II OSK 2959/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 691/13 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M[...] M. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 691/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) – dalej Pr. bud. wniósł sprzeciw do zgłoszenia M. M. z dnia 22 sierpnia 2012 r. dotyczącego "zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia świetlicy na gabinet terapeutyczny w budynku przy [...] w W., zgodnie ze stanem faktycznym". Prezydent m.st. Warszawy wyjaśnił, że zgłoszona w piśmie strony z dnia 22 sierpnia 2012 r. zmiana sposobu użytkowania wiązała się z robotami budowlanymi w lokalu użytkowym położonym w piwnicy budynku przy [...], lok. nr [...], przy czym termin ich wykonania i zakres odzwierciedla protokół odbioru robót z dnia 18 grudnia 2007 r., sporządzony przez Zakład [...]. Tym samym, przedmiot zgłoszenia z dnia 22 sierpnia 2012 r. został już wcześniej zrealizowany. Po rozpatrzeniu odwołania M. M., decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] znak [...] Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy zasadnie wniósł sprzeciw. Potwierdziło to, zlecone postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r., organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tego, czy roboty budowlane w lokalu nr [...] usytuowanym w budynku przy [...] w W. zostały zrealizowane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy przeprowadził w dniu 4 grudnia 2012 r. kontrolę, podczas której stwierdził, iż roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania lokalu zostały już wykonane. Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 5 Pr. bud. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych; do wykonywania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia uzasadnia wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 5 Pr. bud. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła M. M. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej przedstawioną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 691/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta m.st. Warszawy odpowiada prawu. Skarga nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie bowiem doszło do wniesienia przez organ sprzeciwu. Sąd wskazał, że zarówno z treści pisma z dnia 22 sierpnia 2012 r., potraktowanego jako zgłoszenie, jak i z pozostałych dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżąca w 2007 r., w związku z planowaną zmianą sposobu użytkowania lokalu świetlicy na gabinet terapeutyczny przy ul. [...] wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a także wykonała roboty budowlane związane z tym zamiarem inwestycyjnym. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wyjaśnienia skarżącej, iż do zgłoszenia robót budowlanych i związanej z nimi zmiany sposobu użytkowania doszło w 2007 r., kiedy złożyła wniosek o warunki zabudowy, bo taki druk jej podano, nie mają w sprawie znaczenia i tylko na marginesie można stwierdzić, że nie są wiarygodne. Zauważyć należy, że z treści wystąpienia jednoznacznie wynika, iż dotyczy ono wydania decyzji o warunkach, nie zaś zgłoszenia robót. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę, że w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r., kwestionując zasadność wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania ww. lokalu, skarżąca powołała się na wykonane roboty budowlane cyt. "zgłoszone do Zakładu [...]" i zwróciła się o zmianę sposobu użytkowania świetlicy na ww. gabinet zgodnie ze stanem faktycznym. Dodatkowo Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki na powyższą zmianę, następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdził wygaśnięcie tej decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymało to orzeczenie w mocy. Sąd zaznaczył, że z protokołu wynika, iż skarżąca m.in. wymieniła instalację elektryczną i już to powinno być objęte bezwzględnie zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 i art. 3 pkt 8 Pr. bud. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że skarżąca pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. zgłasza roboty i związaną z nimi zmianę sposobu użytkowania lokalu, ale miało to miejsce po ich realizacji. Bezsprzecznie zatem, jak odnotował Sąd, zgłoszenie takie musiało spotkać się ze sprzeciwem organu, skoro nastąpiło po zakończeniu inwestycji, nie zaś przed jej rozpoczęciem (art. 30 ust. 5 Pr. bud.). Dodatkowo Sąd wskazał na treść art. 71 ust. 2 Pr. bud., zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Ustęp 4 ww. przepisu stanowi, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Na podstawie ust. 6 art. 71 Pr. bud. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Zgodnie z ust. 7 natomiast dokonanie zgłoszenia o którym mowa w ust. 2, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, nie wywołuje skutków prawnych. Oznacza to, że w takiej sytuacji dojdzie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, do której mają zastosowanie regulacje z art. 71a, a organ, do którego zgłoszenie wpłynęło, nie ma obowiązku wykonania żadnych czynności. Postępowanie zaś w sprawie takiej zmiany sposobu użytkowania prowadzi nadzór budowlany. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M., zaskarżając wyrok w całości i w oparciu o przepisy art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.), a to art. 3 pkt 8, art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 5 Pr. bud. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu, że w niniejszej sprawie zamierzenie objęte zgłoszeniem w ogóle nie podlega obowiązkowi zgłoszenia w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. bowiem nie dotyczyło zmiany sposobu użytkowania lokalu a jedynie zmiany nazwy prowadzonej w nim działalności, a nawet już samo zgłoszenie było bezprzedmiotowe. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był uchylić zaskarżone decyzje, wskazując na bezprzedmiotowość czego nie uczynił; 2) naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.), a to art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. polegającego na błędnej wykładni tego przepisu, w wyniku której Sąd pierwszej instancji za organem przyjął jakoby zamierzona zmiana nazwy prowadzonej działalności w lokalu skarżącej "z świetlicy dla dzieci na gabinet terapeutyczny" była zmianą sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71, pomimo że przepis ten wyraźnie uznaje za zmianę sposobu użytkowania – podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, co nie ma miejsca w tej sprawie, przy zmianie jedynie charakteru prowadzonej w lokalu użytkowym działalności; dalej Sąd za organem błędnie przyjął jakoby zasadne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji skarżącej, podczas gdy skarżąca nie musiała uzyskać takiej decyzji i potwierdza to okoliczności jej działania w błędnym przekonaniu o potrzebie złożenia wniosku. Natomiast roboty budowlane wykonane przez skarżącą nie powodowały zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego, nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani ich zgłoszenia, a co w konsekwencji błędnej interpretacji organu I i II instancji jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało uznane za ustawowy obowiązek legalności wykonanych robót budowlanych; 3) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczne z treścią zebranych w sprawie dowodów ustalenia, jakoby okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione i i ustalone przez organy I i II instancji w sposób należyty oraz czy wskazany w zaskarżonej decyzji przepis prawa ma odniesienie do stanu będącego przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż wymiana instalacji elektrycznej wymagała bezwzględnego zgłoszenia właściwemu organowi bez wskazania w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czy wykonane roboty budowlane były w ocenie Sądu pracami remontowymi, czy też bieżącą konserwacją obiektu budowlanego; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez sprzeczne z treścią zebranych w sprawie dowodów ustalenia jakoby wniosek skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 października 2007 r. miał stanowić rzeczywistą podstawę ustalenia warunków zabudowy dla zmiany profilu prowadzonej działalności gospodarczej w lokalu użytkowym, podczas gdy zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647) dla "zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr [...] z przeznaczeniem na gabinet terapeutyczny" nie jest wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bowiem parametry te nie ulegają zmianie. De facto przedmiotowy wniosek dotyczył w zamierzeniu skarżącej zgłoszenia wykonania robót budowlanych, nieobjętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i zmiany profilu działalności w lokalu użytkowym. Należało zważyć, że zmiana rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej w lokalu skarżącej, który ma charakter lokalu użytkowego od 1970 r. nie prowadziła do zmiany zagospodarowania terenu, a jedynie zmiany wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. lub w skutkach podobne do tam wymienionych powodują konieczność sporządzenia stosownego zgłoszenia do właściwego organu, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie odniósł się do przedłożonych dowodów wskazujących na omyłkowo podwójne oznaczenie dwóch lokali tym samym numerem 141, z których jeden był użytkowy, a drugi mieszkalny; 5) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę zgłoszenia skarżącej z dnia 22 sierpnia 2012 r., mającego charakter dokumentu informacyjnego świadczącego jedynie o zrealizowaniu robót budowlanych już w 2007 r., w sytuacji gdy fakt złożenia przez skarżącą zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych na urzędowym formularzu (wniosek o wydanie warunków zabudowy) wynikał z błędnego pouczenia organu, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwej wykładni tak złożonego oświadczenia skarżącej, pomimo iż zmiana zakresu prowadzonej działalności gospodarczej nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, a sposób użytkowania lokalu jest zgodny z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie nałożenie na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia zakresu wykonanych prac, z uwagi na ich charakter i rzeczywisty czas wykonania stało się bezprzedmiotowe i wymagało umorzenia postępowania, a tymczasem skutkowało błędnymi wskazaniami co do dalszego postępowania. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...], a także decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje sądowoadministracyjne, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie z wszystkimi zarzutami w niej zawartymi można się zgodzić. Z przedstawionych akt sprawy wynika, że M. M. zawarła z Zakładem [...]: – umowę najmu lokalu użytkowego w dniu 6 września 2007 r., – porozumienie remontowe w dniu 20 września 2007 r. określające zakres przewidzianych robót budowlanych w lokalu użytkowym przy [...]. Prezydent m.st. Warszawy wydał też decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr [...] – świetlicy dla dzieci z przeznaczeniem na gabinet terapeutyczny (...). Jak wynika z uzasadnienia decyzji Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. ww. decyzja o warunkach zabudowy z 2007 r. została wydana na wniosek skarżącej z dnia 8 października 2007 r. Tymczasem jak wynika z pisma M. M. z dnia 26 listopada 2007 r., pismem z dnia 8 października 2007 r. zgłosiła "zamiar wykonania robót budowlanych do Urzędu m.st. Warszawy Biuro Naczelnego Architekta Miasta Delegatury w Dzielnicy Mokotów". Ta sama informacja jest w odwołaniu z dnia 17 września 2012 r., wynika też z § 3 pkt 1 Porozumienia remontowego z dnia 20 września 2007 r. zawartego z Zakładem [...]. Pisma skarżącej z dnia 8 października 2007 r. nie ma w aktach sprawy trudno więc ocenić, czy zamiarem skarżącej było zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych, czy zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania lokalu, czy też był to wniosek o wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak też to potraktowano. Dla osoby nieznającej dobrze ustroju Miasta Stołecznego Warszawy i kompetencji Prezydenta m.st. Warszawy jako organu samorządu terytorialnego oraz jednocześnie organu administracji architektoniczno-budowlanej, o pomyłkę w tym zakresie nie trudno. Jednoznacznie treści pisma skarżącej z dnia 8 października 2007 r. nie wyjaśniono (brak jego w aktach), chociaż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przyjmuje, iż z treści tego pisma wynika, że "dotyczy ono wydania decyzji o warunkach, nie zaś zgłoszenia robót". Błędnie też w zaskarżonym wyroku informuje się, że decyzją z dnia [...] października 2012 r. SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2012 r. Tymczasem SKO w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2012 r. uchyliło decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2012 r. w całości i umorzyło postępowania w pierwszej instancji. Odnośnie tego czy w tym przypadku była wymagana decyzja o warunkach zabudowy, czy też nie, co podnosi się w skardze kasacyjnej, nie jest przedmiotem sprawy, która dotyczy spraw z zakresu Prawa budowlanego. Istotnym dla oceny zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jest ocena zakresu wykonanych robót budowlanych w lokalu – świetlicy, prowadzących do adaptacji przez skarżącą na gabinet terapeutyczny, czego nie dokonano w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i czego również nie przeanalizował Sąd, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że wymiana instalacji elektrycznej już wymagała zgłoszenia. Bezspornym jest, że roboty budowlane w lokalu użytkowym, wynajętym przez M. M. w budynku przy [...] w W., zostały wykonane w 2007 r., co doprowadziło do zmiany sposobu użytkowania świetlicy na gabinet terapeutyczny, o czym organy administracji architektoniczno-budowlanej m.st. Warszawy dowiedziały się dopiero z pisma M. M. z dnia 22 sierpnia 2012 r., uznając je za zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia świetlicy na gabinet terapeutyczny. Tymczasem oczywistym jest, że najpierw musiały być wykonane roboty budowlane, o których mowa w protokole z dnia 18 listopada 2007 r., a następnie nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania lokalu użytkowego. Z wydanych decyzji w tej sprawie jasno nie wynika, jakie przepisy zdaniem organów naruszyła skarżąca i czego nie dopełniła zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Zaskarżony wyrok w tym zakresie też nie jest jednoznaczny. W niniejszej sprawie powinno być jednoznacznie wyjaśnione: – czy chodzi tu o brak zgłoszenia wykonania określonych robót budowlanych (remont) i powinny mieć zastosowanie przepisy art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., – czy też o brak zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 2 Pr. bud. z ewentualnymi dalszymi konsekwencjami z art. 71a Pr. bud., czy o jedno i drugie, bowiem decyzja organu I instancji dotyczy sprzeciwu na zmianę sposobu użytkowania, a została wydana na podstawie art. 30 ust. 5 i 6 Pr. bud., a nie na podstawie art. 71 ust. 4 i ust. 5 Pr. bud. W obu decyzjach organy powołują się również na art. 30 ust. 6 Pr. bud., chociaż nie precyzują o który punkt tego przepisu chodzi. W pkt 1 skargi kasacyjnej stwierdza się, że już samo zgłoszenie było bezprzedmiotowe, co w świetle tego, że roboty budowlane zostały wykonane w 2007 r., nie jest pozbawione racji w świetle art. 71 ust. 7 Pr. bud. Sąd ponownie rozpoznając sprawę powinien rozważyć, czy w tym stanie faktycznym, sprawa nie należała do kompetencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 Pr. bud. W związku z powyższym trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej (pkt 1 i 2) wątpliwości, czy wykonane robot budowlane mieściły się w pojęciu remontu i czy w związku z tym wymagały zgłoszenia. Poza tym, czy zmiana wykorzystania lokalu użytkowego świetlicy na gabinet terapeutyczny była zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 Pr. bud. i wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Zaskarżony wyrok pozostawiając wątpliwości w powyższym zakresie, nie wyjaśniając jednoznacznie naruszenia określonych przepisów prawa materialnego, odnosząc je do konkretnych ustaleń stanu faktycznego, został również wydany z naruszeniem przepisów postępowania – art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., co podnosi się trafnie w pkt 3, 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej. Zważywszy na powyżej wskazane naruszenia przepisów należy zgodzić się też z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.