II SA/Wr 476/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 18 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 357,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Przedmiotem skargi, wniesionej przez A. Sp. z o.o. we W. (zwanej dalej spółka lub skarżącą) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. (dalej: Kolegium lub organ odwoławczy) z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. [...], którym zostało utrzymane w mocy wydane przez Wójta Gminy S. K. (dalej: organ I instancji) postanowienie z dnia 26 lutego 2013 r. nr [...] o przeprowadzeniu postępowania transgranicznego dotyczącego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: "Poszukiwanie polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K. w gminie S. K.". Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W toku prowadzonego z wniosku spółki postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego wyżej przedsięwzięcia organ prowadzący postępowanie w tym przedmiocie - Wójt Gminy S. K. otrzymał pismo z dnia 28 stycznia 2013 r., w którym Zastępca Dyrektora Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) zwrócił się o wnikliwe przeanalizowanie zasadności wszczęcia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w związku z procedurą uzyskiwania decyzji środowiskowej przed wydaniem koncesji na wydobycie złoża polimetalicznego z uranem, dla obszaru koncesyjnego "W." jak również pozostałych obszarów koncesyjnych (tj. obszaru "R.", w gminie L., obszaru "W." w gminie R., obszaru "K.- K." w gminie S. K., obszaru "D." w gminie W.). Występujący z takim wnioskiem GDOŚ przekazał pismo z dnia 5 grudnia 2012 r. Dyrektora Wydziału Oceny Oddziaływania na Środowisko i Zintegrowanej Prewencji Ministerstwa Środowiska Naturalnego Republiki Czeskiej (dalej: MŚN RCz.), w którym strona czeska zwróciła się z prośbą, aby GDOŚ zapewnił, że w przypadku, gdy na podstawie wykonanych badania w czterech wyżej wskazanych obszarach koncesjonowanych będzie planowana realizacja wydobycia polimetalicznego złoża uranu, przesłał MŚN RCz. zawiadomienie o projekcie, a sam projekt zostanie opracowany w międzypaństwowym procesie EIA, zgodnie z konwencją z dnia 14 lutego 1991 r. o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym (Dz. U. 1999 Nr 96, poz. 1110, dalej zwaną konwencją z Espoo). W piśmie tym jego autor zwrócił się również o przesłanie MŚN RCz. zawiadomienia o planowanym projekcie zgodnie z Konwencją w Espoo w przypadku gdy będzie planowany projekt, którego przedmiotem będzie wyszukiwanie polimetalicznych złóż uranu w podobnej odległości od czeskich granic jak koncesjonowany obszar "W.". W tak przedstawiającym stanie sprawy Wójt Gminy S. K. postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. - wydanym na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199 poz. 1227 ze zm., dalej powoływanym jako u.o.o.ś.) orzekł o przeprowadzeniu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wykonywaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwanie złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "K.- K." w gminie S. K.. Nakładając taki obowiązek organ I instancji ustalił zakres dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowania w postaci: wniosku inwestora o wydanie decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z dnia 6 września 2011 r.; raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykonanego w sierpniu 2011 r. i stanowiącego załącznik do wniosku inwestora; karty informacyjnej przedsięwzięcia; uzupełnienia do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanego na żądanie RDOŚ we W., przesłanego przy piśmie wnioskodawcy z dnia 10 listopada 2011 r.; uzupełnienia do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko dokonanego na żądanie Wójta Gminy S. K., dokonanego przy piśmie wnioskodawcy z dnia 4 grudnia 2012 r.; postanowienia RDOŚ z dnia 21 listopada 2011 r. oraz postanowienia DPWIS z dnia 4 października 2011 r. Organ wydający postanowienie zobowiązał również wnioskodawcę do sporządzenia w języku czeskim wymienionej dokumentacji w wersji pisemnej i elektronicznej oraz dostarczenie jej w terminie 21 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że popiera stanowisko wyrażone przez MŚN RCz. określone w piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że lokalizacja inwestycji planowana jest w bliskiej odległości od granicy Republiki Czeskiej i granic Karkonoskiego Parku Narodowego. Podniósł, że na tym obszarze znajduje się wyrobisko górnicze, występują szkody górnicze po byłej kopalni wydobywającej złoża rud uranu oraz brak jest rekultywacji terenu obszaru koncesji po działalności wydobywczej. Organ I instancji wskazał również na zagrożenia środowiskowe oraz zdrowie ludzi i fauny, do których miałoby dojść przy poszukiwaniu, rozpoznawaniu, a w konsekwencji wydobyciu rud pierwiastków promieniotwórczych, a później ich transporcie i utylizacji odpadów niebezpiecznych na terenie Unii Europejskiej. Według organu za prawidłowością podjętego postanowienia przemawia także waga i zawiłość sprawy oraz prawo udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym. W końcowej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie transgranicznego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wypowiedział się RDOŚ we W., w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia 21 listopada 2011 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 104 ust. 1 w zw. 108 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K." w Gminie S. K. ma znaczące transgraniczne oddziaływanie na środowisko. Podnosząc ten zarzut skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie braku podstaw do wydania przez Wójta Gminy S. K. postanowienia o przeprowadzeniu postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko powyżej oznaczonego przedsięwzięcia, ewentualnie o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w tym zakresie. W przedstawionej na poparcie zgłoszonego żądania argumentacji spółka podniosła, że organ prowadzący postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma dowolności w ocenie czy należy wszczynać postępowanie czy też można tę procedurę pominąć. Wyznacznikiem jest tutaj pojęcie znacznego transgranicznego oddziaływania na środowisko. W tym zakresie spółka powoła się na poglądy K. Gruszeckiego wyrażone w komentarzu do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, według którego nie każde transgraniczne oddziaływanie będzie pociągało za sobą obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania. Taka konieczność będzie występowała tylko wówczas gdy możliwości oddziaływania będą miały charakter znaczny. Strona skarżąca dodała przy tym, że przedmiotem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na poszukiwaniu polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K." w Gminie S. K., jest wyłącznie poszukiwanie złóż metodą geofizyczną oraz wykonanie jednego odwiertu kontrolnego. Dalej autor zażalenia zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania wielokrotnie organ gminy wypowiadał się o oddziaływaniu na środowisko w kontekście rozpoznawania i wydobycia złóż. Podając podstawę zasadności przeprowadzenia postępowania transgranicznego organ wskazał na zagrożenia środowiskowe oraz zdrowie ludzi i fauny przy poszukiwaniu, rozpoznawaniu, a w konsekwencji wydobycie rud pierwiastków promieniotwórczych, transport i utylizację odpadków niebezpiecznych na terenie Unii Europejskiej. W ocenie skarżącej strony należy definitywnie oddzielić wszystkie trzy rodzaje przedsięwzięć, ponieważ dla każdego z nich wydawana jest odrębna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a prace są prowadzone na podstawie odrębnych koncesji. Każde z przedsięwzięć ma inną charakterystykę i inną intensywność oddziaływania na środowisko. W przekonaniu wnoszącej zażalenie spółki, zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody nie wskazują aby planowane przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu złóż wpływało w stopniu znacznym na środowisko, ani też aby istniał transgraniczny wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Tym bardziej przedsięwzięcie to nie będzie oddziaływać na środowisko transgraniczne w sposób znaczny. W uzasadnieniu tego twierdzenia spółka powołała się na podstawowy dokument zgromadzony w postępowaniu jakim jest raport o oddziaływaniu na środowisko spornej inwestycji, który przewiduje, iż w ogóle przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało transgranicznie na środowisko. Tym bardziej raport nie przewiduje oddziaływania w stopniu znacznym. Dalej spółka podniosła, że również RDOŚ w postanowieniu z dnia 21 listopada 2011 r. pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia stwierdzając, iż planowane przedsięwzięcie ze względu na ograniczony wpływ na środowisko nie spowoduje transgranicznego oddziaływania. Według spółki RDOŚ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W ocenie strony skarżącej organ gminy nie wykazał również aby istniały jakiekolwiek podstawy do zakwestionowania raportu w tym zakresie. Pomimo swojej obszerności akta nie zawierają żadnego dowodu potwierdzającego wpływ transgraniczny przedsięwzięcia na środowisko w stopniu znacznym. Według spółki niewykazanie przez organ gminy podstaw do przeprowadzenia postępowania nie jest spowodowane bezczynnością organu w tym zakresie lecz wyłącznie obiektywnym brakiem takich podstaw. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Wójt Gminy S. K. powołuje się natomiast na stanowisko MŚN RCz. wynikające z: 1) Konwencji z Espoo; 2) dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne; 3) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, a wyrażone w piśmie MŚN RCz. z dnia 5 grudnia 2013 r. Autor zażalenia zwrócił wobec tego uwagę, że w uzasadnieniu postanowienia czytamy, iż organ gminy popiera stanowisku MŚN RCz., jednakże nie wskazuje w jaki sposób powyżej wskazane akty prawne miałyby wpływać na zakres uprawnień lub obowiązków organu do wszczęcia postępowania transgranicznego. Tymczasem wyrażonym przez spółkę przekonaniu, w powołanym piśmie strona czeska podziękowała GDOŚ za przesłane jej materiały oraz wskazała, iż w przypadku obszaru koncesyjnego "W." powinna być poinformowana o prowadzonym postępowaniu. Ponadto poprosiła o zawiadomienie o projekcie w przypadku gdy będzie planowana realizacja wydobycia polimetalicznego złoża uranu; tak aby projekty zostały opracowane zgodnie z procedurą przewidzianą w Konwencji z Espoo. Podając podstawę swojego żądania MŚN RCz. powołało się na punkt 14 załącznika nr 1 Konwencji z Espoo wymieniający przedsięwzięcia polegające na wydobyciu na dużą skalę i przerób na miejscu rud metali lub węgla. Przedsięwzięcie w tym zakresie podlega obligatoryjnej ocenie w drodze wskazanej procedury. Jednakże autor zażalenia zauważył, że przedmiotem toczącego się postępowania nie jest wydobycie a poszukiwanie złoża. Dlatego w jego przekonaniu obowiązek przeprowadzenia przez organ postępowania transgranicznego nie wynika z Konwencji z Espoo. Według skarżącej spółki MŚN RCz. w ogóle nie wspomina w swoim piśmie na temat udziału w postępowaniu transgranicznym, a uzasadnienie skarżonego postanowienia, choć odwołuje się do pisma MŚN RCz., to całkowicie z nim nie koresponduje. W ocenie skarżącej wnioski płynące z treści uzasadnienia mają sugerować zainteresowanie strony czeskiej wszczęciem takiego postępowania choć jest to niegodne ze stanem rzeczywistym. Strona skarżąca dodała, iż w celu interpretacji Konwencji z Espoo należy odwołać się również do rządowego projektu ustawy o ratyfikacji Drugiej poprawki do Konwencji z Espoo, przyjętej podczas III Spotkania Stron Konwencji, Decyzją nr III/7 w dniu 4 czerwca 2004 r. w Caytat (druk sejmowy nr 4384 VI Kadencji Sejmu). W uzasadnieniu projektu czytamy wyłącznie o wydobyciu kopalin. Nie ma zatem mowy o poszukiwaniu lub rozpoznawaniu. W ocenie spółki z przytoczonych powyżej dowodów w postaci raportu oraz uzgodnienia RDOŚ nie wynika, iż istnieje transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko (i to w stopniu znacznym), zaś wnioski organu gminy nie zostały przez ten organ w żaden sposób dowodowo poparte. Według spółki powołane przepisy również nie dają podstaw do wszczęcia postępowania, a nadto z powołanego powyżej stanowiska MŚN RCz. nie wynika aby było ono zainteresowane udziałem w postępowania na tym etapie. Przeciwnie, MŚN RCz. precyzyjnie wskazało na swoją gotowość do udziału w postępowaniu na etapie projektowania wydobycia złoża. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w całości zaskarżone postanowienie. Przedstawiając podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na przepis art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 108 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., po czym wyjaśniło, że współpraca z Republiką Czeską w zakresie ocen oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym prowadzona jest w oparciu o Konwencję z Espoo. Ponadto zarówno Polskę, jak i Czechy obowiązują dyrektywy unijne regulujące procedurę ocen oddziaływania na środowisko zarówno dla projektów planów i programów (dyrektywa 2001/42/WE w sprawie oceny oddziaływania niektórych planów i programów na środowisko), jak i przedsięwzięć (dyrektywa Rady 2011/92/EU w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska). Obie te dyrektywy odwołują się do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym. W świetle powyższego w ocenie organu II instancji zarówno stronę polską, jak i stronę czeską obowiązują przepisy stanowiące o konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w przypadku możliwości wystąpienia znaczącego szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar kraju sąsiedniego. Każda ze stron, transponując ww. przepisy do swojego porządku prawnego, określiła szczegóły i tryb przebiegu przedmiotowego postępowania. W dalszych motywach podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej w skrócie r.R.M.), będącym aktem wykonawczym do u.o.o.ś., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie rud pierwiastków promieniotwórczych. Zgodnie z wnioskiem inwestora przedmiotowe przedsięwzięcie polegać ma na wykonaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwaniu złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "K.- K." w Gminie S. K.. W świetle wyżej przywołanych regulacji zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że wnioskowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. i jest dla niego wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zastrzeżenia inwestora budzi jednak obowiązek przeprowadzenia postępowania transgranicznego w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie Kolegium zwróciło uwagę, że pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. Dyrektor Wydziału Oceny Oddziaływania na Środowisko i Zintegrowanej Prewencji Ministerstwa Środowiska Naturalnego Republiki Czeskiej skierowanym do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wskazał, iż prosi aby Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska "...zapewnił, że w przypadku, gdy na podstawie wykonanego badania we wszystkich czterech (...) obszarach koncesjonowanych (tj. obszar "R.", w gminie L., obszar "W." w gminie R., obszar " K.- K." w gminie S. K., obszar " D." w gminie W.) będzie planowana realizacja wydobycia polimetalicznego złoża uranu, zostanie MŚ CZ przesłane zawiadomienie o projekcie, a projekt zostanie opracowany w międzypaństwowym procesie EIA zgodnie z konwencją w Espoo (...). Także w przypadku gdy (...) będzie planowany projekt, którego przedmiotem będzie wyszukiwanie polimetalicznych złóż uranu w podobnej odległości od czeskich granic jak koncesjonowany obszar "W.", prosimy o przesłanie Republice Czeskiej zawiadomienia o planowanym projekcie zgodnie z Konwencją w Espoo (...)". Powołując się na przedstawione stanowisko strony czeskiej, pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, skierowanym między innymi do Wójta Gminy S. K., wskazała, iż zwraca się z prośbą o wnikliwie przeanalizowanie zasadności wszczęcia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w związku z procedurą uzyskiwania decyzji środowiskowej przed wydaniem koncesji na wydobycie złoża polimetalicznego z uranem. Kolegium podniosło, że najbliżej granicy Republiki Czeskiej położony jest obszar koncesyjny W. (około 3 km) stąd w swym piśmie z dnia 5 grudnia na nim głównie skupiła się uwaga strony czeskiej. Niemniej jednak za godne zauważenia Kolegium potraktowało to, iż MŚN RCz. poprosiło także o przesłanie Republice Czeskiej zawiadomienia o planowanym projekcie którego przedmiotem będzie wyszukiwanie polimetalicznych złóż uranu w podobnej odległości od czeskich granic jak koncesjonowany obszar "W.". Obszar koncesyjny K.- K. jest położony w linii prostej w odległości około 15 km od granicy z Republiką Czeską, nie jest więc to odległość duża. Dalej Kolegium zauważyło, iż jak wskazało Ministerstwo Środowiska w piśmie z dnia 9 kwietnia 2013 r. skierowanym do Marszałek Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej w odpowiedzi na interpelację poselską o braku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko dla między innymi przedsięwzięcia polegającego na wykonywaniu badań geofizycznych i prac geologicznych mających na celu poszukiwanie złoża polimetalicznego z uranem w obszarze koncesyjnym "K. - K." w gminie S. K., kwestie te "(...) zostały poruszone na posiedzeniu Polsko-Czeskiej Komisji Mieszanej ds. Współpracy w Dziedzinie Ochrony Środowiska, które odbyło się w Pradze w dniu 12 kwietnia 2012 r. W wyniku podjętych ustaleń strona polska zobowiązała się do przekazania stronie czeskiej informacji na temat zakończonych lub trwających postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż uranu. Po otrzymaniu wspomnianych informacji strona czeska wskazała, iż jest zainteresowana włączeniem się do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które będą prowadzone przed wydaniem koncesji na wydobywanie ze złóż polimetalicznych z uranem (...)". W ocenie Kolegium, z uwagi na niewielką odległość obszaru koncesyjnego K.- K. od granic z Republiką Czeską, może wystąpić oddziaływanie transgraniczne na to państwo. Ponadto w ocenie Kolegium skwitowanie przez autorów raportu jednym zdaniem, iż oddziaływanie takie nie występuje, bez poparcia się jakimikolwiek dowodami prowadzi do uznania, iż stwierdzenie takie było dowolne. Kolegium wskazało przy tym , że nie może zgodzić się ze stroną skarżącą, iż zgromadzone dowody nie wskazują, aby planowane przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu złóż wpływało w stopniu znacznym na środowisko. Jak wskazano wyżej, już sam ustawodawca zrównał poszukiwanie z rozpoznawaniem i wydobywaniem rud pierwiastków promieniotwórczych do jednej kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 28 r.R.M.). Nie budzi zatem wątpliwości, iż przedsięwzięcia polegające na poszukiwaniu i rozpoznawaniu złóż oddziaływają w stopniu znacznym na środowisko. Art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. wskazuje, iż postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko prowadzi się wówczas gdy właściwy organ stwierdzi możliwość znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Kolegium z uwagi na fakt bliskiego położenia obszaru koncesyjnego K.- K. od granic z Republiką Czeską przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest przedsięwzięciem, którego zasięg oddziaływania może być również znaczący poza granicami kraju. Jednocześnie zainteresowanie strony czeskiej udziałem w niniejszym postępowaniu wypełnia przesłanki wynikające z art. 104 ust. 2 u.o.o.ś., na mocy którego postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się również na wniosek innego państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja projektu dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47 u.o.o.ś. Według Kolegium sam już więc fakt wystąpienia strony czeskiej z pismem, w którym żąda ona przesłania zawiadomienia o planowanych projektach związanych z poszukiwaniem polimetalicznych złóż uranu w niedalekiej odległości od Republiki Czeskiej, stanowi podstawę do zapewnienia udziału tej strony w niniejszym postępowaniu, które ustali z całą pewnością jakie będzie oddziaływanie transgraniczne przedmiotowej inwestycji. W tym zakresie Kolegium zwróciło uwagę, że zasada zapobiegania szkodom w środowisku w połączeniu ze standardami zasady zapobiegania szkodom transgranicznym (zasady 2 i 19 Deklaracji z Rio de Janeiro) należy do podstaw regulacji prawnych międzynarodowego prawa środowiska, powszechnie akceptowanych w pozytywnym prawie międzynarodowym i orzecznictwie. Państwa korzystając ze standardów prawa międzynarodowego do wykonywania suwerenności nad zasobami naturalnymi są odpowiedzialne za zapewnienie, że nie spowodują zanieczyszczeń w środowisku innych państw lub obszarów znajdujących się poza granicami ich jurysdykcji. Z zasady tej wynika obowiązek wczesnego powiadamiania i dostarczania odpowiednich informacji, i w dobrej wierze, o potencjalnych zagrożeniach, które mogą mieć znaczące niekorzystne efekty transgraniczne. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę na postanowienia umowy między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Czeską o współpracy w sprawach granicznych sporządzonej w Pradze dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 195, poz. 1644). Ustanawia ona ramy współpracy obu państw także w dziedzinie ochrony środowiska czy zasad użytkowania wód, dróg i mostów granicznych. W szczególności Kolegium zwróciło uwagę na art. 8 umowy, zgodnie z którym: Każda umawiająca się strona zapewni, aby działalność gospodarcza i budowlana prowadzona na terenach przylegających do granicy państwowej nie powodowała szkód na terytorium i w środowisku naturalnym drugiej umawiającej się strony, co między innymi powinno być poprzedzone rozmowami już w okresie przygotowań do podjęcia działalności gospodarczej i budowlanej na granicy państwowej, o ile odrębne umowy nie stanowią inaczej. Według Kolegium przepis ten stanowi odzwierciedlenie zasad prawa międzynarodowego wskazanych powyżej i przewiduje m.in. konieczność przeprowadzenia konsultacji w przypadku przedsięwzięć mogących mieć skutki transgraniczne. Precyzyjne uregulowania w tym zakresie przewiduje Konwencja z Espoo, która została ratyfikowana przez Polskę. Nie zgadzając się ze składającą zażalenie, że Konwencja z Espoo mówi jedynie o wydobyciu kopalin jako przedsięwzięciu mogącym oddziaływać transgraniczne Kolegium wskazało, iż rzeczywiście załącznik nr I do Konwencji, noszący tytuł: Zestawienie rodzajów działalności, w pkt 14 mówi o wydobywaniu na dużą skalę i przerób na miejscu rud metali lub węgla. Kolegium zwróciło uwagę na przepis art. 2 ust. 5 Konwencji, który stanowi, iż zainteresowane strony podejmą z inicjatywy którejkolwiek ze stron rozmowy na temat tego, czy jedna lub więcej z planowanych działalności, nie wymienionych w załączniku I, powodują łub mogą powodować znaczące szkodliwe oddziaływanie transgraniczne i czy w związku z tym nie powinny być traktowane, jak gdyby były wymienione w załączniku. Jeżeli strony tak właśnie uzgodnią, to te rodzaje działalności będą tak traktowane. Ogólne wytyczne dotyczące kryteriów określania znaczących szkodliwych oddziaływań są podane w załączniku III. Stosownie do załącznika nr III pt.: Ogólne kryteria wspomagające określenie znaczenia dla środowiska rodzajów działalności nie wymienionych w załączniku I: 1. Strony zainteresowane, rozpatrując planowane rodzaje działalności, do których ma zastosowanie artykuł 2 ustęp 5, mogą rozważyć, czy działalność danego rodzaju może mieć znaczące szkodliwe oddziaływanie transgraniczne, w szczególności biorąc pod uwagę jedno lub kilka następujących kryteriów: (a) wielkość: rozmiar proponowanej działalności jest duży dla danego jej typu; (b) lokalizacja: planowana działalność jest zlokalizowana na obszarze lub w pobliżu obszaru o szczególnej wrażliwości lub o szczególnym znaczeniu dla środowiska (takim jak obszary wodno-błotne podlegające Konwencji ramsarskiej, parki narodowe, rezerwaty przyrody, tereny będące miejscem szczególnego naukowego zainteresowania lub tereny ważne z punktu widzenia archeologii, kultury lub historii), jak również gdy planowana działalność zlokalizowana jest w miejscu, w którym właściwości planowanej działalności mogłyby mieć znaczący wpływ na ludność; (c) narażenia: planowana działalność wykazuje szczególnie złożone i potencjalnie szkodliwe skutki, w tym powodujące poważne oddziaływania na ludzi lub na cenne gatunki i organizmy zagrażające istnieniu lub potencjalnemu użytkowaniu narażonego obszaru oraz powodujące dodatkowe obciążenia, które przekraczają graniczną wytrzymałość środowisku. 2. Strony zainteresowane rozważą planowane rodzaje działalności zlokalizowane blisko granic międzynarodowych, a także bardziej odległe, które mogą powodować powstawanie znaczących oddziaływań trans granicznych daleko od miejsca zlokalizowania inwestycji. Według Kolegium w sprawie niewątpliwie kryterium, które przesądziło o konieczności przeprowadzenia postępowania transgranicznego jest, oprócz bliskiego z granicą Republiki czeskiej położenia obszaru koncesyjnego K.- K., również jego położenie w pobliżu K. Parku Narodowego oraz pasma górskiego J. H., co wypełnia dyspozycję wynikającą z ust. 1 lit. b cyt. wyżej załącznika nr III do Konwencji. Na zakończenie powyższych rozważań organ odwoławczy powołał się na poglądy M.M Kenig-Witkowskiej wyrażone w pracy pt. "Międzynarodowe prawo środowiska. Wybrane zagadnienia systemowe" (LEX 2011). Wobec powyższego w ocenie Kolegium środowisko jest chronione najlepiej wówczas, gdy podejmowane są środki zapobiegające wyrządzeniu szkody, co jak wiadomo jest skuteczniejsze niż naprawa. We wniesionej na to postanowienie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zarzuciła Kolegium: 1) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i dowolnej jego ocenie poprzez: a) błędne ustalenie, że przedsięwzięcie polegające na poszukiwaniu polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K." w Gminie Stara Kamieniec ma znaczące transgraniczne oddziaływanie na środowisko, w rozumieniu art. 104 ust. 1 w zw. 108 ust. 1 u.o.o.ś., podczas gdy charakteru takiego nie ma; b) odmówienie przyznania mocy dowodowej i wiarygodności "Raportowi o oddziaływaniu na środowisko inwestycji polegającej na poszukiwaniu polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K." w gminie Stara Kamieniec pomimo, iż ma on moc dokumentu prywatnego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności o braku oddziaływania transgranicznego inwestycji za nieudowodnioną; c) bezpodstawne uznanie, że "sam fakt wystąpienia strony czeskiej z pismem, w którym żąda ona przesłania zawiadomienia o planowanych projektach związanych z poszukiwaniem polimetalicznych złóż uran w niedalekiej odległości od Republiki Czeskiej, stanowi podstawę do zapewnienia udziału tej strony w postępowaniu transgranicznym jest tożsamy z wnioskiem innego państwa o przeprowadzenie postępowania transgranicznego oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 104 ust. 2 u.o.o.ś podczas gdy Republika Czeska nigdy z takim wnioskiem nie wystąpiła; d) bezpodstawne wnioskowanie, iż "z uwagi na fakt bliskiego położenia obszaru koncesyjnego K.- K. od granic z Republiką Czeską przedsięwzięcie, "mogące zawsze oddziaływać na środowisko" jest przedsięwzięciem, którego zasięg oddziaływania może być również znaczący poza granicami naszego kraju; c) uznanie, że kryterium które przesądziło o konieczności przeprowadzenia postępowania transgranicznego jest oprócz bliskiego z granica Republiki Czeskiej położenia obszaru koncesyjnego "K.- K.", również jego położenie w pobliżu Karkonoskiego Parku Narodowego oraz pasma górskiego "J. H." co jest przejawem dowolności w ocenie materiału dowodowego i naruszeniem zasady praworządności. 2) Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 8 ust. 1 umowy między Rzeczypospolita Polska a Republiką Czeską o współpracy w sprawach granicznych sporządzonej w Pradze dnia 25 maja 1999r. poprzez błędne jej zastosowanie i pominięcie, iż w przepisie tym in fine zawarta jest klauzula "o ile odrębne umowy nie stanowią inaczej" co w sytuacji uregulowania przedmiotu postępowania przez Konwencję z Espoo wyłącza zastosowanie umowy; b) pkt 14 załącznika nr 1 do Konwencji z Espoo przez jego pominięcie przy stosowaniu prawa co skutkowało odrzuceniem przez Kolegium wniosku, iż jedynie przedsięwzięcia polegające na wydobyciu na dużą skalę i przerób na miejscu rud metali lub węgla podlegają obligatoryjnej ocenie w drodze procedury transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy S. K.. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, jednakże trudno się zgodzić ze wszystkimi jej zarzutami. Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: u.p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Kwestią sporną w sprawie jest zasadność przeprowadzeniu postępowania transgranicznego dotyczącego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: "Poszukiwanie polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K. w gminie S. K.". W ocenie Sądu utrzymując w mocy wydane w tej sprawie przez Wójta Gminy S. K. postanowienie z dnia 26 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie przeprowadziło prawidłowo postępowania dowodowego i nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest oparte na zasadzie dwuinstancyjności, której treścią jest dopuszczalność dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy indywidualnej. Granice postępowania rozpoznawczego prowadzonego przed organem odwoławczym wyznaczają zatem te same zasady ogólne postępowania administracyjnego, które obowiązywały w postępowaniu przed organem I instancji, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej i zasada praworządności. Zasada ogólna prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych "do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" sprawy indywidualnej. Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji I instancji. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu I instancji (tak. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2009, s. 275-276.). Z powyższego wynika, że oceniając konieczność przeprowadzenia transgranicznego postępowania Kolegium powinno przede wszystkim dysponować całym materiałem aktowym zgromadzonym w postępowaniu w sprawie określania środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na poszukiwaniu polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K.. Oceniając bowiem zasadność przeprowadzenia takiego postępowania organ odwoławczy musi dysponować możliwością oceny wszystkich okoliczności, które mają znaczenie z punktu widzenia zastosowanej przez organ I instancji normy prawnej wynikającej z przepisu art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 108 ust. 1 u.o.o.ś. W innym przypadku rozpatrzenie zażalenia jest niemożliwe, ponieważ wydawane wówczas rozstrzygnięcie podejmowane jest w warunkach dowolności w ocenie materiału dowodowego. Wobec powyższego wymaga zauważania, że akta sprawy na podstawie których orzekał organ II instancji nie zawierały podstawowych dla sprawy dokumentów w postaci: wniosku inwestora o wydanie decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, postanowienia RDOŚ z dnia 21 listopada 2011 r. oraz postanowienia DPWIS z dnia 4 października 2011 r. Dysponowanie powyższymi dokumentami, w kontekście podnoszonych w zażaleniu twierdzeń uniemożliwiało organowi odwoławczemu dokładne wyjaśnienie kwestii zasadności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "Poszukiwaniu polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K." w Gminie S. K.". Jak wynika natomiast z treści zażalenia kwestia zasadności przeprowadzenia postępowania jest sporna i powinna zostać dokładnie wyjaśniona. W szczególności autor zażalenia kwestionując prawidłowość postanowienia organu I instancji powołując się na podstawowy dokument zgromadzony w postępowaniu jakim jest raport o oddziaływaniu na środowisko inwestycji polegającej na poszukiwaniu polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K. wskazuje, że w tym dokumencie wprost przewiduje się, iż w ogóle przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało transgranicznie na środowisko. Również w powołanym w zażaleniu postanowieniu RDOŚ we W. z dnia 21 listopada 2011 r., którym pozytywnie uzgodniono realizacje przedsięwzięcia, zdaniem wnoszącego zażalenie, znalazło się stwierdzenie, iż "planowane przedsięwzięcie ze względu na ograniczony wpływ na środowisko nie spowoduje transgranicznego oddziaływania". Rozpoznając zatem zażalenie i aby móc odnieść się do podnoszonych w nim twierdzeń i zarzutów organ odwoławczy winien dysponować pełnym materiałem zgromadzonym w sprawie. Słusznie przy tym autor zażalenia zwraca uwagę na brak dowolności w ocenie czy należy wszczynać postępowanie transgraniczne czy też można tę procedurę pominąć. Strona skarżąca powołując się na przytoczone powyżej dowody w postaci raportu oraz uzgodnienia RDOŚ argumentuje, że nie wynika z nich, iż istnieje transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko (i to w stopniu znacznym). Wyznacznikiem jest więc tutaj pojęcie "znacznego transgranicznego oddziaływania na środowisko". Nie każde zatem transgraniczne oddziaływanie będzie pociągało za sobą obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania. Taka konieczność będzie występowała tylko wówczas gdy możliwości oddziaływania będą miały charakter znaczny. W ocenie Sądu bez dysponowania wskazanymi wyżej dokumentami taka ocena nie jest możliwa, co powoduje, że podejmując w takich warunkach rozstrzygnięcie organ odwoławczy dopuszcza się naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pomimo obszerności użytej przez organ odwoławczy argumentacji akta nie zawierają żadnego dowodu potwierdzającego wpływ transgraniczny przedsięwzięcia na środowisko w stopniu znacznym. W szczególności ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika na jakiej podstawie organ odwoławczy przyjął, że oddziaływanie transgraniczne planowanego przez spółkę przedsięwzięcia wynika ze względu na niewielką odległość obszaru koncesyjnego "K.- K." do granicy z Republiką Czeską oraz jego położenia w pobliżu K. Parku Narodowego i pasma górskiego "J. H.". Jednocześnie zauważyć należy, że organ odwoławczy nie wykazał aby istniały jakiekolwiek podstawy do zakwestionowania raportu w tym zakresie. Co więcej, za niedopuszczalną uznać należy ocenę Kolegium, dyskwalifikującego treść raportu, tylko z uwagi na brak poparcia przestawionych w nim tez stosownymi dowodami. Jeżeli Kolegium uznało, że stwierdzenia zawarte w raporcie są w tym zakresie zbyt ogólnikowe i dowolne, to powinno wezwać spółkę do przedstawienia stosownych dowodów na poparcie zajętego w sprawie stanowiska. Wymaga również zauważenia, że przedmiotem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Poszukiwaniu polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K." w Gminie S. K., jest wyłącznie poszukiwanie złóż metodą geofizyczną oraz wykonanie jednego odwiertu kontrolnego. Powyższe postępowanie nie dotyczy badania oddziaływania na środowisko ewentualnego późniejszego rozpoznawania i wydobycia złóż. W tym też zakresie powinna być wyłącznie rozważania kwestia transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia. W ocenie Sądu należy bowiem oddzielić wszystkie trzy rodzaje przedsięwzięć (poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobycie), ponieważ dla każdego z nich wydawana jest odrębna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a prace są prowadzone na podstawie odrębnych koncesji. Nie można także nie zauważyć, że powołany zarówno w postanowieniu wydanym przez organ I instancji jak i w zaskarżonym postanowieniu przepis art. 104 ust. 1 pkt 1 lit b u.o.o.ś. stanowi, że postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się w razie stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzjami, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 10, pkt 14 i pkt 18, jeżeli w ramach postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzjami o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 10, pkt 14 i pkt 18 u.o.o.ś są odpowiednio: 1) decyzja o pozwoleniu na budowę, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzja o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 2) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; 3) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego; 4) decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji. Już zatem lektura powołanych przez orzekające w sprawie organy administracji przepisów prawa dostarcza wątpliwości dotyczące prawidłowości rozstrzygnięcia. Żadna bowiem z powołanych wyżej decyzji nie odnosi się do postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Przypomnieć raz jeszcze należy, że jest to postępowanie w sprawie wydania decyzji dotyczącego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: "Poszukiwanie polimetalicznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym K.- K. w gminie S. K.". Jeżeli zatem organ II instancji uznał, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia transgranicznej oceny odziaływania dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia to zauważyć należy, że takie postępowanie, w świetle powołanego przepisu, przeprowadza się w razie stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzjami budowalnymi wymienionymi w art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 10, pkt 14 i pkt 18, jeżeli w ramach postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była dla nich przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w badanej sprawie, ponieważ prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem jeżeli już orzekające w sprawie organy zdecydowały się przeprowadzić takie postępowanie, to na etapie na jakim znajduje się obecnie sprawa, podstawą wydania postanowienia o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.o.o.ś. stanowić mógł przepis art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ewentualnie ust. 2 tego przepisu. Zgodnie z tym ostatnim przepisem postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się również na wniosek innego państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie. Jest to jednak odrębna podstawa od tej opisanej w ust. 1 w pkt 1 i pkt 2, choć nie można wykluczyć i takiej sytuacji, gdy obie te postawy będą mogły znaleźć zastosowanie w jednym postępowaniu. Koleją wątpliwość, którą należy w tym miejscu zgłosić jest fakt, że pomimo powołania w podstawie prawnej wydanych w sprawie postanowień, orzekające organy w przedstawionej w uzasadnieniach argumentacji powołały się na skierowane do GDOŚ pismo MŚN RCz wywodząc na tej podstawie zasadność przeprowadzenia postępowania transgranicznego. W ocenie Sądu w tym zakresie doszło do istotnej nadinterpretacji powyższego pisma. Żadnym bowiem jego fragmencie strona czeska nie zwróciła się o przeprowadzenie transgranicznego postępowania już na etapie wydania decyzji o środowiskowych dla poszukiwań polimerycznego złoża uranu w obszarze koncesyjnym "K.- K." w Gminie S. K., a polegających na poszukiwaniu złóż metodą geofizyczną oraz wykonaniu jednego odwiertu kontrolnego. W piśmie tym czeskie ministerstwo ochrony środowiska wyraźnie zaznacza, że rozważenie konieczności przeprowadzenia transgranicznego postępowania dotyczy "przyszłości" i tylko przypadku "gdy na podstawie wykonanego badania we wszystkich czterech obszarach koncesyjnych będzie planowana realizacja wydobycia polimetalicznego złoża uranu". Z powyżej przytoczonej treści pisma z dnia 5 grudnia 2012 r. jasno zatem wynika, że kwestia przeprowadzenia transgranicznego postępowania, jeżeli ma być rozważana w kontekście zastosowania przepisu art. 104 ust. 2 u.o.o.ś. dotyczy nie przedsięwzięcia polegającego na poszukiwaniu złóż metodą geofizyczną oraz wykonanie jednego odwiertu kontrolnego ale planowanej realizacji wydobycia polimetalicznego złoża uranu. Z przytoczonych powyżej powodów w ocenie Sądu dla prawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie przepisów u.o.o.ś. koniecznym jest zapoznanie się przez organ odwoławczy z całością zgromadzonego w sprawie materiału aktowego w tym w szczególności raportu oraz uzgodnienia RDOŚ. Aby zatem Kolegium mogło w sposób prawidłowy odnieść się do stawianych w zażaleniu zarzutów, koniecznym było dysponowanie całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przeprowadzenie bowiem przez Kolegium rozprawy nad zarzutami spółki nie mając całości zgromadzonego w sprawie materiału aktowego stanowi naruszenie zasad ogólnych prawdy obiektywnej, zasady praworządności i zasady dwuinstancyjności. Kolegium powinno więc zgromadzić i zbadać cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na tej dopiero podstawie raz jeszcze podjąć rozstrzygnięcie, uwzględniając przy tym wyrażone wyżej przez Sąd stanowisko. Z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Zaskarżone postanowieni nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 u.p.p.s.a, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania oparto na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.