II SA/Gd 353/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2013 r. nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących J.P. i A. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 8 marca 2013 r. nr Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 21 listopada 2012 r. nr [...] odmawiającą inwestorom – J. i A. P. wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami wraz z przyłączami oraz wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą na działce nr [...] [...] KM [...] w G. Decyzje powyższe wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: J. P. i A. P. (inwestorzy) wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę domu jednorodzinnego z usługami, na działce nr [...] w G., przedkładając projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prezydent Miasta wezwał inwestorów do uzupełnienia wniosku o doprowadzenie do jego zgodności z zakresem robót objętych projektem budowlanym oraz do dołączenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych inwestycją i dołączenie dokumentu potwierdzającego przyjęcie do użytkowania istniejącego budynku. Wobec stwierdzenia braków w przedłożonej dokumentacji, organ I instancji postanowieniem z 3 sierpnia 2012 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz ustalił termin wykonania tego obowiązku. W ocenie organu I instancji należało doprowadzić projekt budowlany do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon Drogi [...] - odcinek południowy, uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta z 26 sierpnia 2009 roku w zakresie: sporządzenia projektu zgodnie z przeznaczeniem terenu, wysokości zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, ilości miejsc postojowych, przedstawienia kolorystyki elewacji, dotrzymania właściwych warunków akustycznych wewnątrz budynku, uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków, odprowadzenia wód opadowych. Ponadto, organ nałożył obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez: naniesienie na projekcie zagospodarowania terenu granic działki, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych w tym urządzeń budowlanych z nim związanych, charakterystycznych wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, (tj. między innymi naniesienia spadków terenu, rzędnych szczegółowych wymiarów i wzajemnych odległości budynku, miejsc postojowych, śmietnika oraz ujednolicenie projektu zagospodarowania terenu, legendy z opisem technicznym w zakresie wszystkich elementów objętych inwestycją (dot. np. ogrodzenia, murów oporowych), naniesienie na planie zagospodarowania linii zabudowy, ujednolicenie projektu zagospodarowania terenu oraz jednoznacznego określenia projektowanych, likwidowanych i istniejących instalacji, naniesienie proponowanej trasy przyłącza energetycznego oraz ujednolicenia legendy z projektem zagospodarowania terenu w projektach branżowych (dot. np. projektu odprowadzenia wód opadowych), uzupełnienie zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania terenu o powierzchnię dróg, parkingów, placów i chodników oraz wskazanie, że zostały uwzględnione przy określeniu pozostałych parametrów z planu (np. powierzchni biologicznie czynnej) oraz przedstawienie wskaźnika powierzchni zabudowy i określenie procentowej wartości powierzchni usług biorąc pod uwagę powierzchnię całkowitą budynku, uszczegółowienie kategorii geotechnicznej obiektu oraz sporządzenie opinii geotechnicznej, w przypadku obiektów budowlanych drugiej złożonej i trzeciej kategorii geotechnicznej należy dodatkowo opracować dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, uwzględnienie § 8 ust. 2 pkt 7 dotyczącego wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne, naniesienie na przekroju rzędnej terenu wynikającej z wartości określonej na mapie sytuacyjno - wysokościowej, na której został sporządzony rysunek planu oraz domierzenie wysokości, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapewnienie warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, dołączenie schematu ogrodzenia (zgodnie z § 6 planu miejscowego) oraz przekrojów murów oporowych ze wskazaniem granic sąsiednich działek, naniesienie na rzutach granicy działek oraz domierzenie do nich odległości budynku w przypadku gdy zakres inwestycji obejmuje sąsiednie działki - dołączenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dopisanie ich we wniosku (dot. np. ocieplenia budynku), rozróżnienie na rzutach elementów istniejących i projektowanych oraz wskazanie na rzucie dachu spadku dachu; uzupełnienie inwentaryzacji o określenie funkcji pomieszczeń, odniesienia się w opisie projektu do przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich oraz wskazanie czy projektowane budynki mają wpływ na sąsiednie nieruchomości, oprawienie projektu, opatrzenie numeracją wszystkich stron i arkuszy stanowiących części projektu budowlanego oraz poświadczenia wszystkich dołączonych uzgodnień i załączników za zgodność z oryginałem przez projektanta, uwzględnienie poprawnej skali rysunków. Organ nadto nakazał doprowadzić projekt budowlany do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 12 rozporządzenia oraz doprowadzić projektu budowlanego do zgodności z ustawą - Prawo budowlane w zakresie: dołączenia zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy oraz załączenia wymaganych uzgodnień. Inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany oraz w piśmie ustosunkował się do postanowienia z dnia 3 sierpnia 2012 r. Po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego w szczególności projektu budowlanego, Prezydent Miasta decyzją z 21 listopada 2012r. odmówił inwestorom wydania pozwolenia na budowę dla w.w. inwestycji. W ocenie organu I instancji inwestor nie wywiązał się z nałożonych obowiązków nałożonych w postanowieniu z 3 sierpnia 2012 r. Zdaniem organu I instancji, przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie szerokości elewacji, linii zabudowy, wysokości zabudowy i odprowadzenia wód opadowych. Organ I instancji stwierdził też niezgodność projektu budowlanego przepisami rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 12 - odległości okien budynku od granicy z działką sąsiednią, oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie warunków jakich winien spełniać projektu zagospodarowania terenu. Inwestorzy odwołali się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta. W ocenie odwołujących się zarzuty organu I instancji są nie zasadne a przedłożony projekt budowlany zgodny jest z zapisami obowiązującego planu miejscowego oraz spełnia wymogi wynikające z przepisów dotyczących warunków technicznych oraz przepisów dotyczących zakresu i formy projektu budowlanego. Organ odwoławczy po rozpoznaniu wniesionego odwołania, w decyzji z 8 marca 2013 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda powołał się na art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Zgodnie z regulacją art. 35 ust. 4 w/w ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeśli uzna w/w wymogi za spełnione. W ocenie organu odwoławczego kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego nasuwa uzasadnione wątpliwości. Dla terenu objętego powyższą inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon Drogi [...] - odcinek południowy zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2009 r. Teren działki objętej inwestycją oznaczony jest w planie symbolem 04 MN2, MW1, U i zgodnie z kartą terenu nr 04 przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą, zabudowę wielorodzinną w budynkach zawierających do czterech mieszkań, zabudowę usługową. Zgodnie z zapisami zawartymi w § 2 tekstu planu dopuszcza się wydzielenie w budynkach jednorodzinnych nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku dla usług stanowiących uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Wg punktu 6 karty terenu, zawierającego zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu intensywność zabudowy dla zabudowy bliźniaczej (jedna ściana budynku przylega do budynku na sąsiedniej działce lub do granicy działki sąsiedniej) wynosi 0,9 a dopuszczalne gabaryty zabudowy wynoszą: wysokość zabudowy do 10 m kondygnacji nadziemnych, szerokość elewacji frontowej w zabudowie bliźniaczej do 10 m, dachy płaskie, linie zabudowy wg rysunku planu: nieprzekraczalna i obowiązująca linia zabudowy od linii rozgraniczających ul. Inżynierską wynosi 5,0 m, nieprzekraczalna tylna linia zabudowy - wg rysunku planu zmienna i dla zabudowy mieszkaniowej wynosi od 16,5 do 20 m od linii rozgraniczających ul. Inżynierską. Wg rysunku planu nieprzekraczalna i obowiązująca tylnia linia zabudowy dla zabudowy mieszkalnej w tej części terenu wynosi 15 m. Powierzchnia zabudowy dla zabudowy bliźniaczej nie może przekraczać 0,3 powierzchni działki, ale nie więcej niż 150 m2, powierzchnia biologicznie czynna – min. 35 % powierzchni działki. Na obszarze objętym planem ogrodzenia od strony ulic, ogólnie dostępnych ciągów pieszych i innych miejsc publicznych powinny być ażurowe, o wysokości nie przekraczającej 1,6 m oraz dostosowane do architektury budynku z którymi są związane. Wg rysunku planu nieprzekraczalna i obowiązująca linia zabudowy wynosi 5 m, nieprzekraczalna tylnia linia zabudowy dla zabudowy mieszkalnej wynosi 15 m. Na działkach istniejących, na których w momencie wejścia w życie planu przekroczone zostały powyższe, dopuszczalne gabaryty budynków, wysokość, rodzaj dachu linie zabudowy lub intensywności wykorzystania terenu, dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy z zakazem jej rozbudowy lub nadbudowy, powodujących dalsze przekroczenie dopuszczalnych wskaźników lub parametrów. Odnosząc powyższe ustalenia planu miejscowego do badanego projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja przewiduje rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Powierzchnia zabudowy rozbudowywanego budynku wynosi 147,14 m2, co stanowi 17,45 % (w/g planu do 30% po w. całkowitej budynku) i jest mniejsza o 150 m. W projekcie na parterze budynku planuje się pomieszczenia garażowe, techniczne (kotłownie i pomieszczenia gospodarcze) oraz część pomieszczeń lokalu usługowego, pozostałe pomieszczenia usługowe usytuowane zostały na pierwszym piętrze. Lokal mieszkalny zaprojektowano na II i III piętrze istniejącego budynku oraz na II piętrze części rozbudowywanej. Suma powierzchni pomieszczeń przeznaczonych pod usługi wynosi wg projektu 172,46 m2, co stanowi 28,89% powierzchni całkowitej budynku i zgodna jest z ustaleniami planu. Organ odwoławczy ocenił, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące wydzielenia lokali użytkowych i mieszkalnych, a z projektu nie wynika ustalenie organu I instancji, że w budynku przewidziano 2 lokale użytkowe i dwa lokale mieszkalne. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiących konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekracząjącej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Wprawdzie, w ocenie organu odwoławczego, zaprojektowana klatka schodowa i ilość pokoi na II i III piętrze z węzłami sanitarnymi i kuchniami może budzić zastrzeżenia i wskazywać, że istnieje w przyszłości możliwość utworzenia w budynku dwóch lokali mieszkalnych i dwóch lokali usługowych, jednak definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawarta w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane nie narzuca rozwiązań architektonicznych budynków jednorodzinnych jak i nie ogranicza ilości pokoi mieszkalnych oraz ilości łazienek i kuchni w budynku. Organ ten podkreślił przy tym, że każda zmiana funkcji i sposobu użytkowania budynku zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane wymagać będzie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej i musi być ona zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy ustalił, że szerokość elewacji frontowej budynku istniejącego wynosi 8,67 m natomiast części rozbudowywanej wynosi ponad 3,5 m, co stanowi w sumie ponad 12 m przy dopuszczalnej wg planu miejscowego 10 m. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że projekt nie spełnia warunku dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej. Zdaniem organu odwoławczego, interpretacja linii zabudowy wskazana w odwołaniu jest niezasadna. Za szerokość elewacji frontowej przyjąć należy całą szerokość elewacji budynku istniejącego z jego częścią rozbudowywaną w obrysie elewacji frontowych. Jest to bowiem jeden budynek, skutkiem czego brak jest podstaw do wyodrębniania tylko jednej szerokości elewacji frontowej. Według planu miejscowego suma tych elewacji nie może przekraczać parametru 10 m. Definicję szerokości elewacji frontowej wyprowadzić można z § 2 pkt 5 w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i będzie to szerokość elewacji znajdującej się od frontu działki, tzn. od tej części działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Interpretacja ta zgodna jest także z przyjętym orzecznictwem sądowym. W ocenie organu nadto, projekt nie spełnia również warunku dopuszczalnej wysokości budynku, gdyż wg karty terenu nr 04 obowiązującego planu miejscowego, dopuszczalna wysokość budynku wynosi 10 m i nie może przekraczać 3 kondygnacji. Wg § 12 planu "wysokość wyrażona w metrach to pionowy wymiar budynku mierzony do kalenicy, punktu zbiegu połaci dachowych bądź górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki, od naturalnej rzędnej terenu znajdującego się poniżej"; przy czym za naturalną rzędną terenu przyjmuje się rzędną terenu wynikającą z wartości określonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony rysunek niniejszego planu miejscowego, a budynek nie może przekraczać dopuszczalnej wysokości w żadnym miejscu swojego rzutu. Natomiast "wysokość wyrażona w liczbie kondygnacji to dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków"; przez poddasze rozumie się kondygnację w dachu stromym, której wysokość umożliwia realizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W projekcie budowlanym w rozbudowywanej części budynku, powyżej 10 m, zaprojektowano obudowaną windę wraz z przedsionkiem i wyjściem na dach o dodatkowej wysokości jednej kondygnacji (w projekcie budowlanym brak wymiaru wysokości tej części budynku). Przy rozbudowie lub nadbudowie plan miejscowy nie dopuszcza przekroczenia gabarytów budynku. Natomiast nie został przekroczony parametr wysokości w istniejącym budynku, gdyż plan miejscowy dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej, przekraczającej dopuszczalne gabaryty, pod warunkiem zachowania istniejących gabarytów. Projekt przewiduje wymianę dachu bez zmiany wysokości budynku, co zdaniem organu odwoławczego, wbrew ustaleniom organu I instancji, nie narusza ustaleń planu miejscowego. Sprawdzając projekt budowlany pod kątem zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że rozbudowywana część budynku mieszkalnego jednorodzinnego znacznie przekracza nieprzekraczalną tylną linii zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej. Projekt swoim zakresem obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego i w związku z tym należy kierować się wytycznymi dotyczącymi linii zabudowy jak dla terenu zabudowy mieszkaniowej. W ocenie organu, niedopuszczalna jest interpretacja skarżących, że przekroczenie linii zabudowy występuje w zakresie funkcji usługowej i jako taka jest możliwa i powstała dla potrzeb tego projektu. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany w rozbudowywanej części przewiduje na całym II piętrze budynku funkcję mieszkaniową, która także nie spełnia warunku linii zabudowy. Zdaniem organu, bez wątpienia, inwestycja obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny z jednym mieszkaniem i jednym lokalem usługowym, który winien zatem spełniać wymogi jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej. Organ podkreślił przy tym, że jego rolą jest - przed wydaniem pozwolenia na budowę - sprawdzić projekt budowlany z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a pozytywne uzgodnienie projektu z Miejskim Konserwatorem Zabytków z 11 września 2012 r. nie ma wpływu na jego ocenę, gdyż dotyczy ono jedynie oceny zgodności projektu z zasadami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej dla tego terenu. Wojewoda Pomorski zważył też, że zaprojektowane odprowadzenie wód opadowych jest niezgodne z planem miejscowym. Stosownie do § 10 pkt 2d planu określającego zasady obsługi infrastruktury technicznej wody opadowe z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Warunki techniczne Zarządu Dróg i Zieleni w G. z 12 stycznia 2012 r. jednoznacznie wskazują, że zgodnie z planem wody opadowe i roztopowe należy zagospodarować na terenie własnym inwestora. W warunkach podano, że w przypadku braku możliwości ich zagospodarowania istnieje możliwość odprowadzenia wód do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Organ wskazał przy tym, że plan miejscowy nie dopuszcza możliwości odprowadzenia wód opadowych do sieci miejskiej. Zatem zastosowanie innych rozwiązań, niezależnie od stosunku inwestorów do ich zasadności, wymagałoby wcześniejszej zmiany w planu w drodze uchwały, a organy architektoniczno - budowlane zobowiązane są do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa. Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy napisał, że niezasadne jest ustalenie organu I instancji dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia i usytuowania w projekcie ściany z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką. W ścianie południowej w części opisowej projektu wskazano, że zaprojektowane naświetla należy wykonać z luksferów lub stolarki o odporności ogniowej E 30, co wskazali skarżący w odwołaniu. Nie spełniony jest natomiast, w ocenie organu odwoławczego, wymóg zgodności projektu z przepisem § 22 ust. 1 warunków technicznych, zgodnie, z którym na działkach budowlanych, należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. W projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów stałych. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu także nie wskazano miejsc gromadzenia odpadów oraz nie przewidziano sposobu odbioru śmieci przez służby komunalne. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji dotyczące niezgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z § 8 pkt 3 rozporządzenia "część rysunkowa, sporządzona na mapie, powinna przede wszystkim określać: orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata; granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową; oraz ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu". Tymczasem, w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono przede wszystkim obiektów istniejących podlegających rozbiórce. Nie określono odległości dla linii zabudowy wg planu miejscowego. Na załączonej do projektu planszy z rzutem partem budynku i zagospodarowaniem działki w skali 1:50 również nie naniesiono obiektu przeznaczonego do rozbiórki i wymaganych wyżej wymiarów linii zabudowy. Na projekcie inwentaryzacyjnym zagospodarowania terenu także nie naniesiono podstawowych wymiarów inwentaryzowanych obiektów. Powyższe uchybienia świadczą o wykonaniu projektu niezgodnie z warunkami wyżej cytowanych przepisów rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożyli inwestorzy – J. i A. P., wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucili: A) naruszenia prawa materialnego, które doprowadziły do nieuwzględnienia ważnego interesu strony skarżącej i miały wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie § 1 pkt 3), § 2 pkt 5) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich błędną interpretację, a przez to błędne zastosowanie wymogów określonych w regulacjach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2009 r., z ostrożności procesowej - także naruszenie przepisów wskazanych w podpunkcie a) powyżej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie z uwagi na fakt, że przepisy przywołanego powyżej rozporządzenia nie znajdują zastosowania do budynku skarżących projektowanego na warunkach miejscowego planu, a przez to błędne zastosowanie wymogów określonych w przywołanych w skardze regulacjach planu, naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nie uwzględnienie określonej w tym przepisie normy dotyczącej elementów budynku nie zaliczanych (pomijanych) przy ustalaniu jego wysokości, a przez to błędne zastosowanie wymogów określonych w przywołanych w skardze regulacjach planu miejscowego, naruszenie przepisu § 2 ust. 1 planu poprzez ich niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przy ocenie stanu faktycznego projektowanego budynku w kontekście ustalonej w planie linii zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej, naruszenie prawa poprzez nie uwzględnienie przyznanego skarżącym w decyzji z 29 marca 2012 r. prawa do umieszczenia w pasie drogowym ul. I. w G. przyłącza kanalizacji deszczowej; B) naruszenia prawa postępowania administracyjnego, które doprowadziły do nie uwzględnienia ważnego interesu strony skarżącej i miały wpływ na wynik sprawy: naruszenie art. 7 oraz art. 12 k.p.a., poprzez brak wnikliwego zbadania projektu budowlanego oraz nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, a przez to sformułowanie błędnych wniosków co do zawartości projektu budowlanego, co doprowadziło do nie uwzględnienia słusznego interesu skarżących w sprawnym załatwieniu sprawy i może doprowadzić do utraty ważności otrzymanych przez stronę uzgodnień branżowych, naruszenie zasad ogólnych określonych w art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez, pozbawione nie tylko podstaw prawnych, ale także logiki, manipulowanie linią zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej, naruszenie zasad ogólnych określonych w art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie przez organ II instancji wszystkich kwestii zawartych w odwołaniu skarżących odnoszących się do zarzutów zawartych w decyzji organu I instancji i nie ustosunkowanie się do kwestii, które zostały przez skarżących wyjaśnione w złożonym odwołaniu - w odpowiedzi na te zarzuty, naruszenie art. 89 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy, której przeprowadzenie mogłoby przyspieszyć i uprościć postępowanie w sprawie, a przez to narażenie strony na doprowadzenie do utraty ważności otrzymanych przez stronę uzgodnień branżowych. Uzasadniając zarzuty skarżący wskazali, że organ II instancji uznał, że konieczność doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zachodzi w następującym zakresie: szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, linii zabudowy oraz odprowadzenia wód opadowych. Nadto, organ ten zarzucił naruszenie warunków dotyczących miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz zarzucił naruszenie przepisów dotyczących formy rozwiązań projektowych. Odnośnie do kwestii szerokości elewacji frontowej skarżący podali, że ich zdaniem elewacja frontowa to ta elewacja budynku, która znajduje się od frontu działki, za który z kolei uważa się część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Elewacja frontowa budynku zaprojektowanego na zlecenie skarżących znajduje się w części działki, która przylega do ul. I., a jej szerokość nie ulegnie zmianie w stosunku do stanu obecnego. Natomiast ta część elewacji zaprojektowanego budynku, którą organ II instancji usiłuje zaliczyć do szerokości elewacji frontowej, jest wycofana w stosunku do elewacji frontowej na głębokość prawie równą szerokości tej elewacji, a to oznacza, że zachowana została powszechnie stosowana w architekturze zasada, znana także konserwatorom zabytków, nie zaliczania do elewacji frontowej takiej części elewacji, która jest wycofana na głębokość równą przynajmniej połowie szerokości elewacji frontowej. Zdaniem skarżących, także przywołany zapis planu miejscowego, który wyznaczając obowiązującą linię zabudowy posługuje się określeniem "frontowej ściany projektowanego budynku" wskazuje, że w przypadku projektu budowlanego sporządzonego na zlecenie skarżących część rozbudowywana nie stanowi ściany frontowej, a zatem nie może też być uznana za elewację frontową. Zdaniem skarżących, w przedmiotowym przypadku za elewację frontową należy traktować wyłącznie ścianę projektowanego budynku ustawioną na obowiązującej linii zabudowy od ul. I. Odnośnie do kwestii wysokości zabudowy skarżący podali, że przedmiotowy projekt zawiera szyb windowy przylegający do budynku istniejącego i ze względu na funkcję komunikacji części istniejącej budynku i części dobudowanej posiada wysokość części istniejącej. Ostatni, górny przystanek dźwigu jest traktowany przez producentów dźwigów oraz dozór techniczny jako maszynownia wymagająca szczególnej konserwacji w trakcie eksploatacji. Dodatkową wysokość stanowi nadszybie, które jest wyniesione ponad budynek istniejący. Dla ochrony elektronicznych modułów sterujących pracą dźwigu zaprojektowano przedsionek osłaniający wspomniane moduły elektroniczne oraz drzwi windowe w postaci lekkiej konstrukcji aluminiowo-szklanej. Opisane nadszybie, maszynownia i przedsionek dachowy zostały zaprojektowane jako elementy techniczne dźwigu, a zatem zgodnie z przywołanym powyżej przepisem rozporządzenia, wysokość nie może być wliczana do wysokości budynku, a nade wszystko nie może być traktowana jako dodatkowa kondygnacja tak, jak sugeruje to organ odwoławczy. Skarżący podkreślili przy tym, że warunek techniczny, jaki został sformułowany w rozporządzeniu, stanowiący o tym, że dla określenia wysokości budynku nie uwzględnia się "wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych" nie został w żaden sposób doprecyzowany, ani uwzględniony w planie, dlatego niezasadna jest interpretacja organu, zgodnie z którą zaprojektowany na przeznaczonym do przebudowy budynku element z przeznaczeniem na pomieszczenie techniczne (maszynownię) dźwigu miałby stanowić dodatkową kondygnację, a jego wysokość miałaby zostać wliczona do wysokości budynku. Odnośnie do kwestii linii zabudowy skarżący podali, że argumentacja organu odwoławczego, jakoby ten parametr został przekroczony jest całkowicie chybiona. Skoro plan dopuszcza powstanie budynku, w którym są umieszczone dwie funkcje – mieszkalna i usługowa, to linia dla zabudowy mieszkaniowej będzie zawsze "przechodzić" przez taki budynek. W szczególności bowiem z żadnych zapisów planu nie wynika obowiązek zrealizowania budynku dwufunkcyjnego tylko na tej części działki, która leży pomiędzy ul. Inżynierską, a linią zabudowy ustaloną przez plan dla zabudowy mieszkaniowej. Natomiast interpretacja organu II instancji sugeruje, jakoby budynek skarżących miał w całości zmieścić się w granicach obowiązujących dla zabudowy mieszkaniowej, co jest całkowicie niezrozumiałe. Organy uznały, że projekt swoim zakresem obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego całkowicie pomijając fakt, że ta rozbudowa ma prowadzić do powstania budynku jednorodzinnego z funkcją usługową. Odnośnie do kwestii odprowadzania wód opadowych skarżący wskazali, że zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazują, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Tymczasem w planie miejscowym przewiduje się dwa sposoby postępowania z wodami opadowymi: odprowadzanie na tereny zieleni lub retencjonowanie w granicach własnej działki. Z niezrozumiałych względów plan nie dopuszcza odprowadzania wód do kanalizacji deszczowej, która w rejonie inwestycji w ostatnich latach została zmodernizowana. Takie zaś rozwiązanie, zdaniem skarżących, jest najbardziej odpowiednie, a co więcej – zostało pozytywnie uzgodnione z Zarządem Dróg i Zieleni, będącym przecież jednostką Urzędu Miasta G. W kwestii gromadzenia odpadów stałych skarżący podali, że w projekcie rozwiązano temat gromadzenia odpadów i ich odbioru przez służby komunalne. Miejsca gromadzenia odpadów zostały wskazane w czterech częściach projektu: Zagospodarowania Terenu (PZT): na rysunku planu, w legendzie: S - śmietnik -lokalizacja w budynku; Architektoniczno-Budowlanym (PA-B): rys. nr 02 A - Rzut parteru – Zagospodarowanie działki - w garażu pokazane pojemniki na odpadki; Architektoniczno-Budowlanym (PA-B): rys. nr 02 A - Rzut parteru - w garażu pokazane pojemniki na odpadki. W garażu przewidziano zwiększoną wydajność wentylacji z powodu zlokalizowania w jego aneksie pojemników na odpadki. W przedmiotowym projekcie rozbudowy budynku istniejącego, przewidziano utrzymanie dotychczas funkcjonującej bez zarzutu praktyki gromadzenia odpadów w pojemnikach zlokalizowanych w garażu i sposobu ich odbioru przez służby komunalne, przy czym zostało przewidziane miejsce na zwiększenie ilości pojemników dla umożliwienia ich gromadzenia i segregacji. Skarżący podkreślili, że są od 2005 r. stroną umowy zawartej z Przedsiębiorstwem Robót Sanitarno-Porządkowych [...] w G. i w ramach tej umowy dokonują segregacji swoich odpadów. Odpady odbierane są przez [...] raz w tygodniu. W kwestii zarzutów dotyczących braków w projekcie skarżący podkreślili, że w ich ocenie organy administracji celowo doszukują się rzekomych uchybień projektowych by zdyskredytować projekt jako taki i odmówić wydania pozwolenia na budowę. Projekt został sporządzony przez profesjonalistów, których doświadczenie na rynku projektowym jest niekwestionowane i poparte licznie zrealizowanymi inwestycjami. Zarzuty organów są sprzeczne z zasadami wynikającymi z art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz naruszają postanowienie art. 89 k.p.a., dotyczącego obowiązku wyznaczenia w takiej sytuacji rozprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zaprezentowana w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W piśmie z 5 sierpnia 2013 r. skarżący ponownie przedstawili swoje stanowisko odnośnie do zagadnień szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, linii zabudowy, odprowadzania wód opadowych i całokształtu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli w niniejszej sprawie podlega decyzja Wojewody z dnia 8 marca 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2012r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami wraz z przyłączami oraz wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą na działce nr [...], [...] km [...], Obr. G. Jak wynika z uzasadnienia projektu architektoniczno-budowalnego projektowana rozbudowa istniejącego domu jednorodzinnego przewiduje zmianę funkcji z domu jednorodzinnego na dom jednorodzinny z usługami. Przebudowa polega na pozostawieniu bryły istniejącego budynku oraz rozbudowie przez dobudowę od strony wschodniej, do budynku istniejącego nowej części w postaci trzykondygnacyjnej bryły, w tylnej wewnętrznej części działki, z wykorzystaniem w całości kondygnacji przyziemnej (w części istniejącej i dobudowanej) na pomieszczenia garażowe, techniczne i pomocnicze, kondygnacji I piętra na funkcję usługową (biurową) oraz drugie i trzecie piętro na funkcje mieszkaniowe. W istniejącym budynku zabudowany zostanie taras trzeciej kondygnacji. W domu jednorodzinnym z usługami zaprojektowano dźwig osobowy łączący wszystkie piętra projektowanej rozbudowy. Projektowana rozbudowa została zaprojektowana w tylnej , wewnętrznej części działki Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010r. , nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza : 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia , o którym mowa w art.12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 , także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem , o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza przepisu wskazuje, że projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Projekt budowlany sprawdzany jest pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zakres weryfikacji nie obejmuje zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu spoczywa na projektancie. Projekt zagospodarowania terenu podlega natomiast weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a wiec zgodności z ustaleniami planu miejscowego i przepisami techniczno-budowlanymi. W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja ma być realizowana na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon Drogi [...] – odcinek południowy, uchwalonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 26 sierpnia 2009r. Rozstrzygniecie sprawy wymagało zatem w pierwszej kolejności oceny prawidłowości zastosowania przez organ wydający pozwolenie na budowę art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowlany dotyczący rozbudowy domu jednorodzinnego na dom jednorodzinny z usługami w G., przy ul. I. [...] na działce nr [...] jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, że projekt budowlany nie jest zgodny z zapisami planu miejscowego gdyż narusza on postanowienia planu dotyczące szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy. Plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, którego dotyczy projekt budowlany oznaczony jest symbolem MN1, U i przewiduje zabudowę jednorodzinną wolno stojącą lub bliźniaczą, zabudowę wielorodzinną w budynkach zawierających do 4 mieszkań, zabudowę usługową. W karcie terenu nr 1504 zawarto następujące ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej dopuszczalnych gabarytów zabudowy (pkt 6 lit. b): - wysokość zabudowy – do 10m, do 3 kondygnacji nadziemnych, - szerokość elewacji frotowej dla zabudowy bliźniaczej – do 10m. Nadto w pkc 6 lit. f) określono nieprzekraczalne linie zabudowy (wg rysunku planu), oraz obowiązujące linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej i nieprzekraczalne tylne linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej –według rysunków planu. Sąd nie podzielił stanowiska organu zajętego w zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany jest niezgodny z planem zagospodarowania w części dotyczących ustalonych w planie gabarytów budynku, tj. szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku . Na wstępie wskazać należy, że przepisy regulujące planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz przepisy prawa budowlanego tworzą pewną funkcjonalną całość normatywną. Skoro więc przepisy z zakresu planowania przestrzennego nie definiują określonego pojęcia, a pojęcie to można ustalić na podstawie szeroko rozumianych przepisów z zakresu prawa budowlanego - to zasadne jest posłużenie się tymi ostatnimi przy ustalaniu treści danego pojęcia (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2009r. sygn. akt II SA/Wr 48/09, lex nr 569183). Nadto odnosząc się do relacji zawartych w zapisach planu miejscowego oraz rozporządzeń wydawanych w wykonaniu ustaw prawo budowlane i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazać należy, że to rozporządzeniu został przypisany charakter aktu wykonawczego wydanego w celu wykonania ustawy. W tym kontekście akt prawa miejscowego jest wydawany na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, które mogą mieć charakter szczegółowy lub ogólny. Zatem treść aktu prawa miejscowego winna być zgodna z ustawami oraz rozporządzeniami, jako aktami wydawanymi na podstawie upoważnienia szczegółowego w celu wykonania ustawy. Dotyczy to także zgodności definicji legalnych formułowanych w akcie prawa miejscowego i rozporządzeniu. Organ może odwołać się do takiej definicji zawartej w ustawie lub rozporządzeniu. Nie może natomiast tworzyć własnej definicji, zawierając w niej elementy odmienne od tych zawartych w definicji umieszczonej w rozporządzeniu (wyrok NSA z dnia 28 maja 2010r. sygn. akt II OSK 531/10, lex nr 673876). Przechodząc do rozpoznania zarzutów zawartych w skardze, to w zakresie dotyczącym szerokości elewacji frontowej organ ustalił, że szerokość ta winna obejmować szerokość elewacji bryły budynku ustawionej na linii frontowej działki i elewacji bryły wycofanej w głąb działki i suma szerokości tych elewacji, według planu miejscowego, nie powinna przekraczać 10 m.Tymczasem suma szerokości tych elewacji przekracza szerokość ustaloną w planie. W ocenie organu taką definicję szerokości elewacji można wyprowadzić z § 2 pkt 5 w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Natomiast według skarżących zarówno plan miejscowy, jak i powołane rozporządzenie definicji takiej nie zawierają, w ocenie skarżących elewację frontową może stanowić wyłącznie ściana projektowanego budynku ustawiona na obowiązującej linii zabudowy od ul. I., bez uwzględnienia wycofanej w głąb działki ściany budynku. Sąd zważył, że zgodnie z powołanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury § 2 pkt 5 stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki należy przez to rozmieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, nadto plan zawiera definicję obowiązującej linii zabudowy jako linię ustawienia frontowej ściany projektowanego budynku (§ 12 ust. 1 pkt 3 lit. a). Mając na uwadze powyższe regulację Sąd uznał, że zapisy planu w sposób jednoznaczny ustaliły szerokość dla elewacji frontowej, co oznacza, że przy ustalaniu tej szerokości należy uwzględnić szerokość elewacji przylegającą bezpośrednio do obowiązującej linii zabudowy (drogi), bezpośrednio do linii zabudowy przylega elewacja frontowa, której szerokość nie przekracza 10 m. Powyższe znajduje uzasadnienie wbrew stanowisku organu, w definicji zawartej w cyt. wyżej § 2 pkt 5 rozporządzenia frontu działki budowlanej, jako tej części, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W zakresie dotyczącym dopuszczalnej wysokości zabudowy, to plan zawiera zapis wysokość zabudowy - do 10m, do 3 kondygnacji nadziemnych. Zgodnie z definicją zawartą w planie wysokość zabudowy jest to wysokość służąca do określenia dopuszczalnego, zewnętrznego gabarytu projektowanych budynków, wysokość wyrażona w metrach to pionowy wymiar budynku mierzony do kalenicy, punktu zbiegu połaci dachowych bądź górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki, od naturalnej rzędnej terenu znajdującego się poniżej; przy czym za naturalną rzędną terenu przyjmuje się rzędną terenu wynikającą z wartości określonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej, na której został sporządzony rysunek planu miejscowego, a budynek nie może przekraczać dopuszczalnej wysokości w żadnym miejscu swojego rzutu. Natomiast zgodnie z definicją wysokości wyrażonej w liczbie kondygnacji jest to dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków; przez poddasze rozumie się kondygnację w dachu stromym, której wysokość umożliwia realizację pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jednocześnie plan stanowi w karcie terenu 1504 pkt 6 lit.i, że na działkach istniejących, na których w momencie wejścia w życie planu przekroczone zostały dopuszczalne gabaryty budynków, wysokość i rodzaj dachu, linie zabudowy, dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy z zakazem jej rozbudowy lub nadbudowy, powodujących dalsze przekroczenie dopuszczalnych wskaźników lub parametrów. W rozpoznawanej sprawie nie została zakwestionowana wysokość zabudowy przyjęta w projekcie dla części istniejącej, gdyż zgodnie z ww. przytoczonym zapisem została ona zaadoptowana. Natomiast organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że wysokość zabudowy określona w planie na do 10 m została przekroczona w części rozbudowywanej. W części tej bowiem powyżej 10 m zaprojektowano obudowaną windę wraz z przedsionkiem i wyjściem na dach o dodatkowej wysokości jednej kondygnacji. Przy rozbudowie i nadbudowie plan miejscowy nie dopuszcza przekroczenia gabarytów budynku. Skarżący wywodzili, że zaplanowana w projekcie maszynownia dźwigu wraz z nadszybiem i przedsionkiem jest zaliczona do pomieszczeń nie przeznaczonych na pobyt ludzi, nie jest więc dodatkową kondygnacją w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) zw. dalej rozporządzeniem. Podnoszono, że dla części rozbudowanej przewidziano w projekcie 3 kondygnacje oraz wysokość poniżej 10 m (zgodnie z projektem największa wysokość części rozbudowanej ma wynieść 9,845m), co jest zgodne z planem miejscowym. Projektant w projekcie oraz skarżący w toku postępowania oraz w skardze podnosili, że projektowana rozbudowa nie spowoduje zmiany wysokości budynku istniejącego, gdyż tej części budynku rozbudowa nie dotyczy. Skarżący wskazali, że maszynownia dźwigu z nadszybiem i przedsionkiem stanowi nadbudówkę, o której mowa w § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia wyłączając ją tym samym z pojęcia kondygnacji. Natomiast w planie brak jest zapisu dotyczącego wliczania do wysokości lub nie nadbudówek na dachu budynku takich jak maszynownie dźwigów, centrale wentylacyjne czy klimatyzacyjne. Sad zważył, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kondygnacji należy przez to rozumieć nadziemną lub podziemną część budynku zawartą miedzy górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiąca przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą w świetle nie mniej niż 2 m z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Wobec powyższej definicji uznać należy, że zaprojektowana maszynownia dźwigu nie jest kondygnacją. Zatem liczba kondygnacji jest zgodna z zapisem planu. Odnośnie wysokości zważyć należy, że zaprojektowane urządzenie nie stanowi miejsca przeznaczonego na pobyt ludzi. Plan jak to wskazano w skardze nie zawiera definicji pomieszczenia nie przeznaczonego na pobyt ludzi. § 6 rozporządzenia stanowiący o sposobie mierzenia wysokości budynku w celu przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia stanowi, że wysokość tę mierzy się bez uwzględniania wyniesionych ponad płaszczyznę najwyżej położonego stropu łącznie z grubością izolacji cieplnej maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Przepis ten zatem ustala ogólną zasadę iż wysokość budynku nie obejmuje urządzeń niemieszkalnych znajdujących się na dachu. Powyższe znajduje uzasadnienie w wykładni tego przepisu planu, albowiem na co powoływali się skarżący, plan nie zawiera żadnych zapisów dotyczących wliczania lub nie do wysokości nieuznawanych za kondygnacje nadbudówek w postaci maszynowni dźwigów, central klimatyzacyjnych, czy też tradycyjnych kominów. Nadto wskazany w planie zapis o wysokości budynku stanowi o jej pomiarze jego wysokości do zbiegu połaci dachowych, gzymsu lub attyki. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zastrzeżenia organu co do wysokości budynku nie były uzasadnione. W zakresie dotyczącym nieprzekraczalnych linii zabudowy, organ w zaskarżonej decyzji ustalił, że dokonując sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy stwierdził, że rozbudowywana część budynku mieszkalnego jednorodzinnego znacznie przekracza nieprzekraczalną tylną linię zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej. Wskazano, że projekt swym zakresem obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego i w związku z tym należy uwzględnić zapisy planu, jak dla zabudowy mieszkaniowej, w związku z tym projekt winien spełniać wymogi jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej. Organ uznał, ze niedopuszczalna jest interpretacja skarżących, że przekroczenie tylnej linii zabudowy występuje w zakresie funkcji usługowej. Organ zwrócił uwagę, że projekt budowlany w rozbudowywanej części przewiduje na całym II piętrze budynku funkcję mieszkaniową, która także nie spełnia warunku linii zabudowy. Odnosząc powyższe do zapisów planu miejscowego to w § 12 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 3 lit. a)i b) zawarte zostały definicje linii zabudowy oraz definicje obowiązującej linii zabudowy i nie przekraczalnej linii zabudowy (linia ograniczająca obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków). W karcie terenu nr 1504 pkt 6) lit. f wymieniono występujące w planie dla obszaru MN2 linie zabudowy: nieprzekraczalne linie zabudowy, obowiązujące linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej oraz nieprzekraczalne tylne linie zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej (wszystkie według rysunków planu). Nieprzekraczalnej tylna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej została wprowadzona w celu ochrony mieszkańców budynków mieszkalnych przed hałasem występującym z uwagi na przebieg i planowaną realizację Drogi [...] i istniejącą sieć drogową. W zapisach planu wskazano, że obszar ten znajduje się w zasięgu oddziaływania hałasu drogowego ulic W., L.-Drogi [...] (karta terenu nr 1504 pkt 4 lt. b w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 planu). Nieprzekraczalna tylna linia zabudowa oznacza zatem linię ograniczającą obszar, na którym dopuszcza się funkcję mieszkaniową i jej celem jest ochrona przed hałasem drogowym. W projekcie, jak to wyżej wskazano, część parterowa budynku jest przeznaczona na pomieszczenia techniczne i gospodarcze, I piętro na funkcję usługową i II piętro na funkcje mieszkalną. Z rysunków planu, co zarzucił organ wynika, że projekt przewiduje przekroczenie linii zabudowy określonej w planie jako nieprzekraczalna tylna linia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej na I piętrze, na którym przewidziano funkcję usługową oraz na II piętrze, na którym przewidziano funkcję mieszkalną. Skarżący podnosili, że na drugim, piętrze został zaprojektowany ogród zimowy, który nie będzie pełnił funkcji mieszkaniowej, lecz będzie wykorzystywany przez mieszkańców i klientów Kancelarii dla celów rekreacyjnych. Sąd zważył, że przedmiotem projektu budowlanego jest rozbudowa domu jednorodzinnego na dom jednorodzinny z usługami. Na obszarze planu obowiązuje bowiem zabudowa jednorodzinna wolnostojąca lub bliźniacza, z dopuszczeniem jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Projekt swoim zakresem obejmuje rozbudowę budynku jednorodzinnego z usługami i przewiduje przekroczenie tylnej linii zabudowy ustalonej przez plan dla zabudowy mieszkaniowej dla pomieszczeń znajdujących się na I piętrze części budynku przeznaczonej na funkcję usługową (I piętro) oraz na II piętrze przeznaczonym na funkcję mieszkaniową. Przy czym przekroczenie tej linii zabudowy ustalonej przez plan dla zabudowy mieszkaniowej nastąpiło w części budynku (na II piętrze) jedynie w zakresie części budynku przeznaczonej na cele usługowe, nie mieszkalne (na ogród zimowy), pomieszczenie nie będzie wykorzystywane do celów mieszkalnych. Na rozprawie przed Sądem skarżący wyjaśnili, że ogród zimowy będzie służył do celów rekreacyjnych, wejście do ogrodu odbywa się z klatki schodowej znajdującej się w części mieszkalnej. Sąd uznał, że takie rozwiązanie, z odrębnym wejściem z klatki schodowej pozwala na ustalenie, że w projekcie wyodrębniono z części mieszkalnej część niemieszkalną - pomieszczenie o niemieszkalnym przeznaczeniu, wyizolowane od funkcji mieszkaniowej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zastrzeżenia organu za niezasadne. Projektowana część budynku skarżących, która przekracza tylną linię zabudowy została w całości przeznaczona na cele niemieszkalne, co Sąd uznał za dopuszczalne skoro plan na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja przewiduje zabudowę mieszkalną z dopuszczeniem usług a nieprzekraczalna tylna linia zabudowy mieszkaniowej została wprowadzona w celu ochrony przed hałasem pomieszczeń mieszkalnych. W zakresie dotyczącym ustaleń organu, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych jest niezgodne z planem miejscowym Sąd zważył, że organ powołał się na zapis planu zawarty w § 10 pkt 2d określający zasady obsługi infrastruktury technicznej, w myśl którego wody opadowe z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Również warunki techniczne Zarządu Dróg i Zieleni w G. z dnia 12 września 2010r. jednoznacznie wskazują , że zgodnie z planem wody opadowe i roztopowe należy zagospodarować na terenie własnym inwestora, w warunkach podano, że w przypadku braku możliwości ich zagospodarowania istnieje możliwość odprowadzenia wód opadowych do sieci miejskich. Organ wskazał, że zastosowanie innych rozwiązań wymagałoby zmiany planu. Organ wskazał również, że nie został spełniony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie, z którym na działkach budowlanych, należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu nie wskazano miejsc gromadzenia odpadów oraz nie przewidziano sposobu odbioru śmieci przez służby komunalne. Skarżący wskazywali, że z przeprowadzonej analizy projektowej wyniknął brak możliwości zagospodarowania wód opadowych na terenie działki inwestora w racjonalnych kosztach. W związku z powyższym został opracowany projekt zagospodarowania wód opadowych na terenie działki. Po uzyskaniu pozytywnego Uzgodnienia dla Projektu Budowlanego przyłącza kanalizacji deszczowej oraz instalacji deszczowej z dnia 8 marca 2012r., skarżący uzyskali pozytywną decyzję na umieszczenie w pasie drogowym ulicy I. w G. przyłącza kanalizacji deszczowej dla budynku wydaną przez Zarząd Dróg i Zieleni w dniu 29 marca 2012r. Skarżący powołali się na postanowienia § 28 rozporządzenia, w myśl których w zakresie odprowadzania wód opadowych ustawodawca uznał za właściwe stosowanie rozwiązań w następującej kolejności: po pierwsze odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a dopiero w przypadku braku możliwości przyłączenia do takiej sieci dopuszcza się odprowadzanie wód na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Mimo to w planie nie uwzględniono możliwości odprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej. Jednakże rozwiązanie takie zostało zaakceptowane w powołanej decyzji z dnia 29 marca 2013r. Skarżący podnieśli również, że z uwagi na stosunkowo niewielki obszar działki i występujące opady, a także nawalne deszcze zaprojektowanie zbiornika retencyjnego, który byłby przygotowany w tych warunkach do pomieszczenia trudnej do przewidzenia ilości wody jest w tych warunkach niemożliwy do spełnienia. Odnośnie zarzutu dotyczącego gromadzenia odpadów stałych skarżący również powołali się na postanowienia ww. rozporządzenia (§ 22) i wskazali, że w projekcie zostały wskazane miejsca odbioru odpadów i sposób ich odbioru. W zakresie dotyczącym odprowadzania wód opadowych Sąd zważył, że organ administracji zakazu odprowadzania wód opadowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej upatruje w postanowieniach planu, tj. § 10 ust. 2 pkt 1 lit. e stanowiącym, że odprowadzanie i oczyszczanie wód opadowych z terenów zabudowanych należy odprowadzać na tereny zieleni lub retencjonować w granicach własnej działki. Taka wykładnia postanowień planu nie jest przekonująca, w sytuacji gdy uchwała o planie miejscowym nie zawiera wyraźnego zakazu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej Sąd zważył, że ograniczenia w sposobie odprowadzania wód opadowych zostały wprowadzone rozporządzeniem. Zasadnie skarżący powołują się na jego postanowienia w § 28, który stanowi, że działka budowlana, na której usytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (ust.1). W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na teren własny nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W takiej sytuacji i wobec treści cyt. wyżej uregulowania dotyczącego obowiązków właścicieli nieruchomości dotyczących odprowadzania wód opadowych, podzielić należy zarzuty skarżących. Przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w zakresie obowiązujących przepisów wyższego rzędu, jak np. ustawy, czy wydawane w wykonaniu ustawy rozporządzenia (jak to wyżej wskazano) i nie mogą regulować materii należnej do tych przepisów odmiennie i nie mogą być z nimi sprzeczne, nadto przymuszenie do określonego zachowania musi znajdować oparcie w określonym przepisie prawa. Ewentualne ograniczenia i zakazy w zapewnieniu odprowadzania wód opadowych z terenów zabudowanych do sieci miejskiej dla właścicieli nieruchomości mogłyby być wprowadzone z powołaniem się na ochronę wartości uwzględnianych w planowaniu przestrzennym, jednakże taka sytuacja nie ma miejsca rozpoznawanej sprawie. Sytuacja jest wręcz odmienna. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 145ze zm.) właściciel gruntu, o ile przepisy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Wobec przedstawionych przez skarżących informacji wskazujących na możliwość gwałtownych opadów atmosferycznych i wobec wielkości działki za uzasadnione uznać należy obawy skarżących co do nieskuteczności rozwiązania polegającego na wykonaniu zbiornika retencyjnego. Dla zapewnieniu celów ustawy Prawo wodne niewątpliwie najskuteczniejszym jest odprowadzenie wód opadowych do miejskiej sieci. W zakresie dotyczącym odpadów, to miejsce ich składowania zostało oznaczone w projekcie budowlanym w garażu - a więc w miejscu dopuszczonym przez rozporządzenie zgodnie z przepisem § 22 ust. 2 (wyodrębnione miejsce w budynku). W zakresie dotyczącym gospodarki odpadami plan zawiera zapis: gospodarka odpadami: selekcjonowanie i wywóz do miejsc ich unieszkodliwienia lub odzysku. Organ zarzucił, że nie jest spełniony wyżej przytoczony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia a w projekcie zagospodarowania działki nie wskazano miejsca przeznaczonego na składowanie odpadów oraz nie przewidziano sposobu odbioru śmieci przez służby komunalne. Skarżący podnieśli, że miejsca gromadzenia odpadów zostały wskazane w projekcie zagospodarowania terenu, w garażu, a więc, jak podniesiono w pomieszczeniu dopuszczonym do gromadzenia odpadów w świetle § 22 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów. Ze złożonego do akt sprawy projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu wynika, że miejsce składowania odpadów jako śmietnik zostało wskazane w projekcie zagospodarowania terenu (str. 390), a nadto w zagospodarowaniu parteru 4 pojemniki w garażu. Zarzut ten nie jest zatem zasadny. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że kwestie gromadzenia odpadów i m.in. sposobu ich odbioru zostały uregulowane w ustawie z dnia 3 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 391). Zarówno po nowelizacją powyższej ustawy (Dz. U. z 2013. nr 391), jaki i przed nowelizacją obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest zapewnienie utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Nadto na mocy art. 4 ww. ustawy rada gminy uchwala regulamin, który jest aktem prawa miejscowego, dotyczącym m.in. zbierania odpadów, rodzaju pojemników na odpady, częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów. Zatem kwestie podnoszone przez organ uregulowane są ustawą i w konsekwencji obowiązki skarżących dotyczące odbioru śmieci przez służby komunalne regulowane są w akcie prawnym i wydanym na jego podstawie regulaminie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności z planem miejscowym projektu budowlanego w zakresie dotyczącym odprowadzania wód opadowych oraz odbioru odpadów. Nadto Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organu II instancji dotyczące zgodności projektu budowlanego w pozostałym zakresie, które zakwestionował organ I instancji, a mianowicie zachowanie wymogu § 12 rozporządzenia w zakresie dotyczącym usytuowania ściany w odległości mniejszej niż 4 m (montaż luksferów) oraz uznanie za nieprawidłowe stanowiska organu I instancji, że w budynku przewidziano 2 lokale użytkowe i 2 lokale mieszkalne. Sąd podzielił wprawdzie stanowisko organu II instancji, iż pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego z Miejskim Konserwatorem Zabytków decyzją z dnia 11 września 2012r. nie dotyczy zgodności z planem miejscowym, jednakże taka pozytywna ocena projektu oznacza akceptację przyjętych rozwiązań projektowych pod względem wymagań ochrony kultury i zabytków, co oznacza również akceptację dla określonych rozwiązań projektowych, umożliwiającą realizację inwestycji. Powyższe oznacza, również akceptację dla wyglądu przyszłego budynku (brak zastrzeżeń co do posadowienia na dachu budynku wyżej opisanego nadszybia windy). Nadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. (DZ. U. z 2012r., poz. 462ze zm.) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego cytując przepis § 8 ust. 3 rozporządzenia stanowiący o wymogach dla części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu i wskazując, że w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono przede wszystkim obiektów podlegających rozbiórce, nie określono odległości dla linii zabudowy wg planu miejscowego, na załączonej do projektu planszy z rzutem parteru budynku i zagospodarowania działki w skali 1: 50 również nie naniesiono obiektu przeznaczonego do rozbiórki i wymaganych wyżej linii zabudowy, na projekcie inwentaryzacyjnym zagospodarowania terenu także nie naniesiono podstawowych wymiarów inwentaryzowanych obiektów. W odpowiedzi na powyższe we wniesionej skardze skarżący zarzucili, że projekt zagospodarowania terenu zawiera przewidywane wyburzenia, projektowane i likwidowane przyłączenia oraz likwidowane elementy istniejącego zagospodarowania terenu-plansza zbiorcza uzyskała pozytywną opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowych, co ewidentnie przesądza o jej kompletności w zakresie informacji wymaganych od projektu zagospodarowani terenu, linie zabudowy zostały zamieszczone w projekcie zagospodarowania terenu zgodnie z planem, wskazano, że linia zabudowy przebiega po obrysie istniejącego budynku, jedynie dla celów informacyjnych załączono w opracowaniu inwentaryzacji wydruk mapy do celów projektowych z wprowadzonym oznaczeniem kolorystycznym istniejącej zabudowy i elementów zagospodarowania terenu. Nadto skarżący zarzucili, że organ II instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii będących przedmiotem odwołania. Z uwagi na znacznie szerszy wykaz braków i nieprawidłowości wymienionych przez organ I instancji skarżący wnieśli stosowne wyjaśnienia w odwołaniu do organu II instancji, lecz nie zostały one rozpatrzone. Sąd zważył, że zgodnie z zapisem § 7 ust. 1 wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania terenu należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie złożoność rozwiązań technicznych. Organ wydający decyzję odmowną w przedmiocie pozwolenia na budowę jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały przez inwestora spełnione. Niespornym winno być, że takim wymaganiem jest zgodność z zapisami planu miejscowego, a przypadku projektu zagospodarowania terenu zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi, takimi przepisami są w szczególności postanowienia powoływanego rozporządzenia i inne, jeżeli mają zastosowanie poprzez określenie warunków realizacji inwestycji. W powyższym zakresie organ w zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia wymogów rozporządzenia, w tym w szczególności co do występujących odległości od terenów sąsiednich działek w związku z usytuowaniem projektowanej przebudowy, czy też ewentualnego zacieniania działek sąsiednich. W zakresie dotyczącym zgodności projektu zagospodarowania terenu podstawowe elementy projektu zagospodarowania zawiera przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatem organy winny dokonać sprawdzenia przedmiotowego projektu stosownie do postanowień tego przepisu. Natomiast powoływane rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zostało wydane w wykonaniu przepisu ustawy upoważniającego do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, uwzględniając zawartość projektu w celu zapewnienia czytelności danych (art. 34 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Elementy projektu zagospodarowania działki wymienione w części opisowej i w części rysunkowej maja charakter fakultatywny a nie bezwzględnie obowiązujący, albowiem stanowią o tym co powinna zawierać część opisowa i rysunkowa, a ich zakres jest uzależniony, od warunków wymienionych w § 7. Organ winien zatem ustalić, czy i które z elementów wymienionych w rozporządzeniu są obligatoryjne w rozpoznawanej sprawie stosownie m.in. do powołanego wyżej § 7 rozporządzenia. Innymi słowy obowiązki te nie mogą być nakładane dowolnie lecz winny mieć swoje uzasadnienie. Wskazać należy, że wobec uznania zgodności projektu z planem miejscowym nie jest dopuszczalnym żądanie od inwestora uzupełnienia planu zagospodarowania działki z powołaniem się na występujące niezgodności, tak jak to miało miejsce w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2012r., nadto organ uwzględni złożone przez skarżących wyjaśnienia dotyczące zarzucanych i powołanych braków tego projektu. Odnośnie akcentowanego braku naniesienia obiektów podlegających rozbiórce, to ww. postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia braków projektu, obowiązek taki nie został nałożony na skarżących. Brak nałożenia takiego obowiązku powoduje, że organ nie może powoływać się na jego niewykonanie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nieuprawniona jest teza organów administracji, iż zamierzona przez skarżących inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji powoduje, że również ustalenia organów odnośnie sprzeczności projektu zagospodarowania działki z planem są niezasadne. Nadto ustalenia organów co do sprzeczności projektu zagospodarowania działki z przepisami odrębnymi zostały poczynione z naruszeniem zasad postępowania, tj. z naruszeniem art. 7 kpa stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organy nie rozważyły i nie wyjaśniły bowiem czy i jakie elementy tego projektu zagospodarownia terenu winny być obligatoryjne w okolicznościach sprawy i których brak uniemożliwi zatwierdzenie projektu budowlanego. Końcowo wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 10/10 w którym Sąd stwierdził, że "Organ wydając decyzję odmowną w przedmiocie pozwolenia na budowę jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań przez inwestora nie zostały spełnione. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, organ powinien powołać się na te dowody. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać jakie wymagania i czym uzasadnione, nie są spełnione. Decyzja w tym przedmiocie musi określać jakie cechy inwestycji i z jakich względów nie mogą być zaakceptowane". (lex nr 607022). Powyższy tryb postępowania winien być zachowany przez organy ponownie rozpoznające sprawę. Tym samym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. ze stosowanymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z istotnym naruszeniem zasad postępowania, to zaś powoduje, że decyzje te w wyniku uwzględnienia skargi na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegają uchyleniu. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 200 ww. ustawy zasądził na rzecz skarżących kwotę 500 zł tytułem kosztów postępowania, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego. W wyniku uwzględnienia skargi sprawa winna być ponownie rozpoznana, przy czym ponownie rozpoznając sprawę organy administracji nie mogą przyjąć, że zamierzona budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddawanego wykładni w rozpoznawanej sprawie. Nadto organy uwzględnią pozostałe przedstawione wyżej wskazania co do dalszego trybu postępowania, z zachowaniem zasad postępowania, w tym art. 7 kpa. Z tych wszystkich względów na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji