II OSK 3063/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia NSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 293/13 w sprawie ze skargi Inowrocławskich A. S.A. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 4 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi A. S.A. w I. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z [...] stycznia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Mogilna z [...] października 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 21 kwietnia 2011 r. A. S.A. w I. (dalej: inwestor), zwróciła się do Burmistrza Mogilna o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie infrastruktury do otworu eksploatacyjnego [...]. Po wszczęciu postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Mogilnie w opinii z [...] maja 2011 r., a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy w postanowieniu z [...] maja 2011 r., stwierdzili potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Burmistrz Mogilna nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wnioskodawca przedłożył raport 20 lipca 2011 r. W opinii z [...] sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie zgłosił zastrzeżeń do decyzji środowiskowej uznając, że planowana inwestycja nie spowoduje ingerencji i zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi w stopniu wymagającym stawiania szczególnych warunków do decyzji środowiskowej. Pismem z 25 sierpnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy wezwał inwestora do uzupełnienia raportu, które to wezwanie inwestor wykonał pismem z 14 września 2011 r. Postanowieniami z [...] września 2011 r. organ ten uzgodnił szczegółowo realizację przedsięwzięcia, określając jego warunki. Sąd I instancji szczegółowo opisał dalszy przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że decyzją z [...] października 2012 r. Burmistrz Mogilna określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowej inwestycji, nadając wydanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny i wyjątkowo ważny interes inwestora. Od powyższej decyzji odwołał się uczestnik postępowania P.W. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z [...] stycznia 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że organ prowadzący postępowanie popełnił poważny błąd proceduralny nie przekazując organom współdziałającym do ponownego uzgodnienia i zaopiniowania zmienionej karty informacyjnej przedsięwzięcia z 2 stycznia 2012 r. W ocenie Kolegium, organ I instancji błędnie założył, że organ uzgadniający był o zmianach poinformowany i że je zaakceptował. Zdaniem Kolegium takie działanie organu I instancji stanowi naruszenie ustawowych kompetencji organu uzgadniającego, który powinien móc wypowiedzieć się w przewidzianej prawem formie, a strony powinny mieć w tym zakresie możliwość aktywnego udziału w postępowaniu. Kolegium wskazało na różnicę pomiędzy opinią a uzgodnieniem, podkreślając, że tylko ta ostania forma współdziałania organów ma moc wiążącą. Organ odwoławczy wskazał, że w obowiązującym prawie, a zwłaszcza w przepisach ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa), w tym art. 66 określającym normatywną zawartość raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie ma podstawy prawnej do żądania od inwestora przedłożenia w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań ujednoliconej wersji raportu. Kolegium zaznaczyło jednak, że skoro raport jest jednym z ważniejszych środków dowodowych w tym postępowaniu, podlegającym ocenie w świetle pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wspólnymi dla pozostałych dowodów, należało o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do tego raportu lub dotyczących materii regulowanej tym raportem, zawiadamiać każdorazowo uczestników postępowania i opinię publiczną oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organ odwoławczy podkreślił, że zakres dokonywanych uzgodnień determinowany jest w konkretnym przypadku materią podlegającą uzgodnieniu. W sytuacji gdy warunki realizacji przedsięwzięcia ulegną zmianie, to warunki określone przez organ współdziałający w postanowieniu uzgadniającym mogą odnosić się do innego przedsięwzięcia niż to, dla którego wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu odwoławczego, w takiej sytuacji, przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie organ powinien ponownie wystąpić o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, a brak dopełnienia tego obowiązku skutkuje tym, że podjęta decyzja powinna być uważana za wydaną bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, a zatem z naruszeniem prawa pozwalającym na wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. W ocenie Kolegium, organ I instancji nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie i nie dokonał dogłębnej analizy wszystkich okoliczności sprawy. Ponadto Kolegium uznało pozostałe zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzją ją poprzedzającą Sąd I instancji podkreślił, że zasadą jest orzekanie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy. Natomiast orzeczenie kasacyjne jest dopuszczalne tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., tj.: stwierdzenia przez organ odwoławczy, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Samo zatem ustalenie przez organ odwoławczy naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji, nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Niezbędne jest bowiem jednoczesne zaistnienie drugiej z obligatoryjnych przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., tj. wykazanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a więc że organ I instancji nie wyjaśnił (naruszając przepisy postępowania) sprawy w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji przesłanek wydania decyzji kasacyjnej. Ocena tych przesłanek wymaga, zadaniem Sądu I instancji, uwzględnienia specyfiki przedmiotu sprawy i charakteru regulacji prawnych jego dotyczących oraz wzięcia pod uwagę specyficznych okoliczności faktycznych i prawnych, w których została wydana stanowiąca przedmiot decyzji kasacyjnej decyzja środowiskowa. Sąd I instancji obszernie przytoczył podstawy prawne orzekania przez organ w sprawie decyzji środowiskowej. Podkreślił, że wydanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, musiało być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie opracowaniem raportu oraz uzyskaniem wymaganych art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej stanowisk innych organów co do warunków realizacji przedsięwzięcia. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu II instancji, zgodnie z którym wystąpienie przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej do organu współdziałającego o ponowne zajęcie stanowiska w sprawie, w związku z przedłożeniem przez inwestora zmienionej karty informacyjnej, stanowi naruszenie prawa pozwalające na wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. W dacie wydania przez organ I instancji decyzji środowiskowej funkcjonowały w obrocie prawnym ostateczne postanowienia organów współdziałających dotyczące realizacji spornego przedsięwzięcia, tj. uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z [...] września 2011 r. oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] sierpnia 2011 r. W ocenie Sądu I instancji, nie ma więc postaw do stwierdzania, że Burmistrz Mogilna wydał decyzję środowiskową bez uzyskania wymaganego prawem uzgodnienia czy opinii. Przepisy art. 77 § 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej obligowały organ I instancji do wystąpienia do organów współdziałających o zajęcie stanowiska w kwestii realizacji planowanego przedsięwzięcia, co organ uczynił po przedłożeniu przez inwestora raportu. Bez znaczenia, w ocenie Kolegium, jest okoliczność, że wydana następnie przez organ I instancji decyzja środowiskowa z [...] września 2011 r. została uchylona z przyczyn proceduralnych przez organ odwoławczy i że w wyniku tego uchylenia w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia po raz kolejny dokumentów, o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy środowiskowej. Zdaniem Sądu I instancji, postępowanie, które toczyło się po uchyleniu decyzji z [...] września 2011 r. było prowadzone w tej samej sprawie administracyjnej oraz stanowiło kontynuację prowadzonego wcześniej postępowania i czynności w nim podjętych. W obrocie prawnym znajdowały się więc stanowiska organów współdziałających. W ocenie Sądu I instancji, należy mieć również na uwadze okoliczność, że Burmistrz Mogilna postanowieniem z [...] maja 2012 r. zaliczył w poczet dowodów zgromadzonych w sprawie nie tylko dowody przedłożone przez inwestora w prowadzonym ponownie postępowaniu, ale także dowody uzyskane w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] września 2011 r., tj. w szczególności sporządzony w sprawie raport i uzgodnienie z [...] września 2011 r. i z [...] sierpnia 2011 r. Dla zaistnienia wady prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. niezbędne jest, żeby w dacie wydawania decyzji ostatecznej nie znajdowało się w obrocie prawnym ostateczne postanowienie organu współdziałającego. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie taka zaś sytuacja nie miała miejsca. Organy współdziałające wyraziły stanowisko w sprawie nie tyko co do warunków realizacji przedsięwzięcia, ale także wcześniej co do samej konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, ocena, czy w sprawie miało miejsce wymagane art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej zajęcie stanowiska organu uzgadniającego, wymaga uwzględnienia również okoliczności jakie wynikają z treści art. 77 ust. 2 cytowanej ustawy, który określa jakie dokumenty należy przedłożyć organowi współdziałającemu, celem umożliwienia mu wyrażenia stanowiska w sprawie. Wśród nich wskazany został wyraźnie raport. Nie wskazano tam jednak karty informacyjnej przedsięwzięcia, która stanowi jedynie załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Sąd I instancji wyjaśnił, że rola karty informacyjnej przedsięwzięcia w procesie wydawania decyzji środowiskowej jest ograniczona, gdyż dokument ten zawiera jedynie podstawowe informacje o przedsięwzięciu (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej), a zasadniczym jego celem jest dostarczenie organowi wydającemu decyzję środowiskową oraz organom współuczestniczącym w procesie jej wydania danych umożliwiających ocenę czy realizacja konkretnego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej). W przypadku zaś orzeczenia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, rolę karty przejmuje bardziej szczegółowy i kompletny dokument czyli raport (art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej), który do dnia jego przedłożenia organowi stanowi podstawowe źródło informacji o przedsięwzięciu i o jego wpływie na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, również z treści art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jednoznacznie wynika, że w sytuacji przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z punktu widzenia ustaleń stanu faktycznego, istotnym i kluczowym dowodem w sprawie jest raport, który z woli ustawodawcy, poza wynikami postępowań wymiennych w art. 80 ust. 1 pkt 1), 3) i 4) cytowanej ustawy, stanowi zasadniczy dokument determinujący treść decyzji środowiskowej, oraz który w świetle art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej jest podstawowym źródłem informacji umożliwiającym organom współdziałającym zajęcie stanowiska w sprawie. Stąd też Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zasadnicze znaczenie dla organów uzgadniających w niniejszej sprawie miał raport, a nie karta informacyjna przedsięwzięcia. Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z akt sprawy raport nie uległ zmianie po dokonanych przez organy współdziałające uzgodnieniach. W ocenie Sądu I instancji, dokonanie zatem zmian w karcie informacyjnej przedsięwzięcia po sporządzeniu raportu, bez analizy charakteru tych zmian, nie może samodzielnie przesądzać o konieczności ponownego wypowiedzenia się organów współdziałających co do warunków realizacji przedsięwzięcia, czy wręcz co do wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W konsekwencji nie można też tylko na tej podstawie stwierdzić, że decyzja środowiskowa została wydana bez wcześniejszego uzyskania wymaganego prawem stanowiska organu współdziałającego. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy powinien więc był ocenić, czy działanie organu I instancji miało wpływ na rozstrzygnięcie i czy to był wpływ istotny. Ocena ta zaś powinna znaleźć wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Wymagane zatem było poczynienie ustaleń w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej czy w związku ze zmianą karty informacyjnej wystąpiły istotne zmiany faktyczne w zakresie realizacji i oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak bowiem twierdzi inwestor, i organ I instancji, dokonane w karcie zmiany, jako minimalne, nie miały wpływu na przedsięwzięcie, jego realizację i skalę oddziaływania na środowisko. Sąd I instancji zarzucił, że organ odwoławczy nie tylko nie wyjaśnił przyczyn niemożności zastosowania art. 136 k.p.a., ale także, nie podejmując żadnej inicjatywy dowodowej, oparł swoją argumentację wyłącznie na fakcie dokonania zmian w karcie informacyjnej, bez dokonania jakiejkolwiek analizy tych zmian. Wobec powyżej przedstawionych argumentów potwierdzających konieczność uchylenia wyłącznie decyzji organu II instancji Sąd I instancji wyjaśnił, że treść sentencji wyroku w zakresie w jakim dotyczy uchylenia decyzji organu I instancji, jest efektem oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie Sądu I instancji, omyłka ta nie mogła być usunięta w formie sprostowania, ponieważ prowadziłoby to do zmiany rozstrzygnięcia Sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy albo o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie sprawy we własnym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 138 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) przez uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na konieczność uchylenia tylko decyzji organu odwoławczego. Po drugie, art. 134 § 1 w związku z art. 138 p.p.s.a. przez rozbieżność między sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem. Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. przez niedopuszczalną próbę konwalidacji rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku uwagami i wskazaniami zamieszczonymi w uzasadnieniu wyroku. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i sformułowanie nieuzasadnionego zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 77 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej przez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zmiany w karcie informacyjnej dokonane po sporządzeniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie przesądzają o konieczności wypowiedzenia się organów współdziałających co do warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że ostateczne uzupełnienie raportu było dokonane pismem z 14 września 2011 r., zaś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana [...] października 2012 r., (a więc ponad rok później), co wiązało się z niemożnością uwzględnienia w decyzji raportu opartego na zaktualizowanym stanie prawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz odstąpienie od obciążania uczestnika postępowania kosztami postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, należy podkreślić, że zasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a.. Wynika to z tego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zaś zgodnie z dyspozycją art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku musi zawierać w szczególności rozstrzygnięcie Sądu. W tej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości, co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, że zachodzi sprzeczność pomiędzy sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem, z którego jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji aprobuje rozstrzygnięcie organu I instancji, a kwestionuje rozstrzygnięcie (osnowę) tylko decyzji organu odwoławczego. Ponadto wbrew stanowisku Sądu I instancji nie jest to omyłka pisarska, która może być sprostowana w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. gdyż dotyczy podstawowego elementu sentencji wyroku Sądu I instancji, tj. jego rozstrzygnięcia. Dlatego też tego rodzaju wyrok Sądu I instancji jest oczywiście sprzeczny wewnętrznie i niespójny, także w zakresie oceny prawnej i wskazał co do dalszego postępowania wyrażonego w takim wyroku, biorąc pod uwagę tego rodzaju rozbieżność między sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem. Po drugie, zasadny jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że organ II instancji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania zaś niezbędny do jej wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy przekazując sprawę musi wskazać, jakie okoliczności trzeba wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, że zmiany dotyczyły karty informacyjnej przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, co do której nawet Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że zawiera tylko podstawowe, czyli w istocie najważniejsze, informacje o przedsięwzięciu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Jeżeli więc ulegają zmianie tego rodzaju węzłowe chociażby tylko niektóre podstawowe informacje o danym przedsięwzięciu, to jest oczywiste, że powinny być one także uwzględnione w uzupełnionym z tej przyczyny raporcie o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy tych zmian i wynikające z tego skutki prawne (por. wyrok NSA z 23 listopada 2010 r., II OSK 1848/10, Lex nr 787129). Ponadto przedmiotowe zmiany dokonane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, po opracowaniu raportu o oddziaływaniu takiego przedsięwzięcia na środowisko wymagają, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania ponownej oceny prawnej, w pierwszej kolejności przez organ I instancji w przedmiocie konieczności ewentualnego ponownego "wypowiedzenia się" organów współdziałających – odnośnie tych zmienionych przesłanek jego realizacji – w ramach ich właściwości rzeczowej zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1, 2 i 4 ustawy środowiskowej oraz art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. Należy także podkreślić, że ostatnie uzupełnienie raportu było dokonane w dniu 14 września 2011 r., a decyzja organu I instancji została wydana dopiero dnia [...] października 2012 r. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek wymieniony w tym przepisie, skoro uwzględnienie skargi kasacyjnej związane było z tego rodzaju wadliwym działaniem Sądu I instancji.