zostać rozpoznane. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.