III SA/Po 512/13

Dnia 29 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Beata Sokołowska (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi R S na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia ... 2012 roku, Naczelnik Urzędu Celnego w P, określił R S, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą R S w T, zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi Q7, nr ... w wysokości: 31.930,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podatnik po nabyciu pojazdu w Niemczech nie złożył wymaganej deklaracji i nie uiścił podatku akcyzowego. Strona przedłożyła dokument zakupu spornego pojazdu, a w dniu 24.04.2012 r. dokonano oględzin pojazdu. Aktualny właściciel samochodu nie dokonywał żadnych zmian w konstrukcji przedmiotowego pojazdu. W ocenie organu zebrana w sprawie dokumentacja, w tym protokół oględzin powyższego pojazdu, jest wystarczającą podstawą do uznania, ze należy go klasyfikować do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN). Posiada on wszelkie cechy pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób i takim był też w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego. Nadwozie pojazdu jest bowiem jednobryłowe, 5-cio drzwiowe zamknięte, z otwieranymi szybami we wszystkich drzwiach. Posiada 5 stałych miejsc siedzących pokrytych tapicerką skórzaną z wyposażeniem zabezpieczającym w postaci pasów bezpieczeństwa. Za drugim rzędem siedzeń zamontowano kratę. Samochód został wyposażony m. in. w elektryczną regulację szyb, oświetlenie, klimatyzację, tapicerkę wnętrza i wykładzinę podłogową. W momencie powstania obowiązku podatkowego pojazd miał 5 miejsc siedzących, co stwierdził uprawniony diagnosta w wyniku badania technicznego. Wprawdzie przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w Niemczech, a następnie w Polsce jako samochód ciężarowy, jednak zakwalifikowanie do pojazdów ciężarowych w oparciu o przepisy Prawa o ruchu drogowym, nie miało wpływu na klasyfikację taryfową według Nomenklatury Scalonej, stosowanej na potrzeby podatku akcyzowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu. Organ I instancji ustalił obowiązek podatkowy na dzień 9.12.2009 r. to jest na dzień pierwszego badania technicznego pojazdu przeprowadzonego w kraju, potwierdzającego fakt znajdowania się samochodu na terytorium Polski. Podstawę opodatkowania towaru określono w oparciu o rachunek nabycia. Organ przyjął wartość samochodu wskazaną na fakturze zakupu z dnia 2.12.2009 r. (41.600,00 Euro). W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 100 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 191, 195, 197, 120, 187 Ordynacji podatkowej i art. 68 ustawy Prawo o ruchu drogowym: poprzez błędne zakwalifikowanie pojazdu do kodu CN 8703, nieuwzględnienie danych z dokumentów rejestracyjnych, niewłaściwe przyjęcie momentu powstania obowiązku podatkowego, przeprowadzenie oględzin bez udziału rzeczoznawcy z zakresu motoryzacji, przyjęcie za podstawę decyzji Not wyjaśniających do HS, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Odwołujący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu wystawionego przez autoryzowanego dealera oraz o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia ... 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie. Szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Organ odwoławczy wskazał, że do wykładni zakresu pozycji taryfowych przyczyniają się Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów ("Explanatory Notes"), wydane i uaktualnione przez Światową Organizację Celną w Brukseli (inaczej wyjaśnienia do Taryfy Celnej), które można potraktować jako część opisową do Scalonej Nomenklatury (CN). Do jednolitej interpretacji klasyfikacyjnej przyczyniają się także: Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) Wspólnot Europejskich, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) powinno być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy celne przeanalizowały dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. Dyrektor Izby Celnej przytoczył i uwzględnił ustalenia poczynione podczas oględzin przedmiotowego samochodu w dniu 24.04.2012 r., w trakcie których opisano budowę i wyposażenie samochodu z 5 miejscami siedzącymi. Zdaniem organu II instancji cechy pojazdu i jego wyposażenie stwierdzone w trakcie powyższych oględzin jednoznacznie wskazują, że pojazd ten powinien zostać sklasyfikowany jako samochód osobowy objęty pozycją CN 8703 przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Organ odwoławczy uwzględnił również [...]z którego wynika, że dla standardowej wersji samochodu marki Audi Q7, rok produkcji 2009, poj. silnika 4134 cm3, wygenerowana wycena o numerze [...]potwierdziła, że został on wyprodukowany jako samochód osobowy i tak też powinien być klasyfikowany (5 miejsc siedzących, airbag, klimatyzacja, zagłówki – 5 szt. itd.). Organ uznał nadto, że nie jest sporne, iż samochód Audi Q7 służyć może zarówno do przewozu towarów jak i osób. Natomiast o przyjęciu, że sporny pojazd Audi Q7 służy przede wszystkim do przewozu osób a nie towarów przeważyły m. in. następujące cechy: wyposażenie w dwa rzędy siedzeń: 2 fotele z przodu pojazdu (kierowca i pasażer) + trzyosobowa tylna kanapa, pasy bezpieczeństwa dla każdego z miejsc do siedzenia; sposób wykończenia wnętrza: skórzana tapicerka, wykładzina podłogowa i sufitowa, popielniczki, elektrycznie podnoszone szyby oraz automatyczna klimatyzacja dwustrefowa itd. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że stwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego cechy pojazdu świadczą o tym, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób, a możliwość przewożenia towarów stanowi jego funkcję dodatkową, lecz nie przeważającą. Oceny tej dokonano z punktu widzenia istnienia cech dominujących, a nie uzupełniających funkcję podstawową. Również istnienie trwałej przegrody (kraty) między częścią pasażerską samochodu, a częścią bagażową nie przeszkodziło w zakwalifikowaniu go jako osobowego (CN 8703). Zmiany polegające na zamontowaniu przegrody i przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania z niego do przewozu towarów miały charakter odwracalny i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. Za nieuzasadniony został uznany przez organ II instancji zarzut pominięcia wskazań zawartych w dokumentach rejestracyjnych. Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwiło uwzględnienie przez organy podatkowe zasad klasyfikacji wyrobu (w sprawie pojazdu) dla innych celów np. rejestracji pojazdu w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego na terenie Niemiec jak i w kraju nie ma żadnego znaczenia dla klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN. Dane w postaci dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym itd. nie są wiążące przy ustalaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru, gdyż decydujące w tym zakresie są wyłącznie przepisy z zakresu prawa celnego (Taryfa celna, Noty Wyjaśniające i inne uregulowania prawne). Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że Noty Wyjaśniające do HS, jak i Noty Wyjaśniające do CN, choć nie są prawnie wiążące, to przyczyniają się do wykładni zakresu poszczególnych pozycji taryfowych. W ocenie organu odwoławczego możliwość przewożenia towarów, nawet w znacznej ilości, stanowi funkcję dodatkową, a nie przeważającą przedmiotowego pojazdu. Nie można zatem uznać, że jest to samochód ciężarowy. Ponadto, według Dyrektora Izby Celnej wymóg uwzględnienia proporcji ładowności przypadającej na osoby i na ładunek może dotyczyć tych pojazdów, które mają wyodrębnioną na stałe przestrzeń ładunkową, a tego wymogu sporny samochód nie spełnia. Zdaniem organu II instancji okoliczności faktyczne sprawy ustalono wystarczająco w oparciu o protokół oględzin, dokumentację fotograficzną, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z 9.12.2009 r. i dlatego nie było podstaw do uwzględnienia żądania strony w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z dokumentu wystawionego przez autoryzowanego dealera. W skardze skierowanej do WSA w Poznaniu R S, reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zarzucił zaskarżanej decyzji naruszenie: – art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędne przyjęcie, że pojazd jest klasyfikowany do kodu 8703 i służy zasadniczo do przewozu osób – art. 194 O. p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie – art. 191 O. p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i pominięcie dowodów świadczących na korzyść skarżącego. Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem skarżącego nabyty przez niego pojazd winien być zaliczony do pozycji 8704, gdyż służy on przede wszystkim do przewozu towarów. Potwierdzają to dokumenty rejestracyjne pojazdu (w Niemczech i w Polsce), które nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe. Przedmiotowy Audi Q7 to pojazd towarowo – osobowy. Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o oddalenie skargi, a na poparcie swego stanowiska powołał się też na pismo Sp. z o.o. z dnia 18.02.2013 r. Kluczowe znaczenie dla klasyfikacji tego samochodu ma stosunek ładowności towarów do masy przewożonych w tym samym czasie osób. W uzasadnieniu skargi podniesiono nadto, że zarzut naruszenia art. 191 O. p. dotyczy również dokonania oględzin pojazdu po czasie, kiedy mógł powstać obowiązek w podatku akcyzowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy zakupiony i sprowadzony na terytorium kraju przez skarżącego, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, samochód marki Audi Q7 jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób czy też przeznaczonym do transportu towarowego. Ma to bowiem wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji uznających, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu nabycia tego pojazdu, który zdaniem organów winien być klasyfikowany do pozycji 8703. Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów – zgodnie z art. 102 ust. 1 – są: podmioty dokonujące czynności wskazanych w art. 100 ust. 1 i 2 ustawy. Natomiast obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów – stosownie do art. 101 ust. 2 pkt. 1 ustawy – powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium RP, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Jeżeli nie można określić tej daty to dniem powstania obowiązku podatkowego jest dzień, w którym organ stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 4 ustawy samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17.10.2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo– towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wynika z tego, że o klasyfikacji samochodu do pozycji 8703 decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Wyłącznie na podstawie przepisów Taryfy celnej wraz z wyjaśnieniami do niej, nie można udzielić odpowiedzi, jakie względy decydują o tym, że samochód jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób albo jest zasadniczo samochodem towarowym określając przeznaczenie pojazdu na użytek klasyfikacji celnej. W szczególności jest to widoczne przy dokonywaniu klasyfikacji samochodów o podwójnym przeznaczeniu, tj. takich którymi można przewozić zarówno osoby jak i towary. Bez wyczerpującej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest zatem możliwe rozstrzygnięcie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego, a co za tym idzie o jego prawidłowej klasyfikacji taryfowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06, baza orzeczeń NSA). Zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 06.12.2007 r. w sprawie C-486/06). Dotyczy to obiektywnych cech samochodu pozwalających na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Celnej szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1.06.2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Noty mają zatem subsydiarnie wskazywać jak należy rozumieć pojęcie samochód osobowy. Według wskazanych wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organy dokonały w sposób prawidłowy ustaleń świadczących o tym, że główną funkcją nabytego przez skarżącego wewnątrzwspólnotowo samochodu jest przewóz osób. Należy zaznaczyć, że istotny dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu jest moment powstania obowiązku podatkowego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe także prawidłowo przyjęły, jako moment powstania obowiązku podatkowego, dzień 09.12.2009 r., uznając datę badania technicznego pojazdu w Polsce jako pierwszą datę pewną, w której przedmiotowy pojazd znajdował się na terytorium kraju. W toku postępowania podatkowego, w tym w szczególności na podstawie oględzin pojazdu, dokumentacji fotograficznej ustalono, że przedmiotowy samochód – Audi Q7 został wyprodukowany w 2009 roku jako samochód osobowy, czyli w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. W dniu oględzin stwierdzono samochód 5-cio drzwiowy, cały przeszklony z szybami otwieranymi we wszystkich drzwiach. Posiada 5 stałych miejsc siedzących (2 rzędy siedzeń) pokrytych tapicerką skórzaną z wyposażeniem zabezpieczającym w postaci pasów bezpieczeństwa. Za drugim rzędem siedzeń zamontowano kratę (w górnej części), metalowa płyta (w dolnej części). Samochód został wyposażony m. in. w elektryczną regulację szyb, oświetlenie, klimatyzację, tapicerkę wnętrza i wykładzinę podłogową w całym pojeździe, uchwyty dla pasażerów. Z powołanych przez organ odwoławczy danych zawartych w [...]wynika, że w wersji standardowej samochód posiada bogate, wręcz luksusowe wyposażenie typowe dla samochodu osobowego. Aktualny właściciel nie potwierdził, aby w spornym pojeździe dokonywane były zmiany konstrukcyjne, które spowodowały zmianę jego klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej. Ewentualne zmiany polegające na przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów – mogły i mogą mieć charakter krótkotrwały, ale nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu osób. W konsekwencji organy podatkowe obu instancji bez naruszenia prawa uznały, że w dniu powstania obowiązku podatkowego, przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, posiadając 5 miejsc siedzących. Przemawiało za tym większość cech pojazdu i jego wyposażenie. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty rejestracyjne złożone przez skarżącego. To natomiast, że organy wyprowadziły z zebranych materiałów dowodowych wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu Audi Q7 odmienne od tych, które wskazywała strona skarżąca, nie stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, a także nie uchybia prawidłowemu przeprowadzeniu całego postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, , art. 191 i art. 194 § 1 O. p.). W tym miejscu zauważyć należy, że organ I instancji był uprawniony do przeprowadzenia oględzin pojazdu w dniu 24.04.2012 r. Skarżący nie złożył stosownej deklaracji na podatek akcyzowy i nie uiścił podatku, a postępowanie podatkowe wszczęto z urzędu w dniu 15.02.2012 r. Zasadne jest również stanowisko organu II instancji odnośnie kryterium ładowności. Przedmiotowy pojazd nie miał na stałe wyodrębnionej przestrzeni ładunkowej. Nadto jeśli ogół cech pojazdu świadczył o zasadniczym jego przeznaczeniu do przewozu osób, oceny tej nie mogła zmienić kwestia ładowności. Trafnie wskazał też Dyrektor Izby Celnej, że przy dopuszczalnej ładowności 720 kg masa kierowcy i pasażerów (5 x 75 kg = 375 kg) była większa od masy ewentualnych towarów (345 kg). Trzeba podkreślić, że organy podatkowe nie kwestionowały zapisów zawartych w przedłożonych przez skarżącego dokumentach zagranicznych i krajowych, w których nabyty przez skarżącego pojazd został określony jako "samochód ciężarowy". Nie mogło to jednak automatycznie, dla celów podatkowych (akcyza) skutkować przyjęciem, że pojazd ten jest samochodem ciężarowym. Na gruncie klasyfikacji taryfowej kluczowe znaczenie przypisano przeznaczeniu samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, ustalanemu na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. W niniejszej sprawie powyższe dokumenty zostały wzięte pod uwagę przez organy, jednak w świetle pozostałych okoliczności dotyczących cech i ogólnego wyglądu samochodu, zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia pojazdu jako ciężarowy, nie mogły mieć decydującego znaczenia dla klasyfikacji przedmiotowego samochodu na użytek podatku akcyzowego. Skutki podatkowe rodzi klasyfikacja pojazdu do odpowiedniej pozycji CN, a więc jego rejestracja na terytorium kraju lub poza nim jako samochodu ciężarowego pozostaje bez istotnego znaczenia w sprawie. Jak zasadnie uznały oba organy nie doszło w rozpatrywanej sprawie do trwałej zmiany mającej wpływ na konstrukcję i przeznaczenie badanego samochodu. Podsumowując prawidłowa była zatem klasyfikacja dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej samochodu, jako samochodu osobowego, stanowiącego wyrób akcyzowy objęty pozycją CN 8703. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.