I OSK 2752/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S. A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 66/13 w sprawie ze skargi R. D. i J. D. na bezczynność [...] S. A. z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek R. D. i J. D. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez [...] S.A. z/s w G. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 66/13, zobowiązujący organ do rozpoznania w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności, wniosku R. D. i J. D. z dnia 16 maja 2012 r. o udzielenie informacji publicznej. W pkt 2 wyroku stwierdzono, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: R. D. i J. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej w G., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 16 maja 2012 r., w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej udip, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 udip. Podali, że pismem z dnia 16 maja 2012 r., wystąpili do [...] S.A. Oddziału w O. o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na stanowiących własność skarżących działkach nr: [...] , położonych w S., dla których Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Skarżący wskazali, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymali żądanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem [...] S.A. pozostaje w stanie bezczynności. W skardze wniesiono o zobowiązanie [...] S.A. w G. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. w G. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując, że nie podlega obowiązkom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej ani w aspekcie przedmiotowym ani podmiotowym. Spółka nie jest "władzą publiczną", nie realizuje "zadań publicznych", ani nie dysponuje majątkiem publicznym. Spółka nie dysponuje również mieniem państwowym, mieniem komunalnym oraz mieniem należącym do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. [...] S.A. nie jest też taką spółką prawa handlowego, w której Skarb Państwa jest większościowym akcjonariuszem w kapitale zakładowym w sensie bezpośrednim, gdyż Skarb Państwa posiada jedynie około 82% akcji w kapitale zakładowym spółki [...] S.A., która jest większościowym akcjonariuszem [...] S.A. Z tych przyczyn [...] S.A. nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę wskazano nadto, że informacje, których żądają skarżący, stanowią dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych organu prowadzącego sprawę administracyjną, a zatem zobowiązanym do ich udostępnienia jest organ władzy publicznej. Niedopuszczalne jest natomiast stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie lub też są w posiadaniu organu, który je wytworzył. Nadto [...] S.A. wskazała, że informacje, których żądają skarżący, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę na podstawie przepisu art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 297, ze zm.), podnosząc, że skarga spełniała formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, [...] S.A. z siedzibą w G. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej a żądane przez skarżących dokumenty stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4a udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Z powyższego wynika, że żądane przez skarżącą dokumenty - decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowią informację publiczną w rozumieniu udip. Zgodnie z art. 4 ust. 1 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z powołanego przepisu wynika, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, nie będąc organami władzy publicznej. W świetle art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059), [...] S.A. z siedzibą w G., jako operator systemu dystrybucyjnego, jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05 i wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne i działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 udip. Ponadto budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Jak wynika z art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, operator systemu dystrybucyjnego jest przedsiębiorstwem zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym m. in. za prowadzenie ruchu sieciowego w sieci dystrybucyjnej w sposób efektywny, z zachowaniem wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania oraz we współpracy z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego, w obszarze koordynowanej sieci 110 kV, eksploatację, konserwację i remonty sieci dystrybucyjnej w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego oraz zapewnienie rozbudowy sieci dystrybucyjnej, a tam gdzie ma to zastosowanie, rozbudowy połączeń międzysystemowych w obszarze swego działania. Taki zakres działania tego podmiotu świadczy o bezpośrednim realizowaniu przez ten podmiot funkcji związanej z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju. W tym zakresie powołano poglądy orzecznictwa i piśmiennictwa. Zarzut [...] S.A. w G., że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, uznano za niezasadny. W takim bowiem przypadku, w celu usunięcia stanu bezczynności, koniecznym było wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 udip). Także argument, że wnioskujący winni uzyskać decyzje administracyjne od organów, które je wydały, nie został podzielony, gdyż w ocenie Sądu I instancji, sama możliwość uzyskania informacji publicznej od innego podmiotu nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia informacji przez podmiot, posiadający informację publiczną, obowiązany do jej udzielenia, nawet, jeżeli informacja ta nie została przez niego wytworzona. Okoliczności te obligowały [...] S.A. z siedzibą w G. do załatwienia wniosku skarżących z dnia 16 maja 2012 r. w sposób i w formie określony w udip. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. Przedmiotowe postępowanie o udzielenie informacji publicznej zostało wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 16 maja 2012 r. i [...] S.A. z siedzibą w G. powinna zakończyć to postępowanie w sposób przewidziany prawem tj. udzielić żądanej informacji, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, albo decyzję o umorzeniu postępowania bądź zawiadomić wnioskującego, że informacji tej nie posiada. Pozostaje ona zatem w bezczynności. Wniosek organu o umorzenie postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż treść jego pisma z dnia 14 maja 2013 r. nie wskazuje na udzielenie skarżącym informacji publicznej. Żądanie wniosku dotyczyło udostępnienia informacji publicznej w określonej formie i zakresie – kserokopii konkretnych dokumentów. Z pisma tego wynika natomiast, że skarżącym umożliwiono wgląd w całość dokumentacji znajdującej się w siedzibie oddziału Spółki. W sytuacji gdyby środki techniczne, którymi dysponował podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiały udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, zastosowanie winna znaleźć norma art. 14 ust. 2 udip, której jednak nie zastosowano. Konkludując Sąd wskazał, że rozpoznając wniosek Spółka winna udostępnić żądaną informację, jeżeli znajduje się ona w jej posiadaniu, wskazać, że nie posiada takiej informacji, jeżeli żądana dokumentacja nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu spółki, bądź wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 5 ust. 2 udip. Z uwagi na to, że skarżący złożyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej w maju 2012 r. i do czasu wydania wyroku upłynął okres ponad roku, a Spółka nie załatwiła wniosku skarżących i pozostawała w bezczynności, Sąd przyjął, że znaczne opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku, który winien być załatwiony bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia, świadczy o rażącym naruszeniu prawa - art. 13 ust. 1 udip. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 13 i 14 udip na skutek zobowiązania organu do udzielenia informacji w sytuacji, gdy umożliwiono skarżącym wgląd do akt oraz zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 149 P.p.s.a. na skutek uznania, że nieudzielenie informacji publicznej miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek o udzielenie informacji publicznej stanowił w istocie wezwanie do podjęcia negocjacji w sprawie ustanowienia służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, na których posadowiono linie przesyłowe. Celem wniosku było zatem uzyskanie informacji w indywidualnej sprawie cywilnej. Ponadto udostępnienie w znaczeniu słownikowym oznacza ułatwienie kontaktu z czymś lub umożliwienie korzystania z czegoś i z tak pojętego obowiązku organ się wywiązał. O braku rażącego charakteru naruszenia prawa świadczy to, że w innych sprawach dochodziło do odrzucenia podobnych skarg. Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżących radca prawny M. N. zgłosił swój udział w sprawie i załączając pełnomocnictwo procesowe wystąpił o zasądzenie związanych z jego udziałem kosztów procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego. W zasadzie w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty odnoszące się do uchybień procesowych, ale dotyczy to głównie przypadku, gdy zarzut naruszenia prawa materialnego przybrał formę niezastosowania wskazanych przepisów rozporządzenia w stanie faktycznym sprawy, innym aniżeli przyjęty przez Sąd I instancji. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez ten Sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia przepisu procesowego – art. 149 P.p.s.a. nie podważał jednak ustaleń faktycznych Sądu I instancji, zarzucając jedynie brak podstaw do zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy. Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe przed Sądem I instancji ani przepisów regulujących zakres dopuszczalnej oceny dowodów przez ten Sąd. W takim stanie rzeczy sama tylko odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy – jak miało to miejsce w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i art. 176 P.p.s.a., mogącej służyć podważeniu ustaleń faktycznych poczynionych w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2589/04 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOIS). W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04 zam. w CBOIS). Skarżący kasacyjnie, zarzucając naruszenie przepisów art. 13 i 14 udip, ograniczył się do stwierdzenia, że Spółka pismem z dnia 14 maja 2013 r. umożliwiła skarżącym wgląd do żądanej dokumentacji i tym samym wywiązała się z obowiązku udzielenia żądanej przez nich dokumentacji. Twierdzenie takie stanowi nieuprawnioną, w świetle wskazanych wyżej zasad postępowania kasacyjnego, polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarżący żądali udostępnienia kserokopii dokumentów z akt sprawy a nie wglądu do tych akt. Przypomnieć przy tym należało, że przedmiotem skargi była bezczynność organu w związku z wnioskiem z dnia 16 maja 2012 r., zawierającym żądanie udzielenia informacji. W odpowiedzi organ powołał się jedynie na wcześniejszą korespondencję, prowadzoną w innej sprawie z pełnomocnikiem skarżących i nie zajął żadnego stanowiska w kwestii jej udzielenia skarżącym R. i J. D. Po monicie strony z dnia 22 czerwca 2012 r., wysłał do niej kolejne pismo z dnia 6 lipca 2012 r., w którym powołując się na fakt zawisłości innej sprawy w sądzie administracyjnym, stwierdzono, że "do czasu wydania postanowienia rozstrzygającego przedmiotowe zagadnienie, nasze przedsiębiorstwo wstrzymuje się od zajęcia stanowiska w tej kwestii". W takim stanie rzeczy nie można skutecznie podważać ustaleń Sądu, wskazujących na to, że skarżącym w odpowiednim terminie nie udzielono żądanej informacji ani też nie załatwiono wniosku w inny sposób. Przepis art. 13 udip stanowi, że "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2" (ust. 1) oraz że "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku" (ust. 2). Skarga kasacyjna nie zawiera żadnego wywodu w jaki sposób został on przez Sąd I instancji naruszony w przedstawionych wyżej okolicznościach faktycznych, wskazujących na ewidentne naruszenie zawartych w tym przepisie terminów. Z kolei przepis art. 14 udip stanowi, że "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku" (ust. 1) oraz że "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się" (ust. 2). Również w tym wypadku autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił na czym polega naruszenie tego przepisu, a stwierdzić przy tym należało – co zauważył także Sąd I instancji – że w toku postępowania wywołanego złożeniem wniosku organ nie zastosował się do przewidzianej w tym przepisie procedury. W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisu art. 149 P.p.s.a. Z kontekstu skargi kasacyjnej wynika, że chodziło tu o zarzut naruszenia § 1 tego przepisu, gdyż § 2 dotyczy wymierzenia organowi grzywny i tego uregulowania Sąd I instancji względem skarżącej kasacyjnie Spółki nie zastosował. Przepis ten stanowi, że "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Użycie w art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania decyzji w określonym terminie. Uwzględnienie skargi na podstawie powyższego przepisu może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, a jego treść wydaje się wskazywać, że przedmiotem oceny, o której mowa w zdaniu drugim wyjaśnianego przepisu, jest stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania stwierdzony w tej części orzeczenia, która zawiera zobowiązania do załatwienia sprawy w terminie określonym przez sąd. Analiza sposobu postępowania z przedmiotowym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej dokonana przez Sąd I instancji nie może budzić jakichkolwiek zastrzeżeń. W szczególności odsyłanie do wcześniejszej korespondencji dotyczącej innych osób oraz wątpliwości prawne związane z orzeczeniami jakie zapadły w innych sprawach nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla ponad rocznej bezczynności w sprawie dotyczącej osób skarżących i to tylko dlatego, że byli oni reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, który występował już w podobnej sprawie w imieniu osób trzecich. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i nie dopatrując się podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności wyroku Sądu I instancji, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Odmowa uwzględnienia wniosku o przyznanie kosztów postępowania dla skarżących wynikła z faktu niewykazania jakoby takie koszty zostały poniesione, w szczególności dotyczy to kosztów radcy prawnego ich reprezentujących. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) wynagrodzenie należy się pełnomocnikowi w drugiej instancji za: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. Z powyższego wyliczenia wynika, że przepisy te nie przewidują możliwości przyznania kosztów wyłącznie za zgłoszenie się w charakterze pełnomocnika strony, bez podjęcia którejkolwiek z czynności wymienionych w tym przepisie.